IPPB5/423-775/11-2/AJ | Interpretacja indywidualna

Czy Spółka, działając jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych powinna pobierać podatek „u źródła” od wypłacanych licencjodawcy francuskiemu należności licencyjnych z tytułu udzielonej licencji na wydawanie filmów ?
IPPB5/423-775/11-2/AJinterpretacja indywidualna
  1. licencja
  2. podatek
  3. płatnik
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Podstawa opodatkowania i wysokość podatku -> Zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów
  2. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Przychody -> Przychody

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 22.08.2011 r. (data wpływu 23.08.2011 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania wypłaconych należności na rzecz francuskiego rezydenta podatkowego z tytułu korzystania z praw autorskich do filmów - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 23 sierpnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania wypłaconych należności na rzecz francuskiego rezydenta podatkowego z tytułu korzystania z praw autorskich do filmów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

H. Sp. z o.o. Spółka komandytowa (zwana dalej także „Spółką”) jest spółką prowadzącą działalność w zakresie wydawania filmów na nośnikach cyfrowych. W celu wydawania filmów Spółka nabywa licencję do korzystania z praw autorskich od podmiotu z siedzibą we Francji. W związku z tym Spółka okresowo dokonuje płatności należności licencyjnych z tytułu korzystania z praw autorskich do filmów na rzecz podmiotu z siedzibą we Francji (licencjodawcy). Spółka dysponuje certyfikatem rezydencji podatkowej licencjodawcy wydanym przez francuskie organy podatkowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy Spółka, działając jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych powinna pobierać podatek „u źródła” od wypłacanych licencjodawcy francuskiemu należności licencyjnych z tytułu udzielonej licencji na wydawanie filmów ...

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zdaniem Spółki należności licencyjne z tytułu korzystania z praw autorskich do filmów wypłacane na rzecz podmiotu z siedzibą we Francji nie podlegają opodatkowaniu w Polsce podatkiem „u źródła”. W związku z tym na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika w tym zakresie.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej także „updop”) podatek od dochodu podatników, którzy nie mają na terytorium RP siedziby lub zarządu, a osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przychód z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych ustala się w wysokości 20% przychodów. W myśl art. 21 ust. 2 updop powyższą zasadę opodatkowania należy stosować z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Odpowiednio więc, w przypadku należności licencyjnych wypłacanych do kontrahenta z siedzibą we Francji należy stosować postanowienia Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku opublikowanej w Dzienniku Ustaw z 19 stycznia 1977 roku (dalej zwana „Umową”). Stosownie do art. 12 ust. 1 tej Umowy pochodzące z państwa źródła należności licencyjne wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim państwie podlegają opodatkowaniu w tym drugim państwie, tj. państwie rezydencji lub siedziby podmiotu otrzymującego należności licencyjne. Z kolei na podstawie art. 12 ust. 2 Umowy, takie należności mogą jednak podlegać opodatkowaniu podatkiem „u źródła” pobieranym w państwie, gdzie te należności licencyjne powstały, jednak tak pobrany podatek nie może przekroczyć 10%.

Należy jednakże zwrócić uwagę na art. 12 ust. 3 Umowy, który stanowi, że bez względu na postanowienia ustępu 2 należności licencyjne z praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, w którym osoba otrzymująca te należności ma miejsce zamieszkania.

Zgodnie więc z art. 12 ust. 3 Umowy należności licencyjne wypłacane z Polski do Francji będą podlegały opodatkowaniu tylko we Francji w przypadku jeżeli

  1. odbiorcą tych należności będzie osoba z miejscem zamieszkania we Francji,
  2. należność licencyjna będzie powstawała w stosunku do praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej.

