0114-KDIP1-3.4012.708.2018.1.JF | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją zadania

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 listopada 2018 r. (data wpływu 7 grudnia 2018 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu realizacji projektu pn. „...” – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 7 grudnia 2018 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu realizacji projektu pn. „...”.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Stan faktyczny dotyczy wniosku pn. „...” w ramach działania „...” objętego PROW na lata 2014-2020. Na etapie składania wniosku o dofinansowanie, wymagane było złożenie oświadczenia o kwalifikowalności VAT dla podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy będzie ubiegał się o włączenie VAT do kosztów kwalifikowanych.

W związku z tym, że działalność gminy obejmująca realizację zadania wchodzącego w zakres przedmiotowego projektu opiera się na realizacji zadań własnych określonych w ustawie o samorządzie gminnym, wskazane zostało, że VAT będzie kosztem kwalifikowanym. W ramach operacji wykonane zostało zagospodarowanie dotychczas niezabudowanych i nieuzbrojonych działek w miejscowości. Projekt zakładał poprawę jakości życia mieszkańców wsi poprzez poprawę warunków rekreacji i zabawy dla mieszkańców Gminy. W ramach zagospodarowania terenu przewidziano wykonanie pasa pieszo-jezdnego, co zapewniło bezpieczny dostęp do placu. Wzdłuż pasa, w ramach projektu utworzone zostały miejsca parkingowe, stanowiące niezbędny element projektu, ze względu na obecny stan działek uniemożliwiający dotarcie do placu.

Na zagospodarowanie terenu składa się także ogólnodostępny plac zabaw oraz siłownia zewnętrzna, wyposażona w nawierzchnię bezpieczną oraz zestaw certyfikowanych urządzeń stałych. Przewidziano także miejsce na odpady oraz budynek gospodarczy, pełniący rolę zaplecza socjalno-sanitarnego. Mini park dla osób z dziećmi czy osób starszych. Teren został oświetlony. Doprowadzone zostały przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetycznej. Na terenie przygotowano przejścia, chodniki. Wykonanie ich było niezbędne, ponieważ teren był nieutwardzony i bez chodnika nie byłoby możliwe korzystanie z placu zabaw i siłowni. Chodnik ułatwi poruszanie się wszystkim osobom z niepełnosprawnością ruchową, a także osobom z dziećmi w wózkach. Całość stanowi ogólnodostępny, niekomercyjny kompleks rekreacyjny. W ramach aranżacji placu zabaw zaplanowano zestaw certyfikowanych zabawek stałych dla dzieci w różnym wieku, w tym zestaw metalowy zabawowy, samochód terenowy, huśtawkę podwójną, karuzelę tarczową, huśtawkę ważkę, bujaki sprężynowe. W ramach aranżacji siłowni zewnętrznej zaplanowano instalację urządzeń: surfer podwójny, orbitrek twister i stepper, drabinka do podciągu nóg, rower, wyciąg górny. Celem operacji była poprawa jakości życia mieszkańców, poprzez stworzenie niekomercyjnej i ogólnodostępnej infrastruktury oraz zaspokojenie aktywnego wypoczynku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Gminie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie podatku wynikającego z faktur otrzymanych z tytułu nabycia towarów i usług w ramach realizowanego działania pn. „...” zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku o towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Gmina przystępując do działania „...” objętego PROW na lata 2014-2020 nie planowała, obecnie nie prowadzi, ani nie będzie w przyszłości prowadziła działalności gospodarczej dla celów zarobkowych w myśl art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174) (dalej: „ustawa o VAT”). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994, 1000, 1349, 1432) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. „...”, obejmuje działania o znaczeniu lokalnym mającym na celu poprawę dostępności dla mieszkańców Gminy do terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych mających wpływ na sprawność fizyczną oraz zdrowie. Utworzono nowe miejsce zabaw dla dzieci oraz infrastrukturę towarzyszącą inwestycji mieszczące się w granicach zadań własnych Gminy określonych art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym z przeznaczeniem na zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty.

Przystępując do opisanego działania i realizując inwestycję polegającą na zagospodarowaniu terenu Gmina działała zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, stanowiącym iż nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Mając na uwadze powyższe, w opisanym stanie faktycznym Gmina nie działała jako czynny podatnik na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, nie prowadziła, nie prowadzi i nie będzie prowadziła działalności gospodarczej dla celów zarobkowych, w związku z tym nie wystąpi po stronie Gminy naliczenie podatku należnego Urzędowi Skarbowemu w ramach udostępnienia mieszkańcom zagospodarowanego terenu, co oznacza, że Gminie nie przysługuje obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie podatku wynikającego z otrzymanych faktur za towary i usługi w ramach realizowanego działania pn. „...”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy – kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Zatem prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Według art. 88 ust. 4 ustawy – obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy – nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:

  • podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa, oraz
  • podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na postawie umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994, z późn. zm.) – gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Jak stanowi art. 6 ust. 1 powołanej ustawy – do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (art. 7 ust. 1 cyt. ustawy). W szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 w. ustawy) oraz w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy).

Z opisu sprawy wynika, że Gmina w ramach zadań własnych określonych w ustawie o samorządzie gminnym realizowała projekt pn. „...”, w ramach którego wykonane zostało zagospodarowanie dotychczas niezabudowanych i nieuzbrojonych działek, w szczególności wykonanie pasa pieszo-jezdnego, utworzenie miejsc parkingowych, ogólnodostępny plac zabaw oraz siłownia zewnętrzna, wyposażona w nawierzchnię bezpieczną oraz zestaw certyfikowanych urządzeń stałych, a także oświetlenie i doprowadzenie przyłączy do sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetycznej. Przewidziano także miejsce na odpady oraz budynek gospodarczy (zaplecze socjalno-sanitarnego) oraz mini park dla osób z dziećmi czy osób starszych. Na terenie przygotowano przejścia, chodniki. Celem operacji była poprawa jakości życia mieszkańców, poprzez stworzenie niekomercyjnej i ogólnodostępnej infrastruktury oraz zaspokojenie aktywnego wypoczynku.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy, uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że warunki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego nie będą spełnione, gdyż Gmina realizując przedmiotowy projekt nie działała w charakterze podatnika VAT, ponieważ zadanie zostało zrealizowane przez jednostkę samorządu terytorialnego w zakresie realizowania zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których została ona powołana - czyli ustawą o samorządzie gminnym. Jak wynika ze złożonego wniosku powstała inwestycja służy realizacji zadań własnych Gminy. W konsekwencji, w omawianej sprawie warunki wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy, uprawniające do odliczenia podatku naliczonego nie zostały spełnione, a Gmina nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją przedmiotowego projektu.

Podsumowując, Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu wydatków poniesionych w związku z realizacją zadania pn. „...”.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4 0/0, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.