0113-KDIPT2-3.4011.489.2018.ID | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Obowiązki płatnika w związku z dofinansowaniem z ZFŚS do wycieczki dla pracowników, byłym pracowników i innych uprawnionych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 września 2018 r. (data wpływu 12 września 2018 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z dofinansowaniem przez Wnioskodawcę z ZFŚS do wycieczki dla pracowników, byłych pracowników i innych uprawnionych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 12 września 2018 r. do tutejszego Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z dofinansowaniem przez Wnioskodawcę z ZFŚS do wycieczki dla pracowników byłych pracowników i innych uprawnionych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Przedsiębiorstwo (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: Wnioskodawca, Spółka), tworzy Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (dalej jako: ZFŚS) na podstawie ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U z 2018 r., poz. 1316).

Środki ZFŚS są wydatkowane zgodnie z Regulaminem Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (...) sp. z o.o. (dalej jako: Regulamin ZFŚS). Są one przeznaczone na dofinansowanie i finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych m.in. w formie: bezzwrotnej pomocy materialnej – rzeczowej, bezzwrotnej pomocy materialnej – finansowej, różnych form wypoczynku dla osób dorosłych oraz dla dzieci i młodzieży, działalności kulturalno-oświatowej, działalności sportowo-rekreacyjnej.

W ramach działalności kulturalno-oświatowej i sportowo-rekreacyjnej udziela się osobom uprawnionym dofinansowania z ZFŚS m.in. do: grupowych usług zakupionych u innych podmiotów, m.in. różnego rodzaju imprez kulturalno-oświatowych, sportowo-rekreacyjnych, wycieczek turystyczno-krajoznawczych oraz innych usług kulturalno-oświatowych lub sportowo-rekreacyjnych. Zgodnie z Regulaminem ZFŚS, możliwe jest dofinansowanie kosztu imprezy w wysokości uzależnionej od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osób uprawnionych do korzystania z tych usług, nawet do wysokości 100%.

Do skorzystania ze świadczeń z ZFŚS, zgodnie z Regulaminem ZFŚS są uprawnieni m.in.: pracownicy, emeryci i renciści zakładu pracy (byli pracownicy), członkowie rodzin pracowników, emerytów i rencistów. Za członków rodziny uważa się: współmałżonka, dzieci własne osoby uprawnionej pozostające na jej utrzymaniu i wychowaniu, dzieci przysposobione oraz przyjęte na wychowanie do ukończenia 18 roku życia, a jeżeli kształcą się w szkole – do czasu ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia.

Regulamin ZFŚS zawiera zapis, że ZFŚS jest funduszem spożycia zbiorowego i nie ma charakteru roszczeniowego. Niekorzystanie z usług i świadczeń organizowanych przy pomocy środków tego Funduszu nie uprawnia osoby potencjalnie uprawnionej do żadnego ekwiwalentu.

Jesienią 2018 r. Wnioskodawca zamierza zorganizować wycieczkę turystyczno-krajoznawczą o charakterze integracyjnym dla pracowników, byłych pracowników (emerytów i rencistów) i uprawnionych członków ich rodzin. Celem wycieczki będzie integracja załogi i poprawienie relacji służbowych. Zorganizowanie wycieczki leży w interesie zakładu pracy, ponieważ integracja załogi wpływa na efektywność pracy pracowników i wzajemne relacje służbowe, a uczestnictwo w niej członków rodzin pracownika umożliwia pogłębienie więzi rodzinnych. Aktywny udział pracowników we wspólnych zajęciach i zabawach terenowych podczas wycieczki, wspólne zwiedzanie, a także udział w wieczorku integracyjnym podczas wycieczki pozwoli na lepsze poznanie się pracowników i ich rodzin, co w efekcie przełoży się na poprawę wzajemnych relacji służbowych i lepszą atmosferę w pracy, oraz zwiększy motywację do pracy.

