0112-KDIL1-3.4012.21.2018.2.KM | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Podatek od towarów i usług w zakresie potraktowania zakupu paliwa z wykorzystaniem karty paliwowej za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów lub import usług oraz sposobu opodatkowania tej transakcji i wykazania jej w deklaracji VAT-7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 29 grudnia 2017 r. (data wpływu 11 stycznia 2018 r.) uzupełnionym pismem z dnia 20 lutego 2018 r. (data wpływu 1 marca 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie potraktowania zakupu paliwa z wykorzystaniem karty paliwowej za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów lub import usług oraz sposobu opodatkowania tej transakcji i wykazania jej w deklaracji VAT-7 – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 stycznia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie potraktowania zakupu paliwa z wykorzystaniem karty paliwowej za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów lub import usług oraz sposobu opodatkowania tej transakcji i wykazania jej w deklaracji VAT-7. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 20 lutego 2018 r. (data wpływu 1 marca 2018 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest płatnikiem podatku VAT. Wykonał usługę transportową na terenie Holandii na rzecz kontrahenta z Holandii. Kontrahent ten do zatankowania samochodu Wnioskodawcy paliwem wydał mu kartę (...). Wnioskodawca zrobił zakupy na stacji (...) i dokonał zapłaty tą kartą. Kontrahent wystawił mu fakturę za korzystanie z karty (zakup paliwa). W treści faktury wpisał obciążenie za – (...) cards – nie naliczając podatku VAT. W treści faktury kontrahent nie powołał się na żadne przepisy, by nie naliczać podatku VAT.

W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na zadane przez tutejszy organ pytania Wnioskodawca wskazał:

  1. Czy Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT?
    odp. tak jestem zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT”.
  2. Na jakich warunkach kontrahent z Holandii wydał Wnioskodawcy kartę (...) i jakie są zasady dokonywania zakupu paliwa przez Wnioskodawcę? W szczególności należy wskazać:
    1. czy karta (...) jest przypisana do konkretnego samochodu?
      odp. tak jest przypisana do konkretnego samochodu”.
    2. kto – kontrahent z Holandii czy Wnioskodawca – decyduje o miejscu nabycia, rodzaju czy ilości nabywanego paliwa?
      odp. decyduje Wnioskodawca”.
    3. komu – kontrahentowi z Holandii czy Wnioskodawcy – przysługuje prawo do zgłaszania reklamacji i obniżenia ewentualnej ceny, w przypadku zakwestionowania jakości lub ilości zakupionego paliwa?
      odp. prawo to przysługuje kontrahentowi z Holandii”.
    4. czy kontrahent z Holandii ustala ceny za paliwo, jakie Wnioskodawca płaci?
      odp. ceny ustala kontrahent z Holandii”.
    5. czy kwota pobierana przez kontrahenta z Holandii z tytułu korzystania z karty (...) odpowiada zużytemu paliwu, czy jest podwyższona o jakąkolwiek opłatę, np. manipulacyjną?
      odp. kwota pobierana odpowiada zużytemu paliwu i nie jest podwyższana o jakąkolwiek opłatę”.
  3. Czy kontrahent z Holandii posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, które uczestniczyło w transakcji sprzedaży paliwa Wnioskodawcy?
    odp. kontrahent z Holandii posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Holandii”.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca ma ten zakup – obciążenie fakturą traktować jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, może wewnątrzwspólnotowe nabycie usługi, lub wcale nie opodatkować tej transakcji podatkiem VAT w kraju i nie wykazać jej w deklaracji VAT-7?

Zdaniem Wnioskodawcy, zapłata za skorzystanie z karty (...) na zakup paliwa na wybranej stacji nie jest wewnątrzwspólnotowym nabyciem towaru. Tym bardziej że zakup paliwa do pojazdów nie jest wewnątrzwspólnotowym nabyciem towaru. Z kolei import usług też nie ma tu zastosowania. Wnioskodawca uważa, że opłata za kartę (...) nie jest usługą. Zdaniem Wnioskodawcy, opłata za korzystanie z karty (...) nie podlega odwrotnemu obciążeniu. Nie powinno się tej transakcji wykazać w deklaracji VAT-7.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

  1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
  2. eksport towarów;
  3. import towarów na terytorium kraju;
  4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
  5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Cyt. powyżej art. 5 ustawy nie jest klasycznym katalogiem czynności będących przedmiotem opodatkowania, czyli zdarzeń lub sytuacji, których zaistnienie wiąże się z wystąpieniem określonych obowiązków prawnopodatkowych w zakresie podatku od towarów i usług, lecz jest katalogiem czynności, które są opodatkowane w Polsce, czyli od których należy rozliczyć podatek należny (lub w przypadku zwolnienia – zastosować zwolnienie). Różnica sprowadza się do tego, że przedmiotem opodatkowania VAT są wszelkie zdarzenia i sytuacje, z którymi przepisy podatkowe wiążą określone skutki, zaś opodatkowaniu podlegają jedynie niektóre z nich.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).

Odwołując się do definicji dostawy towaru określonej w art. 7 ust. 1 ustawy należy zauważyć, że w określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. Podkreślenia wymaga, że dostawa, w rozumieniu ustawy, nie może być utożsamiana z dostawą w rozumieniu Kodeksu cywilnego. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem. Zauważyć należy również, że dostawa w rozumieniu ustawy nie wiąże się z przeniesieniem własności towarów.

