IPPB2/4514-85/15-2/AF | Interpretacja indywidualna

Czy zawarcie przez Spółkę umowy pożyczki w okolicznościach, w których umowa pożyczki zawarta została poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w momencie zawarcia umowy pożyczki środki pieniężne należne Wnioskodawcy tytułem umowy pożyczki znajdowały się poza terytorium Polski, stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce?
IPPB2/4514-85/15-2/AFinterpretacja indywidualna
  1. czynności cywilnoprawne
  2. obowiązek podatkowy
  3. pożyczka
  4. przedmiot opodatkowania
  1. Podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC) -> Przedmiot opodatkowania -> Czynności podlegające opodatkowaniu

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 16 marca 2015 r. (data wpływu 19 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 19 marca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca, Sp. z o. o. jest osobą prawną, mającą siedzibę w Polsce.

Wnioskodawca zawarł umowę pożyczki z J., podmiotem mającym siedzibę w Wielkiej Brytanii. Pożyczkodawca nie jest instytucją finansowo - bankową.

Umowa Pożyczki została zawarta w dniu 2 grudnia 2014 r. w Londynie w Wielkiej Brytanii, a więc poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie, w momencie zawarcia umowy pożyczki, środki pieniężne będące przedmiotem umowy pożyczki znajdowały się poza terytorium Polski, tj. na rachunku bankowym pożyczkodawcy prowadzonym przez bank z siedzibą poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pierwsza transza pożyczki została przekazana przelewem z rachunku bankowego pożyczkodawcy na rachunek bankowy Sp. z o. o. w dniu 2 stycznia 2015 r. Środki uzyskane w wyniku pożyczki są przeznaczane na działalność inwestycyjną na terytorium Polski.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy zawarcie przez Spółkę umowy pożyczki w okolicznościach, w których umowa pożyczki zawarta została poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w momencie zawarcia umowy pożyczki środki pieniężne należne Wnioskodawcy tytułem umowy pożyczki znajdowały się poza terytorium Polski, stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce...

Zdaniem Wnioskodawcy, zawarcie przez Wnioskodawcę umowy pożyczki w okolicznościach, w których umowa pożyczki zawarta została poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w momencie zawarcia umowy pożyczki środki pieniężne należne Wnioskodawcy tytułem umowy pożyczki znajdowały się poza terytorium Polski, nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce.

Zasadniczo umowa pożyczki stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 101, poz. 649, z późn. zm.) (dalej ustawa o PCC). Właściwą stawką jest w tym zakresie 2% wartości pożyczki (art. 7 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o PCC).

Niezależnie od powyższego, przepis art. 1 ust. 4 ustawy o PCC wprowadza jednak w tym zakresie pewne ograniczenia.

Zgodnie z przywołanym powyżej przepisem, czynności cywilnoprawne podlegają opodatkowaniu jeżeli ich przedmiotem są:

  • rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
  • rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pod pojęciem rzeczy w rozumieniu powyższego przepisu należy rozumieć również pieniądze będące przedmiotem umowy pożyczki, co potwierdza jednolita praktyka organów podatkowych i sądów administracyjnych w tym zakresie. Przykładowo, należy w tym zakresie wskazać na treść interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 27 września 2013 r. (sygn. IPTPB2/436-78/13-4/KK), w której organ stwierdził, że „pod pojęciem rzeczy ujętym w ww. przepisie należy również rozumieć pieniądze, będące przedmiotem umowy pożyczki”.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że umowa pożyczki podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce:

  • jeżeli w chwili zawarcia tej umowy jej przedmiot - a więc pieniądze - znajdują się na terytorium RP - niezależnie od miejsca jej zawarcia czy też siedziby stron umowy;
  • jeżeli w chwili jej zawarcia pieniądze znajdują się poza terytorium RP, a pożyczkobiorca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski, i czynność została dokonana na terytorium RP.

Jak wskazano w opisie zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego wniosku, środki pieniężne w chwili zawarcia umowy nie znajdowały się na terytorium Polski. Co za tym idzie, aby umowa pożyczki mogła podlegać opodatkowaniu na gruncie ustawy o PCC, niezbędne jest dodatkowo łączne spełnienie następujących dwóch warunków:

  • nabywca (pożyczkobiorca) posiada miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej,
  • czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium RP.

Mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony na wstępie stwierdzić należy, że o ile pierwszy z ww. warunków został spełniony to drugi już nie - do zawarcia umowy pożyczki doszło poza granicami Polski. Nie są zatem spełnione kumulatywnie przesłanki opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, wskazane w przepisie art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o PCC.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na fakt, że pożyczka udzielona Wnioskodawcy nie spełniła łącznie wszelkich kryteriów wskazanych w przepisie art. 1 ust. 4 ustawy o PCC, nie stanowi ona czynności podlegającej opodatkowaniu w Polsce. W konsekwencji, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do złożenia deklaracji PCC-3 oraz zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z uzyskaniem pożyczki.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje odzwierciedlenie w aktualnej praktyce organów podatkowych w szczególności:

  • w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 23 sierpnia 2013 r., (sygn.: IPPB2/436-362/13-2/LS, w której organ uznał, że: „umowa pożyczki nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, ponieważ jak i wskazał Wnioskodawca środki pieniężne w chwili jej zawarcia będą znajdowały się poza terytorium Polski oraz umowa pożyczki zostanie zawarta poza terytorium Polski”;
  • w interpretacji indywidualnej z dnia 17 lipca 2013 r., (sygn.: ITPB2/436-72/13/DSZ), w której Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wskazał, że: „Z przedstawionego w powyższym wniosku stanu faktycznego wynika, że mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Wnioskodawca w dniu 21 marca 2013 r. oraz 25 marca 2013 r. zawarł na terytorium Szwecji umowy pożyczki. W chwili zawarcia ww. umów, pieniądze stanowiące ich przedmiot znajdowały się na rachunku bankowym, również na terytorium Szwecji - przelano je na rachunek bankowy Wnioskodawcy w dniu podpisania ww. umów. Skoro zatem w analizowanej sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie warunki wynikające z art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, to opisana we wniosku umowa pożyczki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych”;
  • w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w dniu 29 maja 2013 r. (sygn.: ITPB2/436-53/13/DSZ) organ uznał, że: „Z przedstawionego w powyższym wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca, będący obywatelem Holandii, zawarł z inną osobą fizyczną (dalej: pożyczkodawca) umowę pożyczki kwoty pieniężnej. Zawarcie ww. umowy pożyczki nastąpiło na terytorium Holandii, zaś w dacie jej zawarcia środki pieniężne będące jej przedmiotem zdeponowane były na rachunku bankowym pożyczkodawcy prowadzonym przez bank z siedzibą w Chinach. Wydanie przedmiotu pożyczki nastąpiło w drodze przekazania umówionej kwoty pieniężnej na rachunek bankowy Wnioskodawcy prowadzony przez bank z siedzibą w Polsce, po dniu zawarcia umowy pożyczki. Skoro zatem w analizowanej sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie warunki wynikające z art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, to opisana we wniosku umowa pożyczki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych”;
  • w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. (sygn. ILPB2/436-228/11-5/MK), w której organ uznał prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy, zgodnie z którym: „w przypadku gdy zawarcie umowy pożyczki z brytyjskim pożyczkodawcą następuje za granicą i umowa ma za przedmiot pieniądze znajdujące się w chwili zawarcia umowy poza granicami Polski, w ocenie Spółki, umowa taka nie podlega PCC na podstawie art. 1 ust. 4 ustawy o PCC” i odstąpił od uzasadnienia;
  • w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu 2 maja 2011 r. (sygn. ILPB2/436-32/11-3/MK), w której organ uznał, że: „skoro umowa pożyczki została zawarta poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Wielka Brytania) i środki pieniężne będące jej przedmiotem w chwili jej zawarcia również znajdowały się poza granicami kraju, to pożyczka ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy)”.

Analogiczne stanowisko zostało wyrażone również w wielu innych interpretacjach organów podatkowych, m.in.:

  • w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 18 października 2012 r. sygn. IPPB2/436-354/12-4/MZ,
  • w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, w dniu 11 października 2012 r., sygn.: IBPBII/1/436-246/12/MZ,
  • w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w dniu 6 marca 2012 r., sygn.: ITPB2/436-202a/11/MK,
  • w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu 2 lutego 2011 r., sygn. ILPB2/436-244/10-5/MK.

Reasumując powyższe, Wnioskodawca prosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Końcowo odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji organu podatkowego wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą konkretnych, indywidualnych spraw podatników w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistniałego zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.