Wycieczka zostanie zakupiona ze środków ZFŚS w Biurze Podróży. Udział w wycieczce jest dobrowolny i dostępny dla ogółu osób uprawnionych do korzystania ze środków ZFŚS. Wnioskodawca przesłał do wiadomości pracowników informację o wycieczce i jej wstępny program. Na etapie planowania znany jest jedynie jej szacunkowy koszt. Końcowe rozliczenie z Biurem Podróży nastąpi jednak po zakończeniu wycieczki i rozliczeniu biletów wstępu do zwiedzanych obiektów. Może się zdarzyć, że nie wszyscy uczestnicy skorzystają z biletów wstępu. Wówczas całkowity koszt wycieczki będzie mniejszy od zakładanego.

W trakcie wycieczki planowane są 2 posiłki dziennie w formie tzw. „szwedzkiego stołu” oraz transport autokarem z miejsca wsiadania i wysiadania uczestników, w co najmniej 3 różnych miejscach na trasie wycieczki. Końcowe rozliczenie z Biurem Podróży nastąpi po zakończeniu wycieczki.

Częściowo koszt wycieczki pokryje pracownik (emeryt lub rencista) z własnych środków w formie opłaty, zróżnicowanej od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej. W przypadku uczestnictwa w wycieczce współmałżonka opłata będzie wynosiła: ustalona opłata x 2. Pozostały koszt wycieczki będzie dofinansowany z ZFŚS. Dofinansowanie będzie dotyczyć zarówno pracownika, emeryta, jak i uprawnionego członka rodziny. Przy czym dofinansowanie za uczestnictwo członka rodziny Wnioskodawca zamierza potraktować jako dofinansowanie dla pracownika.

Nadmienia się, że pracownicy, którzy nie zgłoszą zamiaru uczestnictwa w wycieczce nie otrzymają w związku z tym żadnej rekompensaty ani przysporzenia z tytułu nie uczestnictwa w niej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy kwotę dofinansowania ze środków ZFŚS do wycieczki dla pracowników, byłych pracowników (emerytów i rencistów), jak i innych uprawnionych (członków rodzin) należy potraktować jako przychód podlegający opodatkowaniu i naliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy w odpowiedniej wysokości?

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i ust. 3, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.) oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), kwoty dofinansowania do wycieczki ze środków ZFŚS dla osób z niej korzystających (pracowników, byłych pracowników i ich rodzin) nie należy traktować jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego, Spółka nie będzie zobowiązana do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku pracy uważa się między innymi: wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 3 ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ww. ustawy.

W odniesieniu do byłych pracowników (emerytów i rencistów) w myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami są, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz art. 19, art. 25b i art. 30f otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Wobec braku definicji w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”, zasadne jest odwołanie się do tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym nieodpłatnym świadczeniem jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, którego następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub tzw. „przysporzenie majątku danej osobie”, mający konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to ma polegać na zwiększeniu majątku lub uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzeniu wydatków).

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym os osób fizycznych, źródłami przychodów są m.in. inne źródła, które to zostały wymienione w art. 20 ust. 1 (z adnotacją uważa się w szczególności) inne niż wymienione w art. 14, tj. inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 ww. ustawy. Użycie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że ta definicja ma charakter otwarty i nie ma przeszkód aby do tej kategorii zaliczyć inne niż wymienione wprost w art. 20 ust. 1 ww. ustawy, gdy wystąpią realne korzyści majątkowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie natomiast do art. 11 ust. 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

  1. jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
  2. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,
  3. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
  4. w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ww. ustawy).

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia nieodpłatne świadczenie. W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r., sygn. akt II FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r., sygn. akt II FPS 1/06, NSA ustalił znaczenie terminu nieodpłatne świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdził bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie, mające wyraźny finansowy wymiar. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził, że powyższe stanowisko ma zastosowanie także odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 tej ustawy.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Ponadto, treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

W myśl art. 12 ust. 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z uregulowań zawartych w art. 30 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy wynika, że od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu świadczeń otrzymanych przez emerytów lub rencistów, w związku z łączącym ich uprzednio z zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 26 i 38 – w wysokości 10% należności.

