IPPP1/4512-570/15-2/AS | Interpretacja indywidualna

Metody obliczania powierzchni użytkowej dla określenia właściwej stawki VAT dotyczącej dostawy i budowy obiektów budowlanych
IPPP1/4512-570/15-2/ASinterpretacja indywidualna
  1. budownictwo mieszkaniowe
  2. nieruchomości
  3. powierzchnia użytkowa
  4. stawki podatku
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Wysokość opodatkowania -> Stawki -> Stawki podatku

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 8 czerwca 2015 r. (data wpływu 11 czerwca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia metody obliczania powierzchni użytkowej dla określenia właściwej stawki VAT dotyczącej dostawy i budowy obiektów budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 czerwca 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia metody obliczania powierzchni użytkowej dla określenia właściwej stawki VAT dotyczącej dostawy i budowy obiektów budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, mającą swoją siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy o CIT.Wnioskodawca jest stroną umowy o roboty budowane, na mocy której jest wykonawcą jednorodzinnego domu mieszkalnego. Inwestorem jest osoba fizyczna, mające miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlegająca w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowego, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT.

Przedmiotem wskazanej umowy jest wykonanie robót budowlanych polegających na wybudowaniu i oddaniu obiektu budowlanego, tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wraz z instalacją i wykończeniem, położonego na terytorium Polski.

Zgodnie z ustaleniami stron, wynagrodzenie za przedmiotową usługę będzie wypłacane po dokonaniu skutecznego odbioru każdego z etapów prac na podstawie faktury VAT wystawianej przez Wnioskodawcę na Inwestora. Odbiór wskazanych prac zaś będzie następował po zakończeniu każdego z etapów budowy, stosownie do harmonogramu prac, będącego załącznikiem do umowy zawartej między stronami.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy na potrzeby ustalenia powierzchni użytkowej dla określenia właściwej stawki VAT, dotyczącej dostawy i budowy obiektów budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, Wnioskodawca może wybrać dowolną metodę ustalania powierzchni użytkowej spośród reguł określonych na gruncie polskiego porządku prawnego...

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na brak definicji pojęcia „powierzchni użytkowej” na gruncie ustawy o VAT, jak i brak jednoznacznego odesłania do treści innej ustawy, Wnioskodawca ma prawo wybrać dowolną, jego zdaniem najbardziej racjonalną regułę, spośród definicji ustalonych w polskim porządku prawnym.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT właściwą stawką dla dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym jest stawka obniżona, tj. 8%.

Definicja „społecznego programu mieszkaniowego” zawarta jest w ustępie 12c wskazanego przepisu. Zgodnie z nim przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się:

  1. obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych;
  2. lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych.

Dodatkowo, zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT za obiekty budownictwa mieszkaniowego są budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11, tj.:

  1. Budynki mieszkalne jednorodzinne (grupa 111 PKOB);
  2. Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe (grupa 112 PKOB);
  3. Budynki zbiorowego zamieszkania (grupa 113 PKOB).

Stosownie zaś do art. 41 ust. 12b wskazanego artykułu, do zdefiniowanego powyżej budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się:

  1. budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;
  2. lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą metody ustalania powierzchni użytkowej, do której odnoszą się powyższe limity.

W ustawie o VAT nie przewidziano definicji „powierzchni użytkowej”. Nie wskazano także wskazówki w jaki sposób powierzchnia ta powinna być obliczana.

Jednocześnie Wnioskodawca pragnie wskazać, źe na gruncie przepisów polskiego porządku prawnego powierzchnia użytkowa definiowana jest na kilka sposobów.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn <Dz.U. z 2015 r., poz. 86>, za powierzchnię użytkową budynku (lokalu) uważa się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian pomieszczeń na wszystkich kondygnacjach (podziemnych i naziemnych, z wyjątkiem powierzchni piwnic i klatek schodowych oraz szybów dźwigów). Powierzchnie pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, zaś jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m - powierzchnię tę pomija się.

