IPPP2/4512-807/15-2/MJ | Interpretacja indywidualna

W zakresie: uznania zapłaconego podatku za nienależny i jego zwrotu
IPPP2/4512-807/15-2/MJinterpretacja indywidualna
  1. podatek
  2. zwrot podatku
  1. Ordynacja podatkowa (ORD) -> Zobowiązania podatkowe -> Korekta deklaracji -> Skorygowanie deklaracji
  2. Ordynacja podatkowa (ORD) -> Zobowiązania podatkowe -> Nadpłata -> Definicja nadpłaty
  3. Ordynacja podatkowa (ORD) -> Zobowiązania podatkowe -> Nadpłata -> Żądanie stwierdzenia nadpłaty
  4. Ordynacja podatkowa (ORD) -> Zobowiązania podatkowe -> Powstawanie zobowiązania podatkowego -> Dzień powstania zobowiązania podatkowego
  5. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Odliczenie i zwrot podatku. Odliczanie częściowe -> Odliczenie i zwrot podatku -> Zwrot podatku
  6. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -> Deklaracje -> Deklaracje podatkowe

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony - przedstawione we wniosku z dnia 11 sierpnia 2015 r. (data wpływu 13 sierpnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług oraz przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie:

  • uznania zapłaconego podatku za nienależny – jest prawidłowe;
  • zwrotu nienależnego podatku – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 sierpnia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług oraz przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie uznania zapłaconego podatku za nienależny oraz jego zwrotu.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca – komornik sądowy - prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi w sprawie sygn. akt X. Dłużnik ten był podatnikiem podatku VAT w dacie 23 października 2013 r. Zgodnie z wnioskiem wierzyciela w wyżej opisanej sprawie X, (również będącego podatnikiem podatku VAT) egzekucja została skierowana do ruchomości, tj. samochodu ciężarowego marki A., rok produkcji 1999 . Pomimo, iż odbyły się dwie licytacje tejże ruchomości (w lipcu i wrześniu 2013 r.) pojazd nie znalazł nabywcy, a wierzyciel złożył oświadczenie, że chce ten pojazd przejąć na własność. Będąc związanym deklaracją wierzyciela, komornik na podstawie § 22 ust. 2 Rozporządzenia wystawił fakturę nr 2/2013 z dnia 23 października 2013 r. Z uwagi na kolejne interwencje stron postępowania egzekucyjnego, komornik wystawił kolejno:

  • fakturę VAT- korekta 3/2013 z dnia 14 listopada 2013 r.
  • fakturę VAT - korekta 1/2015 z dnia 7 maja 2015 r.

Z uwagi na zaistnienie okoliczności niezależnej i niedającej się wcześniej przewidzieć, organ egzekucyjny był zobligowany do wystawienia faktury VAT - korekta 1/2015 z dnia 7 maja 2015 r. oraz faktury VAT - korekta 2/2015 z dnia 22 maja 2015 r. Okoliczność tę stanowiło zaskarżenie czynności egzekucyjnej oraz będące jej następstwem wydanie orzeczenia, tj. postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt X, w którym to sąd uchylił wcześniejszą czynność komornika i nakazał komornikowi wydanie postanowienia o odmowie przejęcia ww. pojazdu na własność wierzycielowi oraz umorzenie postępowania co do egzekucji z niego prowadzonej. Na skutek uchylenia przez sąd czynności komornika, tj. uchylenia w całości postanowienia z dnia 15 stycznia 2015 r. organ egzekucyjny był także zobligowany do zwrotu na rzecz wierzyciela żądanej uprzednio sumy pieniężnej, w tym sumy pieniężnej na poczet podatku VAT od tej transakcji. Podatek od towarów i usług wynosił 7479 zł (słownie: siedem tysięcy czterysta siedemdziesiąt dziewięć złotych 00/100 groszy) - kwota ta wynika z faktury VAT- korekty 3/2013 z dnia 14 listopada 2013 r. dotyczącej z kolei faktury VAT 2/2013 z dnia 23 października 2013 r. Kwota podatku została przekazana w listopadzie 2013 r. w podanej powyżej wysokości.

Aktualnie, z uwagi na fakt, że Sąd uchylił tę czynność komornika, która sprowadzała się do przyznania pojazdu na własność wierzycielowi, czynność ta została wyeliminowana z obrotu prawnopodatkowego, a podatek od towarów i usług winien zostać uznany za nienależny. Komornik Sądowy, jako płatnik podatku, zwróciła się pismem z dnia 11 maja 2015 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zwrot kwoty 7479 zł tytułem uiszczonego podatku od towarów i usług, jednak pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. o sygn. X. otrzymała odpowiedź odmowną.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:
  1. Czy uchylenie przez sąd czynności egzekucyjnej polegającej na transakcji wyrażającej się w przejęciu na własność przez wierzyciela ruchomości w postaci pojazdu mechanicznego, w sytuacji gdy organ egzekucyjny będący płatnikiem podatku od towarów i usług uiścił ten podatek, będzie skutkowało tym, że uiszczony podatek winien zostać uznany za nienależny...
  2. Czy opisana powyżej w pytaniu nr 1 sytuacja skutkuje zwrotem podatku od towarów i usług w pełnej wysokości...
  3. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2 jest twierdząca - czy opisana powyżej w pytaniu nr 1 sytuacja przy uwzględnieniu, że kwota podatku od towarów i usług została wpłacona przez płatnika podatku ze środków podatnika (tj. wierzyciela) skutkuje zwrotem podatku na rzecz płatnika - podmiotu, który realnie go uiścił (tj. komornika) czy na rzecz podatnika podatku (tj. wierzyciela)...

