IPPP2/4512-597/16-4/AO | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie,
W zakresie braku obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług przy sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną nr 207/10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 oraz art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku wspólnym z dnia 5 sierpnia 2016 r. (data wpływu 11 sierpnia 2016 r.) uzupełnionym z pismem z 6 września 2016 r. (data wpływu 12 września 2016 r.) na wezwanie Organu z 31 sierpnia 2016 r. znak sprawy IPPP2/4512-597/16-2/AO (skutecznie doręczone 31 sierpnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług przy sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną nr 207/10 - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 sierpnia 2016 r. wpłynął ww. wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług przy sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną nr 207/10. Niniejszy wniosek uzupełniony został pismem z 6 września 2016 r. (data wpływu 12 września 2016 r.) na wezwanie Organu z 31 sierpnia 2016 r. znak sprawy IPPP2/4512-597/16-2/AO (data doręczenia 31 sierpnia 2016 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W dniu 27 kwietnia 2016 r. Pan Tomasz S. (dalej: „Sprzedający” albo „Wnioskodawca”) oraz G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna (spółka zmieniła nazwę na O. spółka z ograniczoną odpowidzialnością spółka komandytowo - akcyjna) - (dalej: „Kupujący”) podpisali Umowę sprzedaży oraz ustanowienie hipoteki (dalej: „Umowa”), na podstawie której Sprzedający przeniósł na rzecz Kupującego własność niezabudowanej nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr 207/10 o obszarze 33.585,00 m2(dalej: „Nieruchomość”), dla której Sąd Rejonowy, IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw (dalej: „KW”).

Sprzedawca nabył Nieruchomość w następujący sposób: w drodze dziedziczenia (wraz ze swoją matką) nabył Nieruchomość w 2000 roku, a następnie - w roku 2006 - dokonany został dział spadku i w konsekwencji stał się on jedynym właścicielem gruntu. Nabycie Nieruchomości nastąpiło w ramach czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”).

Sprzedawca przez cały okres kiedy był właścicielem (a wcześniej współwłaścicielem) Nieruchomości nie wykorzystywał Nieruchomości do żadnych czynności zarówno opodatkowanych, jak i zwolnionych z podatku VAT, czyli nie wykonywał żadnej działalności gospodarczej. W szczególności Nieruchomość nie była przedmiotem umowy najmu. Sprzedawca zamieścił jedynie na Nieruchomości tablice informujące o jej wystawieniu na sprzedaż. Sprzedawca nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.

Zgodnie z KW, sposób korzystania z Nieruchomości określono jako „R” - grunty orne, natomiast zgodnie z wypisem z rejestru gruntów wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej (nr kancelaryjny:, wydany dnia 25 kwietnia 2016 r.) Nieruchomość stanowi grunty orne oznaczone symbolami „RIIIb” i „RIVa”. Nieruchomość zlokalizowana jest na obszarze, na którym brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co zostało potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez Wójta Gminy (znak: , wydane dnia 21 kwietnia 2016 r.), które zostało załączone do Umowy.

Na dzień podpisania Umowy nie została wydana ostateczna decyzja o warunkach zabudowy Nieruchomości. Co prawda, na wniosek Sprzedającego z dnia 21 kwietnia 2011 r. została w dniu 26 października 2015 r. wydana przez Wójta Gminy decyzja o warunkach zabudowy, jednak od niniejszej decyzji zostało złożone odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Na dzień podpisania Umowy (oraz złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej) Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wydało orzeczenia w sprawie ww. decyzji o warunkach zabudowy Nieruchomości, wobec czego brak jest ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy Nieruchomości.

W odpowiedzi na wezwanie poinformowano, że Wnioskodawca przed sprzedażą niezabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną nr 207/10 nie podejmował żadnych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości tej nieruchomości.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z postanowieniami aktu notarialnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. działka 207/10 powstała w wyniku podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr 207/8 na dwie części - co miało miejsce w roku 2007. Następnie, w roku 2016, nastąpiła sprzedaż działki 207/10 (nieruchomości, której dotyczy Wniosek). Dlatego, skoro Wnioskodawca nabył nieruchomość w drodze spadku (ponadto nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, jak również nie podejmował żadnych czynności zmierzających do podniesienia jej wartości), to nie można mówić, że działał jako handlowiec będący podatnikiem VAT, a jedynie dokonywał sprzedaży swojego majątku prywatnego, wykonując tym samym swoje prawo własności.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca będzie uznany za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT, biorąc pod uwagę fakt, że Wnioskodawca nie jest przedsiębiorcą, nie prowadził ani nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a w szczególności związanej ze sprzedażą nieruchomości?

Zdaniem Wnioskodawcy, przy sprzedaży Nieruchomości nie wystąpi obowiązek zapłaty podatku VAT, ponieważ Nieruchomość należała do majątku prywatnego Wnioskodawcy, a Wnioskodawca nie prowadził, ani nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a w szczególności związanej z obrotem nieruchomościami.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy VAT).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast, jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy VAT - działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku VAT.

Biorąc pod uwagę powyższe nie można uznać Wnioskodawcy za podatnika VAT, w związku ze sprzedażą Nieruchomości. Pomimo, iż grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy VAT, to nie można uznać, że dokonując sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawca działał w charakterze handlowca. Wnioskodawca nie wykorzystywał Nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, Nieruchomość była składnikiem majątku prywatnego nie związanego z jakąkolwiek działalnością handlową lub działalnością gospodarczą. W konsekwencji, sprzedając Nieruchomość Wnioskodawca skorzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym. Zatem czynność sprzedaży oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy VAT nie mają zastosowania. W żadnym przypadku do dokonanej czynności sprzedaży Nieruchomości, nie można przypisać takich cech jak stałość, powtarzalność lub profesjonalny obrót.

