0113-KDIPT1-3.4012.886.2017.2.ALN | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności zbycia prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 grudnia 2017 r. (data wpływu 13 grudnia 2017 r.) uzupełnionym pismem z dnia 12 lutego 2018 r. (data wpływu 21 lutego 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności zbycia prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 grudnia 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności zbycia prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 12 lutego 2018 r. (data wpływu 21 lutego 2018 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy, opłatę oraz adres e-PUAP.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. (ostatecznie doprecyzowane w uzupełniniu wniosku)

... (zwana dalej Wnioskodawcą) jest polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca na podstawie Postanowienia wydanego przez Sąd Rejonowy dla ... z dnia z dnia 4 marca 1992 r. nabył prawa do spadku po zmarłym .... Wnioskodawca w ramach spadku nabył m.in. roszczenia do nieruchomości ... (dalej „Nieruchomość”), która znajdowała się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. ... (Dz. U. Nr ..., poz. ...) (dalej: „Dekret”). Na podstawie art. 1 Dekretu, wszystkie grunty leżące w granicach miasta ... przeszły na własność Gminy miasta ..., a po likwidacji gmin w 1950 r. na własność Skarbu Państwa. Nieruchomość stanowi działkę o powierzchni 1372 m2 nr ewidencyjny 2/26 z obrębu .... i położna jest przy ulicy al. ... zaś Sąd Rejonowy dla ... prowadzi księgę wieczystą KW nr .... Nieruchomość jest niezabudowana. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa Nieruchomość ma charakter budowlany o przeznaczeniu mieszkaniowo-usługowym. Wnioskodawca nabył przedmiotowe roszczenie jako spadek po dziadku ... - zmarłym 2 lipca 1992 r., który był wnukiem zmarłego 7 czerwca 1939 r. ..., przedwojennego właściciela Nieruchomości.

Efektem roszczeń nabytych w drodze dziedziczenia przez Wnioskodawcę było ustanowienie wobec Wnioskodawcy i innych osób uprawnionych (bowiem Wnioskodawcy przysługiwało roszczenie do udziału w 6/18 części Nieruchomości), prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości. Nastąpiło to w drodze następujących decyzji administracyjnych wydanych przez Prezydenta Miasta ...:

  • decyzja ... z dnia 27 czerwca 2013 r. wydana przez Prezydenta Miasta .... Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy (oraz na rzecz pozostałych współużytkowników) nastąpiło na podstawie następującego aktu notarialnego:
  • akt notarialny o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste z dnia 30 stycznia 2014 r. sporządzony przez notariusza ... nr repetytorium ....

Wnioskodawca został jednym z dwóch współużytkowników przedmiotowej Nieruchomości. Drugi ze współużytkowników przedmiotowej Nieruchomości złożył w Sądzie Rejonowym m. ... Wydział Cywilny wniosek o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości poprzez przysądzenie jej Wnioskodawcy. W związku z tym, iż zgodnie z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przedmiotowa Nieruchomość nie mogła być podzielona pomiędzy współużytkowników, Sąd Rejonowy w m. ... Wydział Cywilny w dniu wydał 31 sierpnia 2017 r. na zgodny wniosek postanowienie, na podstawie którego przysądził przedmiotową Nieruchomość na rzecz Wnioskodawcy z obowiązkiem spłaty udziału drugiego współużytkownika. Wartość spłaty drugiego współużytkownika została ustalona przez sąd w oparciu o wycenę sporządzoną przez biegłego. Spłata na rzecz drugiego współużytkownika będzie rozłożona w czasie. Wnioskodawca zarówno w powyższych postępowaniach administracyjnych jak i w powyższym postępowaniu sądowym zaangażował kancelarię. Wnioskodawca w związku z powyższym poniósł koszty:

  • obsługi prawnej postępowania sądowego związanego ze zniesieniem współwłasności Nieruchomości,
  • koszty sądowe postępowania sądowego związanego ze zniesieniem współwłasności Nieruchomości,
  • koszty biegłego sądowego wyceniającego Nieruchomość.