W myśl art. 41 ust. 4 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w ust. 1 (tj. osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej) są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5 oraz 10.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca zamierza zorganizować wycieczkę turystyczno-krajoznawczą o charakterze integracyjnym dla pracowników, byłych pracowników (emerytów i rencistów) i uprawnionych członków ich rodzin. Celem wycieczki będzie integracja załogi i poprawienie relacji służbowych. Zorganizowanie wycieczki leży w interesie zakładu pracy, ponieważ integracja załogi wpływa na efektywność pracy pracowników i wzajemne relacje służbowe, a uczestnictwo w niej członków rodzin pracownika umożliwia pogłębienie więzi rodzinnych. Aktywny udział pracowników we wspólnych zajęciach i zabawach terenowych podczas wycieczki, wspólne zwiedzanie, a także udział w wieczorku integracyjnym podczas wycieczki pozwoli na lepsze poznanie się pracowników i ich rodzin, co w efekcie przełoży się na poprawę wzajemnych relacji służbowych i lepszą atmosferę w pracy oraz zwiększy motywację do pracy. Wycieczka zostanie zakupiona ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (dalej: ZFŚS) w Biurze Podróży. Udział w wycieczce jest dobrowolny i dostępny dla ogółu osób uprawnionych do korzystania ze środków ZFŚS Wnioskodawca przesłał do wiadomości pracowników informację o wycieczce i jej wstępny program. Na etapie planowania znany jest jedynie jej szacunkowy koszt. Końcowe rozliczenie z Biurem Podróży nastąpi jednak po zakończeniu wycieczki i rozliczeniu biletów wstępu do zwiedzanych obiektów. Może się zdarzyć, że nie wszyscy uczestnicy skorzystają z biletów wstępu. Wówczas całkowity koszt wycieczki będzie mniejszy od zakładanego. W trakcie wycieczki planowane są 2 posiłki dziennie w formie tzw. „szwedzkiego stołu” oraz transport autokarem z miejsca wsiadania i wysiadania uczestników, w co najmniej 3 różnych miejscach na trasie wycieczki. Końcowe rozliczenie z Biurem Podróży nastąpi po zakończeniu wycieczki. Częściowo koszt wycieczki pokryje pracownik (emeryt lub rencista) z własnych środków w formie opłaty, zróżnicowanej od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej. W przypadku uczestnictwa w wycieczce współmałżonka opłata będzie wynosiła ustalona opłata x 2. Pozostały koszt wycieczki będzie dofinansowany z ZFŚS. Dofinansowanie będzie dotyczyć zarówno pracownika, emeryta jak i uprawnionego członka rodziny. Przy czym dofinansowanie za uczestnictwo członka rodziny Wnioskodawca zamierza potraktować jako dofinansowanie dla pracownika.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że dokonując oceny, czy udział w wycieczce prowadzi do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy kierować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym stwierdzono, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

  1. po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
  2. po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
  3. po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych, czy szkoleniach choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, to po jego stronie nie pojawia się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.

Natomiast, bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on przychodu. Nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak jest podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, udział w spotkaniu (wyjeździe) integracyjnym, zaoferowanym przez pracodawcę pracownikom, nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika, gdyż brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że udział w wycieczce turystyczno-krajoznawczej, dofinansowanej z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, mającej na celu integrację załogi i poprawienie relacji służbowych, nie będzie stanowić dla pracowników, byłych pracowników (emerytów i rencistów) i uprawnionych członków ich rodzin przysporzenia majątkowego. Zatem, dofinansowanie przez Wnioskodawcę z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych do planowanej wycieczki nie spowoduje powstania po stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy, a po stronie emerytów i rencistów przychodu z innych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Oznacza to, że na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika zgodnie z art. 31 i art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Należy również zastrzec, że zgodnie z art. 14na ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17,43-300 Bielsko-Biała.