Powyższy wniosek i stanowisko Wnioskodawcy, potwierdzają liczne interpretacje podatkowe, przykładowo interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 2 lipca 2010 r. (znak: ITPP1/443-367/10/BS), interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 6 maja 2016 r. (znak: IPPP3/4512-198/16-4/KP), interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2016 r. (znak: ILPP3/4512-1-234/15-4/NF), czy interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 3 lutego 2014 r. (znak: IPTPP2/443-1034/12-5/14-S/PR). W tej ostatniej Dyrektor wskazuje, iż „Dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Podobnie orzekają sądy administracyjne, przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 16 października 2013 r. (sygn. I SA/Op 528/13) wskazał, że „Zrealizowana sprzedaż tych działek nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej strony, nie zostały też przedsięwzięte działania wskazujące na zamiar podjęcia działalności mającej za swój przedmiot obrót nieruchomościami (np. uzbrojenie działek, działania marketingowe). Tym samym, za skuteczny należy uznać zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 u.p.t.u., gdyż powyższe czynności wskazują, że realizacja sprzedaży tych działek mieści się w zakresie zarządu majątkiem prywatnym.

Reasumując należy stwierdzić - mając również na uwadze aktualne orzecznictwo sądowe (przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6 kwietnia 2016 r., sygn. I SA/Gd 234/16; powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07), że okazjonalna sprzedaż Nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż brak jest normatywnych przesłanek, aby uznać Wnioskodawcę za podatnika tego podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 2 pkt 22 cyt. ustawy przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W świetle przywołanych przepisów grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów. W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości jest traktowana jako czynność objęta przedmiotowym zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ww. ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne więc dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W konsekwencji, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Należy zauważyć, że problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawach C-180/10 i C-181/10 orzekł, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Z powyższych rozważań wynika, że kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W konsekwencji, dostawę nieruchomości należy uznać za objętą podatkiem VAT, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku kiedy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie nieruchomości nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Z przedstawionej treści wniosku wynika, że w dniu 27 kwietnia 2016 r. Wnioskodawca oraz Kupujący podpisali Umowę sprzedaży oraz ustanowienie hipoteki, na podstawie której Sprzedający przeniósł na rzecz Kupującego własność niezabudowanej nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr 207/10. Sprzedawca w 2000 roku nabył Nieruchomość w drodze dziedziczenia (wraz ze swoją matką), a następnie - w roku 2006 - dokonany został dział spadku i w konsekwencji stał się on jedynym właścicielem gruntu. Nabycie Nieruchomości nastąpiło w ramach czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Sprzedawca przez cały okres kiedy był właścicielem (a wcześniej współwłaścicielem) Nieruchomości nie wykorzystywał Nieruchomości do żadnych czynności zarówno opodatkowanych, jak i zwolnionych z podatku VAT, czyli nie wykonywał żadnej działalności gospodarczej. W szczególności Nieruchomość nie była przedmiotem umowy najmu. Sprzedawca zamieścił jedynie na Nieruchomości tablice informujące o jej wystawieniu na sprzedaż. Na wniosek Sprzedającego z dnia 21 kwietnia 2011 r. została w dniu 26 października 2015 r. wydana przez Wójta Gminy decyzja o warunkach zabudowy. Od decyzji tej zostało złożone odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wobec czego na dzień podpisania, umowy brak jest ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy Nieruchomości. Wnioskodawca wskazał, że przed sprzedażą ww. nieruchomości nie podejmował żadnych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości tej nieruchomości. Sprzedawca nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Zgodnie z postanowieniami aktu notarialnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. działka 207/10 powstała w wyniku podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr 207/8 na dwie części - co miało miejsce w roku 2007.

Wątpliwości niniejszego wniosku dotyczą obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży ww. działki.

Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawcę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w stosunku do sprzedaży przedmiotowej działki. Z przestawionego opisu sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawcy, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca w drodze dziedziczenia nabył udział we współwłasności nieruchomości. Po dokonanym dziale spadku stał się jedynym właścicielem gruntu. Wnioskodawca wprawdzie dokonał podziału nieruchomości dzieląc działkę 207/8 na dwie części w 2007 r. jednakże - jak wynika z wniosku – Wnioskodawca przez cały okres kiedy był właścicielem (a wcześniej współwłaścicielem) Nieruchomości nie wykorzystywał Nieruchomości do żadnych czynności zarówno opodatkowanych, jak i zwolnionych z podatku VAT, czyli nie wykonywał żadnej działalności gospodarczej. Ponadto Sprzedawca nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że przed sprzedażą niezabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej działką ewidencyjną nr 207/10 nie podejmował żadnych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości tej nieruchomości. Zatem Wnioskodawca nie podjął ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

W konsekwencji, w związku ze sprzedażą wskazanej we wniosku działki nr 207/10 Wnioskodawca nie działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT, a zatem sprzedaż przez Wnioskodawcę przedmiotowej działki nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, to nie można uznać, że przy dokonywaniu sprzedaży przedmiotowego gruntu Wnioskodawca działał jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Całokształt okoliczności, ich zakres, stopień zaangażowania wskazuje, że działania te należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Skutkiem tego, u Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży działki nr 207/10 nie wystąpił obowiązek zapłaty podatku VAT.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.