W wyniku powyższego, Wnioskodawca zostanie jedynym użytkownikiem wieczystym Nieruchomości. W celu zadośćuczynienia obowiązkowi spłaty na rzecz drugiego współużytkownika, Wnioskodawca rozważa zbycie przedmiotowej Nieruchomości. W związku z tym, iż Nieruchomość zgodnie z zapisem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma przeznaczenie budowlane o przeznaczeniu mieszkaniowo-usługowym, Wnioskodawca planuje w celu pozyskania nabywcy zaangażować profesjonalnych pośredników nieruchomościowych. Wnioskodawca planuje zlecić powyższe czynności zarówno profesjonalnym pośrednikom mającym siedzibę w Polsce, jak i w innych krajach Unii Europejskiej jak i w krajach niebędących członkiem Unii Europejskiej. Jest to związane z tym, iż z Nieruchomością związany jest określony potencjał budowlany, który może zainteresować deweloperów (inwestorów) zarówno mających siedzibę w kraju jak i poza jego granicami. Wnioskodawca planuje równoległe zaangażowanie kilku pośredników (którzy nie będą posiadać prawa do wyłączności na pozyskanie nabywcy dla Nieruchomości). Nabywca zostanie wybrany przez Wnioskodawcę spośród przedstawionych kandydatów oferujących najkorzystniejsze warunki dla Wnioskodawcy. Wynagrodzenie na rzecz pośrednika będzie wymagalne w chwili doprowadzenia do zawarcia umowy sprzedaży Nieruchomości przez Wnioskodawcę. Biorąc pod uwagę, iż jednym z pośredników może być podmiot mający siedzibę w Emiratach Arabskich (Dubaj), nie jest wykluczone, iż Wnioskodawca wybierze nabywcę wskazanego przez takiego pośrednika. W takim przypadku Wnioskodawca będzie zobowiązany do uregulowania wynagrodzenia na rzecz takiego pośrednika. Wysokość wynagrodzenia pośrednika będzie uzależniona procentowo od wysokości ceny sprzedaży Nieruchomości. Nie jest wykluczone, iż wartość wynagrodzenia pośrednika przekroczy kwotę 200.000 złotych. Pośrednik mający siedzibę w Dubaju nie posiada w Polsce stałej placówki i nie jest zarejestrowany dla potrzeb podatku VAT (nie jest zarejestrowany również dla celów podatku VAT w innym kraju UE). W związku z powyższym nie jest wykluczone, iż ten pośrednik mający siedzibę w Dubaju nie dostarczy Wnioskodawcy faktury VAT wystawionej zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 12 lutego 2018 r. (data wpływu 21 lutego 2018 r.) o poniższe informacje.

W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych:

Na pytanie w wezwaniu nr 1a, tj.: jakie przepisy byty podstawą wydania decyzji Prezydenta ... z dnia 27.06.2013t: Nr ... i kiedy decyzja się uprawomocniła, Wnioskodawca odpowiedział, że podstawą wydania decyzji Prezydenta ... z dnia 27.06.2013 r. Nr ..., był art. 7 ust. 1, 2, 3 dekretu z dnia 26 października 1945 roku ... (Dz. U. Nr ..., poz. ...). W związku z brakiem zastosowania środka odwoławczego do wyżej wymienionej decyzji, decyzja stała się prawomocna w terminie 14 dniu od jej otrzymania.

Na pytanie w wezwaniu nr 1b tj. kiedy i jakie koszty sądowe związane ze zniesieniem współwłasności nieruchomości Wnioskodawca poniósł, Wnioskodawca odpowiedział, że postępowanie związane ze zniesieniem współwłasności nieruchomości zostało rozpoczęte na wniosek drugiego ze współużytkowników Nieruchomości. Wnioskodawca jest reprezentowany w tym postępowaniu przez kancelarię prawną. W chwili obecnej został wydany wyrok w pierwszej instancji, ale została wniesiona apelacja od tego wyroku. Kancelaria prawna reprezentuje Wnioskodawcę w tym postępowaniu zarówno w pierwszej instancji jak i drugiej instancji. Kancelaria prawna obciąży Wnioskodawcę kosztami obsługi prawnej zgodnie z umową po zakończeniu postępowania w drugiej instancji i uprawomocnieniu wyroku. Wnioskodawca został również obciążony do tej pory nieprawomocnym postanowieniem Sądu I instancji kwotą 1750 zł kosztów operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłą sądową. Nie są znane są jeszcze inne koszty jakie mogą wystąpić w II instancji.

