0114-KDIP4.4012.539.2018.2.MP | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Opodatkowanie czynności przejęcia budynku firmy za udzielone pożyczki

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 20 sierpnia 2018 r. (data wpływu 24 sierpnia 2018 r.), uzupełnionym w dniu 24 października 2018 r. (data wpływu 29 października 2018 r.) na wezwanie Organu z dnia 15 października 2018 r. (doręczone w dniu 22 października 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności przejęcia budynku firmy za udzielone pożyczki – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 24 sierpnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności przejęcia budynku firmy za udzielone pożyczki.

Wniosek uzupełniono w dniu 24 października 2018 r. (data wpływu 29 października 2018 r.) na wezwanie Organu z dnia 15 października 2018 r. (doręczone w dniu 22 października 2018 r.).

We wniosku (uzupełnionym pismem z dnia 23 października 2018 r.) przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe :

Wnioskodawca wraz z żoną Joanną L. są właścicielami firmy J. Sp. z o.o., zarejestrowaną w Sądzie Rejonowym - wpisaną do Rejestru Sądowego - Rejestru Przedsiębiorstw pod nr KRS. Spółka powstała 26 sierpnia 1994 roku . w składzie wspólników Maria J. (Teściowa), która miała 10% udziałów za wkład działki budowlanej, Janusz P., który miał 45% udziałów (pożyczka w wysokości 45.000 PLN) oraz Mirosław L. (Wnioskodawca) z udziałami (pożyczka w wysokości 45.000 PLN) Prezesem został Fryderyk J. (Teść).

W roku 1995 Wnioskodawca wraz z byłym wspólnikiem Januszem P. udzielili pożyczek dla firmy J. na budowę budynku biurowo-gospodarczego. Pożyczki jakie udzielili firmie J. są zapisane w formie pożyczek i obciążają konto firmy.

W roku 1997 Wnioskodawca przejął udziały w firmie od wspólnika Janusza P., a w roku 2011 po śmierci Teściowej jej udziały odziedziczyła żona Wnioskodawcy Joanna L.

Obecnie Wnioskodawca wraz z żoną są właścicielami firmy w 100%, ponieważ Wnioskodawca posiada 90% udziałów, a jego żona 10%.

Budynek Spółki J. sp. z o.o. został wybudowany na przełomie lat 1995/96. Zasiedlenie nastąpiło w roku 1996, gdzie znajdował się sklep oraz magazyn hurtowni. Wspólnikom przysługiwało prawo do odliczenia podatku, lecz nie mogli z niego skorzystać z powodu braku sprzedaży i zawieszenia działalności. Założeniem firmy była sprzedaż rowerów górskich, które sprowadzone zostały z Tajlandii. W tym czasie wprowadzono w Polsce znak jakości na rowery i otrzymanie certyfikatów było zbyt kosztowne. Dlatego firma sprowadzała tekstylia z terenów Polski, Niemiec oraz Turcji. Po kilku miesiącach włamano się do nieubezpieczonego sklepu i firma została okradziona. Z tego powodu wspólnicy zmuszeni byli zawiesić działalność firmy J. na początku roku 1997.

Od roku 1998 firma nie prowadzi żadnej działalności i dlatego jest brak jakichkolwiek przychodów. Jest to do sprawdzenia w dotychczasowych sprawozdaniach miesięcznych JPK_VAT.

Obecnie firma jest w trakcie procesu likwidacji.

Podatek do odliczenia, z którego wspólnicy firmy nie skorzystali wynosił na koniec roku 2017 około 6.100 PLN, majątek stały 146.722 PLN a zobowiązania / straty sięgały kwoty 219.985 PLN. Spółka nie ponosiła żadnych dodatkowych nakładów na ulepszenie budynku. Budynek wybudowany został z pożyczek wspólników i stanowi środek trwały w Spółce J.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy przejęcie budynku firmy za udzielone pożyczki będzie związane z koniecznością odprowadzenia przez Wnioskodawcę podatku VAT do Urzędu Skarbowego ?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Wnioskodawca uważa, że według art. 14 ust. 2 pkt 1 (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 29 marca 2018 r. nr 0112-KDIL3-3.4011.59.2018.1.WS nie powinien płacić podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

  1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
  2. eksport towarów;
  3. import towarów na terytorium kraju;
  4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
  5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

  1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
  2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
  3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Czynnikiem wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z informacji przedstawionych we wniosku i piśmie uzupełniającym wniosek wynika, że Wnioskodawca - wspólnik Spółki J. - udzielił ww. firmie pożyczki pieniężnej na budowę budynku biurowo – gospodarczego. Obecnie firma jest w trakcie procesu likwidacji. Z uwagi na nieuregulowanie przez Spółkę należności z tytułu zawartej umowy pożyczki, Wnioskodawca wraz z obecnym wspólnikiem Spółki zamierzają wycofać budynek firmy z ewidencji środków trwałych i przekazać do majątku prywatnego Wnioskodawcy.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy przejęcie budynku firmy za udzielone pożyczki będzie związane z odprowadzeniem przez niego podatku VAT do Urzędu Skarbowego.

Odnosząc przedstawiony powyżej stan prawny do opisu sprawy stwierdzić należy, że podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu przeniesienia własności budynku firmy w zamian za udzielone pożyczki będzie Spółka J., bowiem przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości na wierzycieli spełnia definicję dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Przejęcie przez Wnioskodawcę budynku firmy jako zaspokojenie roszczeń z tytułu udzielonej Spółce pożyczki, nie będzie stanowiło po stronie Wnioskodawcy odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, czynność ta nie będzie rodziła po stronie Wnioskodawcy skutków podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług.

Stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, z tytułu przejęcia budynku firmy za udzieloną pożyczkę nie powinien płacić podatku VAT należy uznać za prawidłowe.

W kwestii skutków prawnych, jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Wnioskodawcy, należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając na uwadze to, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez Wnioskodawcę (Pana Miroslawa L.), zaznacza się, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla Spółki z o.o J. oraz wspólnika Spółki ( małżonki Zainteresowanego).

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.

Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, w dwóch egzemplarzach – (art. 47 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.