3063-ILPB1-2.4511.196.2016.1.TR | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu,
Obowiązki płatnika.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 19 września 2016 r. (data wpływu 21 września 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 września 2016 r. (data wpływu 22 września 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 21 września 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.
  1. Wnioskodawca, będący fundacją („Fundacja”) jest osobą prawną z siedzibą na terytorium Polski. Fundacja działa na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203 ze zm.), („ustawa o fundacjach”) i statutu Fundacji – obecnie zgodnie z tekstem jednolitym statutu Fundacji na podstawie uchwały nr 2 Rady Fundacji z dnia 14 sierpnia 2015 r. („Statut Fundacji”). Fundacja nie posiada statusu organizacji pożytku publicznego.
  2. Zgodnie z § 8 pkt 1), pkt 4), pkt 8), pkt 9) i pkt 11) Statutu Fundacji, do celów Fundacji należy m.in.:
    • wspieranie i promowanie działalności społecznej,
    • finansowanie opieki i pomocy społecznej,
    • udzielanie pomocy materialnej i rzeczowej beneficjentom Fundacji,
    • udzielanie pomocy materialnej beneficjentom Fundacji na cele rehabilitacyjne,
    • udzielanie pomocy społecznej.
    Fundacja realizuje swoje cele poprzez:
    • pomoc rzeczową i finansową dla rodzin biednych,
    • pomoc rzeczową finansową dla młodzieży, młodych rolników i pracowników oraz kadry zarządzającej przemysłu ze szczególnym uwzględnieniem produkcji sprzętu medycznego,
    • wspomaganie inwestycji - produkcji sprzętu medycznego, budowy placówek leczniczych i rehabilitacyjnych,
    • finansowanie produkcji sprzętu medycznego,
    • wspieranie organizacyjne i finansowe placówek ochrony zdrowia, podmiotów prawnych i fizycznych prowadzących działalność z zakresu opieki zdrowotnej oraz prowadzących produkcję i dystrybucję sprzętu medycznego.
  3. Fundacja będzie udzielała finansowego wsparcia na rzecz osoby fizycznej („Osoby Fizycznej”), której miejscem zamieszkania jest terytorium Polski, podlegającej w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych („podatek PIT”). Wsparcie finansowe będzie polegało na przekazaniu kwoty pieniężnej na finansowanie kosztów rehabilitacji Osoby Fizycznej.
  4. Udzielenie wsparcia poprzedzać będzie przedstawienie przez Osobę Fizyczną dokumentacji, potwierdzającej stan fizyczny i majątkowy Osoby Fizycznej, wskazujący na konieczność podjęcia rehabilitacji finansowanej przez Fundację oraz zawarcie porozumienia z Osobą Fizyczną, w którym określone zostaną szczegółowe warunki udzielenia wsparcia. Przy czym nie będzie to umowa darowizny uregulowana w art. 888 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku świadczenie pieniężne przekazywane przez Fundację na finansowanie kosztów rehabilitacji na rzecz Osoby Fizycznej podlegającej w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych („podatek PIT”) podlega zwolnieniu od opodatkowania podatkiem PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 79) ustawy o PIT, a zatem na Fundacji nie ciąży obowiązek płatnika podatku PIT oraz Fundacja nie jest zobowiązania do wystawienia PIT-8C?

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest jego stanowisko, iż w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku świadczenie pieniężne przekazywane przez Fundację na finansowanie kosztów rehabilitacji na rzecz Osoby Fizycznej podlegającej w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych („podatek PIT”) podlega zwolnieniu od opodatkowania podatkiem PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy o PIT, a zatem na Fundacji nie ciąży obowiązek płatnika podatku PIT oraz Fundacja nie jest zobowiązania do wystawienia PIT-8C.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem PIT podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT źródłem przychodów są „inne źródła”. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, iż definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Oznacza to, iż przychodem z innych źródeł będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne, czy częściowo odpłatne. Ustawa o PIT przewiduje jednak szereg zwolnień z opodatkowania podatkiem PIT.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy o PIT wolne od podatku PIT są świadczenia z pomocy społecznej.

Ustawa o PIT nie definiuje pojęcia „świadczeń z pomocy społecznej”, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy o PIT. Niemniej jednak, pojęcie „świadczenia z pomocy społecznej” występuje ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930), („ustawa o pomocy społecznej”).