Podobne rozwiązanie przyjęto na gruncie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych <Dz.U. z 2014 r., poz. 849>. Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 5 wskazanej ustawy, powierzchnią użytkową budynku lub jego części jest powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Ustawa wskazuje, iż za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Dodatkowo, analogicznie jak w przypadku przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Nieco inną definicję przyjęto zaś na gruncie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów <Dz.U. z 2014 r., poz. 150>, zgodnie z którą za powierzchnię użytkową lokalu rozumie się powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania.

Stosownie to treści wskazanej ustawy, za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się jednak powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.

Dodatkowo, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie.

W zakresie pozostałych zasad obliczeń, ustawa odsyła do reguł ustanowionych w Polskiej Normie, zgodnej z prawem budowlanym.

Niezależnie od powyższych definicji, w praktyce sztuki budowlanej stosuje się również zasady określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego <Dz.U. z 2012 r., poz. 462>. Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia każdy projekt budowlano - architektoniczny budynku mieszkalnego jednorodzinnego i lokalu mieszkalnego powinien uwzględniać zestawienie powierzchni użytkowych. Rozporządzenie wprowadziło odrębne reguły obliczania ww. powierzchni, zgodnie z którymi:

  1. powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%,
  2. powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%,
  3. powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie.

W rozumieniu Rozporządzenia przez lokal mieszkalny należy rozumieć wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku pomieszczenie lub zespół pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Warto zauważyć, iż kwestia poprawnego określenia powierzchni użytkowej była już przedmiotem wątpliwości podatników, a tym samym analizy organów podatkowych i sądów powszechnych.

Dotychczasowa linia orzecznicza prezentowana przez sądy nie daje jednak jednoznacznej odpowiedzi, czy i jeśli tak - to która ze wskazanych wyżej metod będzie miała zastosowanie w obliczeniach limitów wskazanych w art. 41 ust. 12b ustawy o VAT.

Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dn. 8 maja 2013 r., sygn. I FSK 888/12 wskazał, iż „pożądane byłoby stosowanie definicji powierzchni użytkowej sformułowanej na potrzeby podatku od nieruchomości, tj. w art. 1 a pkt 5 w związku z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Jest to bowiem definicja legalna, pochodząca z przepisów prawa podatkowego, obejmująca budynki i lokale jako ich części, a przy tym zbieżna z definicją tego samego pojęcia sformułowaną na potrzeby podatku od spadków i darowizn. Biorąc zaś pod uwagę, że podatek od nieruchomości jest podatkiem powszechnym w tym znaczeniu, iż uiszczają go zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a przy tym uwzględnia on prowadzenie działalności gospodarczej, zasadne jest zastosowanie powyższej definicji także do wyliczenia powierzchni użytkowej budynku (lokalu) jako kryterium uzasadniającego zastosowanie obniżonej stawki podatku od towarów i usług”.

Niezależnie jednak od powyższego, Sąd przyznał, iż w obecnym kształcie regulacji prawnych nie sposób odmówić zastosowania innym definicjom powierzchni użytkowej:

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak definicji powierzchni użytkowej w ustawie o VAT, przy jednoczesnym braku odesłania do którejkolwiek z istniejących definicji tego pojęcia, sprawia, że możliwość zastosowania obniżonej stawki VAT zależy w istocie od dokonania możliwie racjonalnego wyboru jednej z już istniejących definicji. Skoro ustawodawca nie zadbał o zdefiniowanie pojęcia "powierzchnia użytkowa" na potrzeby stosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług, to tym samym zaakceptował sytuację, że tego wyboru będą dokonywać podatnicy, z użyciem dostępnych im środków i wskazówek, także norm stosowanych w budownictwie, co do których ustawodawca ma świadomość, iż nie są obligatoryjne”.

Analogiczny pogląd został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 8 maja 2013 r., sygn. I FSK 852/12.

Warto nadmienić, iż podobny pogląd został zaprezentowany przykładowo przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dn. 31 stycznia 2014 r. (IPPP1/443-683/12/14-5/S/AS). Jak wskazał organ podatkowy: „(...) przy określaniu powierzchni użytkowej na potrzeby podatku od towarów i usług, z uwagi na brak definicji pojęcia „powierzchnia użytkowa” w ustawie, można posłużyć się każdą normatywnie określoną metodą ustalenia takiej powierzchni (...)”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.