Na pytanie w wezwaniu nr 1c, tj.: w jaki sposób wydatki Wnioskodawcy związane z obsługą prawną postępowania, wynagrodzeniem rzeczoznawcy oraz wynagrodzeniem pośrednika są udokumentowane i zostaną poniesione? Wnioskodawca odpowiedział, że koszty kancelarii prawnej związane z obsługą prawną postępowania Wnioskodawcy związanego ze zniesieniem współwłasności Nieruchomości (zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji) będą udokumentowane fakturą oraz będą poniesione po zakończeniu postępowania w drugiej instancji.

Rzeczoznawca został powołany w celu ustalenia wartości Nieruchomości przez sąd w trakcie postępowania sądowego. Na podstawie wyroku I instancji, kosztami rzeczoznawcy, po połowie obciążono obie strony (w tym Wnioskodawcę). Nabywca Nieruchomości zostanie wybrany przez Wnioskodawcę spośród przedstawionych kandydatów oferujących najkorzystniejsze warunki dla Wnioskodawcy. Wynagrodzenie na rzecz pośrednika będzie wymagalne w chwili doprowadzenia do zawarcia umowy sprzedaży Nieruchomości przez Wnioskodawcę. Jeśli Nabywca zostanie wskazany przez pośrednika mającego siedzibę w Polsce lub kraju będącym członkiem UE, wynagrodzenie będzie udokumentowane na podstawie faktury. W przypadku gdy Nabywca zostanie wskazany przez pośrednika mającego siedzibę w Dubai lub innym kraju spoza EU, wówczas najprawdopodobniej wynagrodzenie zostanie udokumentowane na podstawie rachunku wystawionego przez pośrednika.

Na pytanie w wezwaniu nr 1d, tj.: jakie prawo do nieruchomości będzie przedmiotem sprzedaży tj. użytkowanie wieczyste czy prawo własności gruntu, w sytuacji gdy Wnioskodawca dokona przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności należy wskazać kiedy to nastąpi, Wnioskodawca odpowiedział, że przedmiotem sprzedaży będzie użytkowanie wieczyste gruntu. Wnioskodawca nie będzie dokonywać przekształcenia użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności.

Na pytanie w wezwaniu nr 1e, tj.: kiedy Wnioskodawca ma zamiar zbyć Nieruchomość, Wnioskodawca odpowiedział, że zbycie Nieruchomości nastąpi po zakończeniu postępowania związanego ze zniesieniem współwłasności i uprawomocnieniem wyroku. Wnioskodawca, będzie musiał w nieprzekraczalnym termie dokonać spłaty drugiego współużytkownika. Obowiązek spłaty w określonym terminie będzie wynikać z wyroku związanego ze zniesieniem współwłasności. Środki niezbędne do dokonania spłaty będą pochodzić z uzyskanej ceny z tytułu sprzedaży Nieruchomości.

Na pytanie w wezwaniu nr 1f, tj.: czy sprzedaż przez Wnioskodawcę prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości nastąpi w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, Wnioskodawca odpowiedział, że Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej i nie uzyskuje przychodów z takiego źródła. Nieruchomość nie będzie zbywana przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej.

W zakresie podatku od towarów i usług:

Na pytanie w wezwaniu nr 2a, tj.: czy nieruchomość do czasu zbycia jest/będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę wyłącznie do działalności zwolnionej z opodatkowania VAT, Wnioskodawca odpowiedział, że nieruchomość nie jest i nie będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę (do momentu jej zbycia) do prowadzenia jakiejkolwiek działalności (zarówno działalności opodatkowanej VAT jak i zwolnionej od VAT).

Na pytanie w wezwaniu nr 2b, tj.: czy poza planowaną sprzedażą nieruchomości będącej przedmiotem wniosku Wnioskodawca dokonał sprzedaży innych działek, jeśli tak to należy wskazać ile oraz kiedy działki były sprzedane, Wnioskodawca odpowiedział, że od co najmniej 10 lat nie dokonywał sprzedaży innych działek. Planowana transakcja, będzie pierwszą transakcją sprzedaży nieruchomości przez Wnioskodawcę od kilkunastu lat.

