ILPB2/436-115/13-2/MK | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu,
Czy prawidłowe jest stanowisko, że sprzedaż jednorodzinnego domu mieszkalnego w toku postępowania upadłościowego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 3 u.p.c.c, a w konsekwencji dla Wnioskodawcy nie powstaną w tym zakresie obowiązki płatnika?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 23 kwietnia 2013 r. (data wpływu 29 kwietnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania sprzedaży rzeczy oraz praw majątkowych w postępowaniu upadłościowym – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 29 kwietnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania sprzedaży rzeczy oraz praw majątkowych w postępowaniu upadłościowym.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka Polska S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w X (dalej jako Spółka) planuje dokonać w toku postępowania upadłościowego sprzedaży szeregu nieruchomości. Zgodnie z obowiązującymi wymogami umowy sprzedaży zostaną zawarte w formie aktu notarialnego przed notariuszem prowadzącym kancelarię notarialną (dalej jako Wnioskodawca), co może spowodować powstanie obowiązków płatnika podatku od czynności cywilnoprawnych przy dokonywaniu poszczególnych czynności.

W toku postępowania upadłościowego dojdzie do sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w zabudowie bliźniaczej wraz z garażem położonej w X przy ul. (...). Spółka nabyła ww. nieruchomość w dniu 19 października 2009 r. Sp. z o.o. (dalej Zbywca) na podstawie umowy sprzedaży zawartej przed notariuszem. Łączna powierzchnia użytkowa nabytego budynku wynosi 160,90 m2. Cena sprzedaży została określona wraz z należnym podatkiem od towarów i usług. Nabycie nie podlegało podatkowi od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.; zwana dalej u.p.c.c.). Na dzień podpisania umowy budynek był w posiadaniu Spółki. W styczniu 2012 r. nieruchomość została oddana przez Spółkę w najem. Po zakupie w stosunku do nieruchomości nie ponoszono wydatków na jej ulepszenie w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Planowana sprzedaż nastąpi na rzecz:

  • osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej lub
  • czynnych podatników VAT, którzy mogą być zainteresowani złożeniem oświadczenia, o którym mowa w art. 43 ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; zwanej dalej u.p.t.u.).

Sprzedająca Spółka jest czynnym podatnikiem VAT.

Zgodnie z oświadczeniem Spółki przekazanym Wnioskodawcy w celu sporządzenia niniejszego wniosku Spółka uważa, że:

  • sprzedaż jednorodzinnego domu mieszkalnego będzie podlegać zwolnieniu z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.,
  • w przypadku planowanej sprzedaży jednorodzinnego domu mieszkalnego jest możliwe zastosowanie rezygnacji ze zwolnienia stosownie do art. 43 ust. 10 u.p.t.u.
  • w przypadku rezygnacji ze zwolnienia z zachowaniem wymogów przewidzianych w art. 43 ust. 10 i ust. 11 u.p.t.u. przy sprzedaży jednorodzinnego domu mieszkalnego należy zastosować 8% stawkę VAT.

Ponadto Spółka oświadczyła Wnioskodawcy, że w zakresie opodatkowania planowanej sprzedaży podatkiem od towarów i usług w dniu 15 kwietnia 2013 r. został wysłany wniosek o interpretację do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy prawidłowe jest stanowisko, że sprzedaż jednorodzinnego domu mieszkalnego w toku postępowania upadłościowego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 3 u.p.c.c, a w konsekwencji dla Wnioskodawcy nie powstaną w tym zakresie obowiązki płatnika...

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż jednorodzinnego domu mieszkalnego w toku postępowania upadłościowego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 3 u.p.c.c., a w konsekwencji dla Wnioskodawcy nie powstaną obowiązki płatnika.

W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają:

  1. umowy sprzedaży rzeczy w postępowaniu egzekucyjnym lub upadłościowym (art. 2 pkt 3 u.p.c.c.), a także,
  2. czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest:
    1. opodatkowana podatkiem od towarów i usług,
    2. zwolniona z podatku od towarów i usług, z wyjątkiem m.in. umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach.

Zgodnie zaś z art. 10 ust. 2 u.p.c.c. notariusze są płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych dokonywanych w formie aktu notarialnego.

Zgodnie z art. 45 kodeksu cywilnego rzeczami w rozumieniu kodeksu są tylko przedmioty materialne. Nie budzi wątpliwości, że jednorodzinny dom mieszkalny jest rzeczą. Z tych też względów, w ocenie Wnioskodawcy, planowana sprzedaż, jako sprzedaż rzeczy w trakcie postępowania upadłościowego nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 3 u.p.c.c. Z tych też względów dla Wnioskodawcy nie powstaną obowiązki płatnika podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.) podatkowi temu podlegają umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.

Stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnych. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy przy umowie sprzedaży ciąży na kupującym.

Zauważyć jednak należy, że w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano sytuacje, w których czynność mieszcząca się zakresie przedmiotowym ustawy, np. umowa sprzedaży jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Art. 2 pkt 3 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, stanowi, że nie podlegają podatkowi umowy sprzedaży rzeczy w postępowaniu egzekucyjnym lub upadłościowym.

Jak wynika z przytoczonego przepisu wyłączeniu z opodatkowania podlega sprzedaż rzeczy m.in. w postępowaniu upadłościowym uregulowanym przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 ze zm.), w szczególności przepisami art. 306-330 tej ustawy.

W konsekwencji, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy pojęcie rzeczy przez które należy rozumieć, zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), tylko przedmioty materialne.

Rzeczy dzielą się na rzeczy ruchome i nieruchome. Kodeks cywilny w art. 46 precyzuje, że nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. W związku z tym, że Kodeks cywilny nie zawiera definicji rzeczy ruchomych, przyjmuje się, że rzeczami ruchomymi są przedmioty materialne nie będące nieruchomościami.

Dodatkowo wskazać należy na brzmienie art. 48 Kodeksu, wedle którego z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Z kolei część składowa rzeczy, jak stanowi art. 47 § 1 Kodeksu, nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Zgodnie z tą zasadą wszystko, co jest trwale związane z gruntem stanowi jego część składową i nie może być odrębnym przedmiotem obrotu prawnego.

W świetle powyższego, czynność cywilnoprawna w postaci sprzedaży nieruchomości zabudowanej jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym dokonana w toku postępowania upadłościowego nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w związku z brzmieniem art. 2 pkt 3 tej ustawy. W rezultacie na Wnioskodawcy (notariuszu) nie będzie ciążył obowiązek płatnika.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.