PL/LM/830/60/KPV/14/RD-50472 | Interpretacja indywidualna

Czy przy zawarciu umowy pożyczki Wnioskodawca (parafia) będzie zwolniona z podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 55 ust. 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej?
PL/LM/830/60/KPV/14/RD-50472interpretacja indywidualna
  1. obowiązek podatkowy
  2. pieniądze
  3. podatek od czynności cywilnoprawnych
  4. pożyczka
  1. Podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC) -> Przedmiot opodatkowania -> Czynności podlegające opodatkowaniu

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, z urzędu, zmienia interpretację indywidualną Nr IPTPB2/436-126/13-4/KK wydaną w dniu 11 lutego 2014 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego w imieniu Ministra Finansów na podstawie § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), w ten sposób, iż stwierdza, że stanowisko Rzymskokatolickiej Parafii – dalej Wnioskodawca – przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (uzupełnionym pismem z dnia 23 stycznia 2014 r.) dotyczącym podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy pożyczki - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 4 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w następującym stanie faktycznym.

Rzymskokatolicka Parafia zawarła z Gminą umowę pożyczki, na mocy której Gmina udzieliła Wnioskodawcy pożyczki pieniężnej w kwocie 462 734 zł, na potrzeby zabezpieczenia wkładu finansowego na remont zabytkowego kościoła tej Parafii, na czas otrzymania dotacji z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy opisany stan faktyczny powoduje obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych przez Wnioskodawcę, jako pożyczkobiorcę...

Zdaniem Wnioskodawcy, zwolniony jest on z podatku od czynności cywilnoprawnych. Wynika to z brzmienia art. 55 ust. 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o Stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1169). Przepis ten zwalnia z opłaty skarbowej m.in. nabywanie praw majątkowych przez kościelne osoby prawne, a taką jest Parafia. W dacie formułowania tego zwolnienia, czynności cywilnoprawne, w tym umowy pożyczki, objęte były opłatą skarbową. Intencją ustawodawcy było więc udzielenie zwolnienia z daniny publicznej czynnościom cywilnoprawnym, dokonywanym przez kościelne osoby prawne, w tym parafie.

W interpretacji indywidualnej Nr IPTPB2/436-126/13-4/KK wydanej w dniu 11 lutego 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Uzasadniając stanowisko wskazał, że w świetle art. 55 ust. 6 pkt 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku (Dz. U. z 2010 r., Nr 101, poz. 649, z późn. zm.) zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych ma zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy następuje nabywanie lub zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych. Umowa pożyczki jest natomiast odmienną umową od umowy sprzedaży i nie można uznać, że na jej mocy następuje nabywanie lub zbywanie rzeczy. Nie podlega więc zwolnieniu z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zdaniem Ministra Finansów stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi należy uznać za nieprawidłowe.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w dniu 1 października 2012 r. została zawarta umowa pożyczki pieniędzy pomiędzy Gminą (pożyczkodawcą), a Wnioskodawcą (pożyczkobiorcą), której przedmiotem była kwota 462 734 zł.

W powyższym stanie faktycznym odpowiedzieć zatem należy na pytanie czy umowa pożyczki kwoty pieniędzy na zabezpieczenie wkładu finansowego przeznaczonego na remont obiektu sakralnego, z tytułu zawarcia której podatnikiem jest kościelna osoba prawna podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych podatkowi temu podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku. Przy czym zgodnie z art. 2 pkt 4 ww. ustawy umowy te nie podlegają temu podatkowi, jeżeli pożyczkodawca z tytułu udzielenia pożyczki podlega podatkowi od towarów i usług bądź jest zwolniony z tego podatku.

Stosownie do art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy z tytułu zawarcia umowy pożyczki ciąży na biorącym pożyczkę.

W myśl art. 55 ust. 6 pkt 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od podatku od spadków i darowizn oraz opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy parafia jest kościelną osobą prawną.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na przepisy o opłacie skarbowej w zakresie dotyczącym czynności cywilnoprawnych opodatkowanych w ustawie, rozumie się przez to przepisy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Ostatnia regulacja ma charakter porządkowy. Nakazuje stosować przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wówczas, gdy inne obowiązujące przepisy powołują się w zakresie czynności cywilnoprawnych na przepisy ustawy o opłacie skarbowej.

Przy założeniu, że udzielenie Wnioskodawcy pożyczki przez gminę nie podlega opodatkowaniu lub zwolnieniu z podatku od towarów i usług, to zwolnienie określone w art. 55 ust. 6 pkt 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej będzie miało zastosowanie do stanu faktycznego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jeżeli istnieje podstawa do uznania, że na mocy umowy pożyczki dojdzie do nabycia wskazanej w umowie kwoty pieniędzy.

Zgodnie z art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121) przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Z przepisu tego wprost wynika, że istotą zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki jest przeniesienie przez dającego pożyczkę przedmiotu tej pożyczki (pieniędzy jako rzeczy sui generis) na własność biorącego pożyczkę.

W zmienianej interpretacji indywidualnej, stwierdzono że na mocy umowy pożyczki nie dochodzi do nabycia pieniędzy, gdyż zobowiązuje ona do ich zwrotu. Wniosek ten został wysnuty z zestawienia skutków umowy pożyczki i umowy sprzedaży. Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Porównanie jednak brzmienia tych przepisów dowodzi, że zarówno na mocy umowy pożyczki, jaki i umowy sprzedaży dochodzi do przeniesienia własności przedmiotu tych umów.

Przepis art. 55 ust. 6 pkt 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej uzależnia stosowanie omawianego zwolnienia od faktu nabycia lub zbycia rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych. Nie zawiera natomiast warunku co do późniejszego dysponowania przedmiotem nabycia. Obowiązek zwrotu pożyczonej kwoty pozostaje bez znaczenia w świetle hipotezy tego przepisu.

Przepisy będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wymagają wykładni, gdyż ich literalne brzmienie prowadzi do jednoznacznych wniosków. Odwoływanie się do zasady ścisłej interpretacji przepisów regulujących zwolnienia i przyjęcie, że przepisy te wykluczają możliwość późniejszego zadysponowania przedmiotem nabycia w sposób skutkujący wyzbyciem się własności, prowadzi w rezultacie do nieuzasadnionego zawężenia stosowania zwolnienia, a przez to opodatkowania umowy korzystającej ze zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Podsumowując należy więc wskazać, że w zakresie stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji spełnione są warunki uprawniające do zastosowania zwolnienia umowy pożyczki z podatku od czynności cywilnoprawnych. Na mocy tej czynności prawnej dochodzi bowiem do nabycia kwoty pieniędzy przez kościelną osobę prawną, a nabyta kwota nie jest przeznaczona do celów działalności gospodarczej.

W tym kontekście Wnioskodawca prawidłowo wskazał na zastosowanie w opisanym stanie faktycznym zwolnienia umowy pożyczki pieniędzy z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Mając powyższe na względzie, co do skutków podatkowych, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej zwolnienia umowy pożyczki z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi wydana w dniu 11 lutego 2014 r. Nr IPTPB2/436-126/13-4/KK jest zatem nieprawidłowa, co uzasadnia jej zmianę.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

Na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) stronie służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów - w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zmiany interpretacji - do usunięcia naruszenia prawa.

Skargę wnosi się (w dwóch egzemplarzach) za pośrednictwem Ministra Finansów w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ ten nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.