Na pytanie w wezwaniu nr 2c, tj.: czy Wnioskodawca posiada inne działki, oprócz wskazanej we wniosku, które zamierza sprzedać, Wnioskodawca odpowiedział, że Wnioskodawca nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym innych działek, które zamierzałby sprzedać.

Na pytanie w wezwaniu nr 2d, tj.: czy przed sprzedażą Nieruchomości Wnioskodawca poczynił/zamierza poczynić jakiekolwiek działania dotyczące zwiększenia wartości nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży (np. uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych itp.), Wnioskodawca odpowiedział, że Wnioskodawca nie poczynił/ani też nie ma zamiaru podejmować jakichkolwiek działań związanych ze zwiększeniem wartości Nieruchomości. Wnioskodawca podjął jedynie standardowe działania związane z czynnościami marketingowymi związanym z doprowadzeniem do zbycia tj. Wnioskodawca jedynie zawarł umowy z pośrednikami, którzy mają podjąć działania związane ze wskazaniem nabywcy przedmiotowej Nieruchomości z Polski lub zagranicy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. (pytanie oznaczone we wniosku jako Nr 4)

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż transakcja zbycia Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej VAT)?

Zdaniem Wnioskodawcy. (stanowisko oznaczone we wniosku jako Nr 4)

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 ustawy o VAT). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Co do tego, kiedy można przyjąć, że dana osoba sprzedając nieruchomość działa w charakterze podatnika VAT, wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C 180/10 i C 181/10 (Jarosław Słaby przeciwko ministrowi finansów oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć przeciwko dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie). W wyroku tym Trybunał stwierdził, że: „(...) Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (...) niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący «działalność gospodarczą» w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Okoliczność, iż osoba ta jest «rolnikiem ryczałtowym» w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia. (...)”.

Organy podatkowe w związku z tym uważają, iż przyjęcie, że dany podmiot, sprzedając grunt, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, może być np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu lub wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” musi wskazywać cały ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie faktu wystąpienia pojedynczych z nich (interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 1 lipca 2015 r., IPPP1/4512-452/15-4/EK; interpretacja Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 6 listopada 2015 r., ITPP2/4512-900/15/AJ; interpretacja Izby Skarbowej w Poznaniu z 10 listopada 2015 r., ILPP3/4512-1-112/15-6/DC; interpretacja Izby Skarbowej w Łodzi z 9 grudnia 2015 r., IPTPP3/4512-345/15-7/JM). Pogląd ten podzielają również sądy administracyjne (wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., I FSK 1850/11).

Aby zatem opodatkować okazjonalną dostawę nieruchomości, należy ustalić, czy w celu sprzedaży nieruchomości dana osoba podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym (wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., I FSK 1850/11; wyrok NSA z 13 kwietnia 2012 r., I FSK 890/11).

W orzecznictwie przyjmuje się, że pewne czynności mogą wskazywać na to, iż działania podejmowane przez sprzedającego nieruchomość przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Istotny w tym zakresie jest zamiar podatnika, z którego wynika w jakim celu nabywa nieruchomość. Jeśli tym zamiarem jest podjęcie kolejnych działań, które mają zwiększyć wartość nieruchomości, a następnie podjęcie działań w zakresie zbycia nieruchomości, to takie działania przybierają charakter zawodowy (profesjonalny), a w konsekwencji zorganizowany. Takie czynności, jak np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, wskazują na taką zawodową aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami (wyrok NSA z 13 kwietnia 2012 r., I FSK 890/11; wyrok NSA z 19 kwietnia 2012 r., I FSK 1118/11; interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 13 listopada 2015 r., IPPP2/4512-954/15-2/AOg; interpretacja Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 6 listopada 2015 r., ITPP2/4512-900/15/AJ; interpretacja Izby Skarbowej w Poznaniu z 21 października 2015 r., ILPP3/4512-1 -117/15-2/DC; interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 1 lipca 2015 r., IPPP1/4512-452/15-4/EK).

Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia „majątek prywatny”. Pojęcie to wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przy dokonywaniu tej wykładni zasadne jest odwołanie się do wyroku TSUE z 4 października 1994 r. w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen przeciwko Dieter Armbrecht). w którym stwierdzono, że jeśli podatnik sprzedaje składniki majątku, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i część tę zarezerwował na potrzeby osobiste, to w odniesieniu do sprzedaży tej części majątku nie występuje on w charakterze podatnika, a transakcja sprzedaży nie podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej. Można więc powiedzieć, że „majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w praktyce organów podatkowych (interpretacja Izby Skarbowej w Łodzi z 9 grudnia 2015 r., IPTPP3/4512-345/15-7/JM; interpretacja Izby Skarbowej w Katowicach z 23 listopada 2015 r., IBPP1/4512-696/15/AW).

W przedmiotowym stanie faktycznym Wnioskodawca w wyniku postępowania reprywatyzacyjnego „odzyskał” Nieruchomość. Wnioskodawca wraz z innymi osobami został współużytkownikiem Nieruchomości. W związku z tym, iż Nieruchomość, nie mogła zostać podzielona pomiędzy współużytkowników, na wniosek drugiego współużytkownika, zostało zniesione współużytkowanie za obowiązkiem spłaty przez Wnioskodawcę wartości udziału drugiego współużytkownika. Biorąc pod uwagę, iż na Wnioskodawcy ciąży obowiązek spłaty drugiego współużytkownika, który został potwierdzony wyrokiem sądowym i jest to znaczna kwota, Wnioskodawca podjął decyzję o sprzedaży Nieruchomości. Ze środków uzyskanych ze sprzedaży Nieruchomości zostanie spłacony udział drugiego współużytkownika. Wnioskodawca pragnie podnieść, iż nie dysponuje oszczędnościami, które pozwolą uregulować zobowiązania na rzecz drugiego współużytkownika. Wnioskodawca pragnie także podnieść, iż nie podejmował ciągu czynności w odniesieniu do Nieruchomości (o charakterze profesjonalnym), które pozwalałyby wnioskować, iż Wnioskodawca jest podatnikiem VAT (wykonuje działalności gospodarczą). Wnioskodawca pragnie wskazać, iż zniesienie współużytkowania Nieruchomości zostało dokonane na wniosek drugiego współużytkownika (w ramach postępowania sądowego), zaś podjęcie decyzji o zbyciu Nieruchomości jest podyktowane koniecznością spłaty przez Wnioskodawcę drugiego współużytkownika. Brak spłaty w terminie z pewnością spowodowałby rozpoczęcie przez drugiego współużytkownika postępowania egzekucyjnego wobec Wnioskodawcy. Biorąc pod uwagę powyższe, zbycie przez Wnioskodawcę Nieruchomości, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami – w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

W art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Z powyższych przepisów wynika, że nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Należy wskazać, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca, w celu dokonania sprzedaży działek podejmował/będzie podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s.1, z późn. zm.) (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Należy wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.

Aby ocenić czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, że nie poczynił/ani też nie ma zamiaru podejmować jakichkolwiek działań związanych ze zwiększeniem wartości Nieruchomości. Wnioskodawca podjął jedynie standardowe działania związane z czynnościami marketingowymi związanym z doprowadzeniem do zbycia tj. Wnioskodawca jedynie zawarł umowy z pośrednikami, którzy mają podjąć działania związane ze wskazaniem nabywcy przedmiotowej Nieruchomości z Polski lub zagranicy.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca w związku ze sprzedażą prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości w postaci działki niezabudowanej, nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynności te nie będą nosić znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie bowiem całokształt okoliczności i ich zakres, wskazuje, że będą to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Tym samym sprzedaż przez Wnioskodawcę prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości będzie stanowić zwykłe wykonywanie prawa własności, a Zainteresowany zbywając ww. prawa użytkowania wieczystego Nieruchomość, stanowiące majątek prywatny będzie korzystał z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem.

Reasumując, należy stwierdzić, że Wnioskodawca z tytułu transakcji sprzedaży prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejszą interpretacją rozstrzygnięto wniosek dotyczący podatku od towarów i usług.

W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wydane zostaną odrębne rozstrzygnięcia.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.