Zgodnie z art. 2 ustawy o pomocy społecznej „1. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. 2. Pomoc społeczną organizują organy administracji rządowej i samorządowej, współpracując w tym zakresie, na zasadzie partnerstwa, z organizacjami społecznymi i pozarządowymi, Kościołem Katolickim, innymi kościołami, związkami wyznaniowymi oraz osobami fizycznymi i prawnymi”. Także, jak wynika z art. 3 ustawy o pomocy społecznej: „1.Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. 2. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 (ustawy o pomocy społecznej), przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. 3. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. 4. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej”. Także, jak wynika z art. 25 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej: „organy administracji rządowej i samorządowej, zwane dale „organami”, mogą zlecać realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, udzielając dotacji na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zleconego zadania organizacjom pozarządowym, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 tej ustawy, prowadzącym działalność w zakresie pomocy społecznej, zwanych dalej „podmiotami uprawnionymi”. Z tego wynika, iż także organizacje pozarządowe, w tym fundacje, mogą prowadzić działalność z zakresu pomocy społecznej.

Jak wynika z art. 1 ustawy o fundacjach, fundacja może być ustanowiona dla realizacji zgodnych z podstawowymi interesami Rzeczypospolitej Polskiej celów społecznie lub gospodarczo użytecznych, w szczególności takich, jak m.in. opieka i pomoc społeczna.

Powyższe oznacza zatem, iż działalność w zakresie pomocy społecznej mogą prowadzić fundacje, o czym literalnie stanowi przepis art. 3 ust. 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz art. 1 ustawy o fundacjach. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż wartość świadczeń udzielanych w ramach pomocy społecznej przez fundacje może korzystać z ww. zwolnienia od opodatkowania podatkiem PIT, o ile statut fundacji przewiduje udzielanie pomocy społecznej.

W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy, opisane w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym wniosku, kwoty przekazywane przez Fundację na rzecz Osoby Fizycznej (cele rehabilitacyjne) podlegającej w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku PIT podlegać będzie zwolnieniu od opodatkowania podatkiem PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy o PIT. Zgodnie postanowieniami statutu Fundacji oraz przyszłego porozumienia zawartego z Osobą Fizyczną kwoty przekazane przez Fundację na rzecz Osoby Fizycznej stanowią świadczenie z pomocy społecznej. Środki te bowiem będą przekazywane za pośrednictwem Fundacji, której jednym z celów statutowych jest pomoc społeczna i środki te będą przekazywane w związku z realizacją tego celu.

Jak podał Zainteresowany, powyższe znajduje potwierdzenie w wydawanych indywidualnych interpretacjach podatkowych, m.in. w indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. IBPBII/1/415-357/14/MK, w której Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach stwierdził, iż: „Tym samym zwolnienie wynikające z powołanego wyżej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 79 (ustawy o PIT) będzie miało zastosowanie do świadczeń przez Fundację sfinansowanych, opisanych we wniosku skoro Wnioskodawca wskazał, że jednym z celów statutowych Fundacji jest pomoc społeczna. Mając na uwadze opisany stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa należy zatem stwierdzić, że kwota przekazana Wnioskodawcy tytułem zapłaty za rehabilitację, leki przeciwpadaczkowe itp., przez Fundację w ramach wykonywania statutowych celów Fundacji z zakresu realizacji zadań w ramach pomocy społecznej będzie korzy stać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 79 (ustawy o PIT)”.

Zatem na Fundacji nie ciąży obowiązek płatnika podatku PIT wynikający z art. 41 ustawy o PIT oraz Fundacja nie jest zobowiązana do wystawienia PIT-8C, który to obowiązek wynika z art. 42a ustawy PIT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl przepisu art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, źródłem przychodów są „inne źródła”.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 cyt. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Oznacza to, że przychodem z innych źródeł będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne, czy częściowo odpłatne.

Stosownie zaś do art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

Z przywołanym wcześniej art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bezpośrednio koresponduje art. 42a tejże ustawy, zgodnie z którym podmioty, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru (PIT-8C) o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz do właściwego urzędu skarbowego.

W rozumieniu powyższych przepisów, przekazanie beneficjentowi przez fundację świadczącą pomoc (Wnioskodawcę) świadczenia pieniężnego będzie stanowiło dla beneficjenta przychód „z innych źródeł”.

Jednakże na mocy art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku są świadczenia z pomocy społecznej.

Należy przy tym mieć na uwadze, że organizacje pozarządowe mogą prowadzić działalność w zakresie pomocy społecznej. Ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji „pomocy społecznej”, należy odnieść się w tym zakresie do przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 930, z późn. zm.).

W myśl postanowień art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Pomoc społeczną organizują organy administracji rządowej i samorządowej, współpracując w tym zakresie, na zasadzie partnerstwa, z organizacjami społecznymi i pozarządowymi, Kościołem Katolickim, innymi kościołami, związkami wyznaniowymi oraz osobami fizycznymi i prawnymi (art. 2 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej).

Zgodnie jednak z art. 25 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, organy administracji rządowej i samorządowej, zwane dalej „organami”, mogą zlecać realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, udzielając dotacji na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zleconego zadania organizacjom pozarządowym, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 tej ustawy, prowadzącym działalność w zakresie pomocy społecznej, zwanych dalej „podmiotami uprawnionymi”.