Ad. 1

Polska wersja Umowy stanowi o tym, że odbiorcą należności licencyjnej musi być osoba posiadająca wdanym państwie „miejsce zamieszkania”. Należy zwrócić uwagę, że we francuskiej wersji językowej umowy użyto pojęcia „resident” w miejsce „osoby mającej miejsce zamieszkania”, odpowiadające definicji „rezydenta podatkowego”, zdefiniowanego dla potrzeb Umowy w art. 4 jako „osoba, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona”. Niewątpliwie zatem wersja francuska Umowy odwołuje się, w przeciwieństwie do wersji polskiej, zarówno do osób mających miejsce zamieszkania, jak i siedzibę w danym państwie. Z uwagi na brak wersji językowej determinującej (w razie sprzeczności) właściwą interpretację ww. normy prawnej należy dokonać odwołując się do wykładni systemowej i celowościowej, zwracając jednocześnie uwagę na to, że używane w art. 12 ust. 3 pojęcie „osoba” jest zdefiniowane w art. 3 Umowy i obejmuje osoby fizyczne, spółki i wszystkie inne zrzeszenia osób. Analiza przepisu wskazuje zatem, że zwrot użyty w art. 12 ust. 3 Umowy „państwie, w którym osoba otrzymująca te należności ma miejsce zamieszkania” wskazuje, iż powołana norma prawna odnosi się zarówno do osób fizycznych, jak i osób prawnych (podmiotów) mających siedzibę w danym państwie.

Ad. 2

Następną istotną przesłanką wynikającą z art. 12 ust. 3 Umowy jest określenie, że dana płatność nosi charakter należności licencyjnej, a ponad to odnosi się do praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub naukowej, a te swym zakresem obejmują należności z tytułu korzystania z praw do wydawania utworów filmowych.

Art. 12 ust. 4 Umowy definiuje należności licencyjne jako „wszelkiego rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami i dziełami zarejestrowanymi dla radia i telewizji, do patentu, znaku przemysłowego lub handlowego, rysunku, modelu, planu, formuły, technologii produkcyjnej i za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej albo z umiejętnością (know-how)”.

Jak widać z powyższego, definicja należności licencyjnych zawarta w art. 12 ust. 4 wprost odwołuje się do należności płaconych za korzystanie z praw do dzieła filmowego („włącznie z filmami”) jako do kategorii, która mieści się w zakresie pojęcia prawa autorskiego do dzieła artystycznego. Takie podejście jest również zgodne z art. 1 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zgodnie z którym przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Przedmiotem prawa autorskiego się między innymi utwory audiowizualne w tym filmowe. Mając na uwadze powyższe należy więc uznać, że utwory w postaci filmów, są przedmiotem prawa autorskiego i mieszczą się w pojęciu „praw autorskich w tytułu twórczości artystycznej” w rozumieniu postanowień art. 12 ust. 3 Umowy.

W świetle powyższego należy uznać, że wykładnia literalna i systemowa art. 12 ust. 3 w związku z art. 12 ust. 4 Umowy wskazuje, że należności licencyjne wynikające z praw autorskich z tytułu twórczości artystycznej, w tym także należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania prawa autorskiego do filmu wypłacane przez Spółkę do licencjodawcy z siedzibą we Francji nie będą podlegały w Polsce podatkowi „u źródła” w wysokości 10%. Konsekwentnie na Spółce nie będą w tym zakresie ciążyły obowiązki płatnika.

Jednocześnie Spółka zwróciła uwagę na okoliczność, iż wspólnik Spółki, H. Sp. z o.o., jest w posiadaniu interpretacji wydanej przez Ministra Finansów dotyczącej takiego samego stanu faktycznego, która potwierdza stanowisko przedstawione przez Spółkę. W szczególności Spółka zauważyła, że H. sp. z o.o. w grudniu 2008 roku zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie indywidualnej interpretacji w tej sprawie, a Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził w interpretacji indywidualnej z dnia 20 lutego 2009 r. znak IPPB5/423-31/09-2/AJ, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Interpretacja ta jednak została później zmieniona przez Ministra Finansów (pismo z dnia 25 maja 2010 znak DD4/033/028/RMU/09/PK-1234), a zmieniona interpretacja indywidualna przyznała rację H. sp. z o.o., tj. uznano w niej, że opłaty licencyjne za prawo do filmów wypłacane z Polskie do licencjodawcy z siedzibą we Francji nie podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem „u źródła”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.