0114-KDIP3-2.4011.402.2017.2.MZ | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
W zakresie skutków podatkowych podziału majątku wspólnego.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 20 grudnia 2017 r. (data wpływu 27 grudnia 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych podziału majątku wspólnego (pyt. nr 2) - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 27 grudnia 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych podziału majątku wspólnego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Podatnicy Janusz L. i Izabela L. zamierzają podzielić majątek wspólny składający się z segmentu mieszkalnego, na działce numer 145 o powierzchni 153 m.kw. wpisany do księgi wieczystej. Segment wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu został nabyty przez podatników w 1994 roku jako własność małżeńska wspólna, a w 2007 roku prawo to na wniosek podatników zostało przekształcone na prawo własności. Między podatnikami orzeczono rozwód w dniu 7 maja 2004 r. Podatnik Janusz L. jest rezydentem podatkowym w Polsce, podatnik Izabela L. od 1995 roku mieszka na stałe i jest rezydentem podatkowym w Australii. Podatnicy zamierzają zawrzeć umowę dotyczącą podziału majątku wspólnego w formie aktu notarialnego, w którym dokonają podziału majątku wspólnego składającego się z segmentu mieszkalnego opisanego powyżej, w ten sposób, że podatnik Janusz L. zatrzyma całość segmentu mieszkalnego, a podatnik Izabela L. nie otrzyma od Janusza L. jakiejkolwiek wypłaty, spłaty lub rekompensaty.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.
  1. Czy w przypadku dokonania opisanego podziału podatnik zapłaci podatek od spadków i darowizn i w jakiej wysokości?
  2. Czy podatnik zapłaci podatek dochodowy od osób fizycznych, od tak dokonanego podziału i w jakiej wysokości?
  3. Czy podatnik sprzedając tę nieruchomość przed upływem pięciu lat od daty aktu notarialnego podziału majątku, zapłaci podatek dochodowy i od jakiej wysokości?

Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie pytania nr 2, w zakresie pytania nr 3 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Natomiast w zakresie podatku od spadków i darowizn w dniu 7 lutego 2018 r. została wydana interpretacja Nr 0114-KDIP3-2.4015.75.2017.1.MZ.

Zdaniem Wnioskodawcy, Janusz L. nie zapłaci z tytułu podziału majątku wspólnego opisanego powyżej podatku dochodowego. Zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „u.p.d.o.f.”), przepisów w/w ustawy nie stosuje się do przychodów osiąganych z tytułu podziału wspólnego majątku małżeńskiego dokonanego w wyniku ustania lub ograniczenia małżeńskiej wspólności majątkowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z ogólną zasadą sformułowaną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Kwestie stosunków majątkowych w małżeństwie reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 682).

Stosownie do art. 31 § 1 ww. ustawy z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.

Opisany ustrój majątkowy trwa do ustania lub unieważnienia małżeństwa albo orzeczenia separacji, chyba, że w czasie trwania związku małżeńskiego:

  1. małżonkowie zawarli małżeńską umowę majątkową (np. ustanawiającą ustrój rozdzielności majątkowej),
  2. z ważnych powodów na żądanie jednego z małżonków sąd orzekł zniesienie współwłasności,
  3. wspólność ustała z mocy prawa na skutek całkowitego lub częściowego ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków lub też ogłoszenia upadłości jednego z małżonków.

Treść art. 43 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Ustanie wspólności ustawowej kreuje prawo małżonków do majątku wspólnego na zasadzie współwłasności w częściach ułamkowych, które z reguły jest stanem przejściowym i prowadzi do podziału tego majątku.

Zgodnie z art. 1037 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.) w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego podział majątku wspólnego może nastąpić bądź na mocy umowy między małżonkami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z tytułu podziału wspólnego majątku małżonków w wyniku ustania lub ograniczenia małżeńskiej wspólności majątkowej oraz przychodów z tytułu wyrównania dorobków po ustaniu rozdzielności majątkowej małżonków lub śmierci jednego z nich.

Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika zatem, że wyłączeniu spod działania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają przychody z tytułu podziału wspólnego majątku małżonków w wyniku ustania małżeńskiej wspólności majątkowej, jak również przychody z tytułu wyrównania dorobków po ustaniu rozdzielności majątkowej małżonków lub śmierci jednego z nich.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że podatnicy Janusz L. i Izabela L. zamierzają podzielić majątek wspólny składający się z segmentu mieszkalnego, na działce numer 145 o powierzchni 153 m.kw. wpisany do księgi wieczystej. Segment wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu został nabyty przez podatników w 1994 roku jako własność małżeńska wspólna, a w 2007 roku prawo to na wniosek podatników zostało przekształcone na prawo własności. Między podatnikami orzeczono rozwód w dniu 7 maja 2004 r. Podatnik Janusz L. jest rezydentem podatkowym w Polsce, podatnik Izabela L. od 1995 roku mieszka na stałe i jest rezydentem podatkowym w Australii. Podatnicy zamierzają zawrzeć umowę dotyczącą podziału majątku wspólnego w formie aktu notarialnego, w którym dokonają podziału majątku wspólnego składającego się z segmentu mieszkalnego opisanego powyżej, w ten sposób, że podatnik Janusz L. zatrzyma całość segmentu mieszkalnego, a podatnik Izabela L. nie otrzyma od Janusza L. jakiejkolwiek wypłaty, spłaty lub rekompensaty.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że na gruncie opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego sam podział majątku wspólnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.