Z kolei na podstawie przywołanego art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r., poz. 239, z późn. zm.), organizacjami pozarządowymi są:

  1. niebędące jednostkami sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych lub przedsiębiorstwami, instytutami badawczymi, bankami i spółkami prawa handlowego będącymi państwowymi lub samorządowymi osobami prawnymi,
  2. niedziałające w celu osiągnięcia zysku

– osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, w tym fundacje i stowarzyszenia, z zastrzeżeniem ust. 4.

Natomiast na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, do zlecania zadań, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 w sferze zadań publicznych szczegółowo określonych w art. 4 ust. 1.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, sfera zadań publicznych obejmuje m.in. zadania w zakresie pomocy społecznej, w tym pomocy rodzinom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywania szans tych rodzin i osób. Natomiast zakres prowadzonej działalności pożytku publicznego organizacje pozarządowe zobowiązane są określić, zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w statucie lub w innym akcie wewnętrznym.

W związku z powyższym, organizacje pozarządowe mogą prowadzić działalność pożytku publicznego w sferze pomocy społecznej, która może być finansowana lub dofinansowana z dotacji bądź innych środków finansowych uzyskanych przez organizację z tytułu np. składek członkowskich, ofiarności publicznej.

Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, organ administracji publicznej zamierzający zlecić realizację zadania publicznego organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 ustawy OPP, ogłasza otwarty konkurs ofert. W trybie otwartego konkursu ofert następuje więc zlecenie organizacjom pozarządowym zadań publicznych w postaci wsparcia lub powierzenia realizacji tych zadań.

Reasumując, organizacja pozarządowa może prowadzić statutową działalność pożytku publicznego w sferze pomocy społecznej, niezależnie od źródła finansowania prowadzonej w tym obszarze działalności, w szczególności ubiegania się o środki publiczne w trybie otwartego konkursu ofert, wyboru oferty organizacji w tym trybie, czy też zawarcia umowy o wsparcie lub powierzenie realizacji zadania publicznego, o której mowa w art. 16 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że do celów Wnioskodawcy – będącego fundacją – zapisanych w jego statucie należy m.in.: finansowanie opieki i pomocy społecznej oraz udzielanie pomocy społecznej. Zainteresowany (Fundacja) będzie udzielał finansowego wsparcia na rzecz osoby fizycznej („Osoby Fizycznej”), której miejscem zamieszkania jest terytorium Polski, podlegającej w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wsparcie finansowe będzie polegało na przekazaniu kwoty pieniężnej na finansowanie kosztów rehabilitacji Osoby Fizycznej. Udzielenie wsparcia poprzedzać będzie przedstawienie przez Osobę Fizyczną dokumentacji, potwierdzającej stan fizyczny i majątkowy Osoby Fizycznej, wskazujący na konieczność podjęcia rehabilitacji finansowanej przez Fundację oraz zawarcie porozumienia z Osobą Fizyczną, w którym określone zostaną szczegółowe warunki udzielenia wsparcia. Przy tym, nie będzie to umowa darowizny uregulowana w art. 888 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

Odnosząc powyższe wyjaśnienia do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym wskazano, że fundacja (Wnioskodawca) nie jest organizacją pożytku publicznego, a do jej celów, zgodnie ze statutem, należy m.in. finansowanie opieki i pomocy społecznej oraz udzielanie pomocy społecznej, zauważyć należy, że w sytuacji gdy fundacja – w ramach prowadzonej działalności z zakresu pomocy społecznej – przekaże osobie fizycznej środki pieniężne na finansowanie kosztów rehabilitacji (niebędące darowizną), środki te będą spełniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku, uregulowanego w art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają bowiem stosowania ww. normy wyłącznie do świadczeń otrzymywanych na zasadzie i w trybie określonym w przepisach ustawy o pomocy społecznej, podobnie jak tego rodzaju ograniczenia nie zawiera art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że na gruncie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego przedmiotowe świadczenia pieniężne przekazywane przez Wnioskodawcę (Fundację) na rzecz Osoby Fizycznej na finansowanie kosztów rehabilitacji będą stanowiły dla beneficjenta przychód z innych źródeł, określony w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który korzysta jednak ze zwolnienia od podatku dochodowego, uregulowanego w art. 21 ust. 1 pkt 79 tejże ustawy.

W świetle powyższego, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, świadczenie pieniężne przekazywane przez Fundację (Zainteresowanego) na finansowanie kosztów rehabilitacji Osoby Fizycznej podlegającej w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych, podlega zwolnieniu od opodatkowania podatkiem na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a ponadto na Fundacji od ww. kwot nie ciąży obowiązek płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych oraz Fundacja nie jest obowiązana do wystawienia PIT-8C.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.