Stanowisko Wnioskodawcy:

W ocenie Wnioskodawcy w oparciu o treść przepisów Rozporządzenia (par. 22 ust. 1 i 7 w zw. z par. 14 ust. 1 oraz przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 699) (art. 73 par. 1 pkt 2) kwota uiszczonego w listopadzie 2013 r. podatku od towarów i usług w wysokości 7479 zł winna zostać uznana za podatek nienależny i jako taka zwrócona w całości podmiotowi, który ją uiścił - czyli płatnikowi podatku, tj. komornikowi, który następnie byłby zobowiązany do jej zwrotu podatnikowi, tj. wierzycielowi.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie:
  • uznania zapłaconego podatku za nienależny – jest prawidłowe;
  • zwrotu nienależnego podatku – jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumnie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Podatnikami według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei w świetle treści art. 18 ustawy o VAT, organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133.

W myśl art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Stosownie do art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613), zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

Natomiast w myśl art. 81 § 1 i § 2, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty, z zastrzeżeniem § 3.

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.

Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej (art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Z kolei w świetle art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. b) oraz § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Uprawnienie to przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek. W przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 lit. a i b, podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty są obowiązani złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

Zgodnie z art. 77b § 1 Ordynacji podatkowej, zwrot nadpłaty następuje:

  1. na wskazany rachunek bankowy podatnika, płatnika lub inkasenta obowiązanego do posiadania rachunku bankowego;
  2. w gotówce, jeżeli podatnik, płatnik, inkasent nie są obowiązani do posiadania rachunku bankowego, chyba że żądają zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy.

Z treści wyżej cytowanych przepisów wynika, że osoby prowadzące działalność gospodarczą, w ramach której wykonują czynności opodatkowane podatkiem VAT, zobowiązane do składania deklaracji podatkowych w urzędzie skarbowym. Podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty. Niemniej jednak, podatnik może skorygować uprzednio złożoną deklarację składając wraz z deklaracją korygującą pisemne uzasadnienie. Ponadto, jeżeli podatnik w deklaracji podatkowej wykazał zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty, do którego należy dołączyć skorygowaną deklarację podatkową.

Natomiast z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi, który był podatnikiem podatku VAT w dacie 23 października 2013 r. Zgodnie z wnioskiem wierzyciela (również będącego podatnikiem podatku VAT) egzekucja została skierowana do ruchomości, tj. samochodu ciężarowego. Pomimo dwóch licytacji pojazd nie znalazł nabywcy, a wierzyciel złożył oświadczenie, że chce ten pojazd przejąć na własność. Będąc związanym deklaracją wierzyciela, Wnioskodawca wystawił fakturę VAT. W związku z zaskarżeniem czynności egzekucyjnej, Sąd Rejonowy wydał w dniu 26 marca 2015 r. postanowienie, w którym uchylił czynność komornika i nakazał mu wydanie postanowienia o odmowie przejęcia pojazdu na własność wierzycielowi oraz umorzenie postępowania co do egzekucji z niego prowadzonej. Na skutek uchylenia przez sąd czynności komornika, organ egzekucyjny był zobligowany do zwrotu na rzecz wierzyciela żądanej uprzednio sumy pieniężnej, w tym sumy pieniężnej na poczet podatku VAT od tej transakcji.

W tak przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca, komornik sądowy, ma wątpliwości czy uiszczony podatek VAT od opisanej transakcji powinien zostać uznany za nienależny, czy powinien zostać zwrócony w pełnej wysokości oraz komu należy się ten zwrot – komornikowi czy wierzycielowi.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skoro unieważniono czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, i od której podatek należny został zapłacony, to w myśl przepisów Ordynacji podatkowej podatek ten stanowi nadpłatę, która podlega zwrotowi. Niemniej jednak czynność unieważnienia transakcji uprzednio opodatkowanej podatkiem VAT powinna zostać uwzględniona w ewidencji podatkowej prowadzonej dla potrzeb tego podatku. Tym samym powstanie obowiązek złożenia korekty deklaracji podatkowej, do której należy dołączyć pisemne uzasadnienie. Zatem w przypadku przedstawionym przez Wnioskodawcę niewątpliwie powstanie nadpłata podatku od towarów i usług, która powinna zostać zwrócona na podstawie wniosku o stwierdzenie nadpłaty i korekty deklaracji podatkowej. Ponieważ czynności tych może dokonać wyłącznie podatnik podatku VAT, to tylko on jest uprawniony do uzyskania nadpłaty podatku, i bez znaczenia pozostaje fakt, że podatek ten został zapłacony przez płatnika.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w tak przedstawionym stanie faktycznym należało uznać za prawidłowe w zakresie uznania zapłaconego podatku za nienależny, oraz nieprawidłowe w zakresie zwrotu nienależnie zapłaconego podatku.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.