Jak stanowi art. 7 ust. 8 ustawy – w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca wykonał usługę transportową na terytorium Holandii na rzecz kontrahenta z Holandii. Kontrahent ten do zatankowania samochodu Wnioskodawcy paliwem wydał mu kartę (...). Wnioskodawca zrobił zakupy na stacji (...) i dokonał zapłaty tą kartą. Kontrahent wystawił mu fakturę za korzystanie z karty (zakup paliwa). W treści faktury wpisał obciążenie za – (...) cards – nie naliczając podatku VAT. Wnioskodawca wskazał, że karta (...) jest przypisana do konkretnego samochodu. Wnioskodawca decyduje o miejscu nabycia, rodzaju czy ilości nabywanego paliwa. Natomiast kontrahentowi z Holandii przysługuje prawo do zgłaszania reklamacji i obniżenia ewentualnej ceny, w przypadku zakwestionowania jakości lub ilości zakupionego paliwa. Również to kontrahent z Holandii ustala ceny za paliwo, jakie Wnioskodawca płaci. Kwota pobiera przez kontrahenta z Holandii z tytułu korzystania z karty (...) odpowiada zużytemu paliwu i nie jest podwyższona o jakąkolwiek opłatę.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy zakup paliwa na kartę (...) stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru czy import usług, a w konsekwencji czy podlega opodatkowania podatkiem na terytorium kraju i powinien być wykazany w deklaracji VAT-7.

W pierwszej kolejności należy zatem określić, czy Wnioskodawca dokonał nabycia towaru – paliwa czy nabycia usługi.

Kwalifikacja określonych transakcji jako czynności dostawy bądź usługi uzależniona jest od konkretnej sprawy. Zasada ta dotyczy również transakcji z udziałem kart paliwowych. Nie można w taki sam sposób traktować, dla potrzeb podatku od towarów i usług, transakcji, których niejednokrotnie jedynym elementem wspólnym jest to, że podmioty biorące udział w czynnościach zakupu korzystają z rozliczeń w formie kart paliwowych. Dlatego też w celu określenia statusu podatkowego danej czynności, każdorazowo należy dokonać analizy istotnych postanowień umowy zawartej pomiędzy stronami.

Odnosząc się do możliwości zakwalifikowania transakcji z udziałem kart paliwowych jako transakcji (dostaw) łańcuchowych, o których mowa w art. 7 ust. 8 ustawy należy podkreślić, że warunkiem niezbędnym zaistnienia omawianego unormowania jest to, że towar zostaje wydany przez pierwszy podmiot ostatniemu w kolejności podmiotowi, przy czym podmioty pośredniczące w ogóle nie wchodzą w fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Wskazany artykuł bazuje zatem na konstrukcji opartej na fikcji prawnej, zgodnie z którą – dla potrzeb podatku VAT – przyjmuje się, że dostawy towarów dokonuje każdy podmiot uczestniczący w transakcji łańcuchowej, mimo że wydanie towaru ma miejsce tylko raz. W kontekście powyższego istotne jest uznanie, że na każdy z podmiotów uczestniczących w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, czyli – w istocie – przeniesienie (uznanie, że takie przeniesienie miało miejsce) praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz ustalania warunków takiego korzystania.

W przypadku zatem, gdy kolejny w łańcuchu podmiot ma prawo do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, ale także przykładowo obciążony zostaje ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np. wadliwego towaru, to uznać należy, że podmiot ten posiada prawo do faktycznego rozporządzania rzeczą jak właściciel. W tym kontekście duże znaczenie mają postanowienia umowne pomiędzy dostawcą towaru, emitentem karty paliwowej i kolejnymi w łańcuchu podmiotami. Jeżeli zatem z treści umowy wynika, że kolejny w łańcuchu podmiot będzie miał wpływ na wspomniane wyżej istotne elementy kształtujące obrót danym towarem, to wówczas należy uznać, że rozporządza on daną rzeczą jak właściciel, czyli jest czynną stroną transakcji, w ramach której kolejna w szeregu dostawa będzie dokonana (uznana za dokonaną) przez ten podmiot. Podkreślenia w tym aspekcie wymaga również to, że art. 7 ust. 8 ustawy posługuje się wprost stwierdzeniem, że „uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach”, czyli uznaje się, że prawo do rozporządzania towarami jak właściciel miał każdy z podmiotów występujących w ww. łańcuchu, tj. uznaje się, że podmiot taki miał możliwość władania rzeczą w sensie ekonomicznym, np. czerpania z niej pożytków. Dostawa łańcuchowa nie musi zatem oznaczać (i nie oznacza) faktycznego wydania towaru na każdym etapie łańcucha, ani nie musi oznaczać, że podmiot uznany za rozporządzający powinien rzeczywiście rozporządzać rzeczą w tym znaczeniu, że przykładowo winien być świadomy wszystkich czynności związanych z dysponowaniem towarem, tj. np. kiedy i kto faktycznie obraca (obracał) rzeczą. Termin „uznaje się” oznacza bowiem, że bez względu na faktyczne działania, przyznawane jest im – niejako a priori – takie, a nie inne znaczenie.

Jeżeli w ramach umowy zawarta byłaby klauzula, że ww. podmiot, przykładowo, pobiera od następnego uczestnika łańcucha (nabywcy) opłaty za wydanie oraz obsługę karty, przy czym jednocześnie nie posiada żadnych uprawnień decyzyjnych co do istotnych elementów związanych z dostawą towarów, np. nie kształtuje ceny towarów oraz nie ponosi odpowiedzialności za wady produktu, należałoby w takim przypadku przyjąć, że nie jest on podmiotem, który można by określić jako dostawcę (towary przekazywane byłyby bezpośrednio pomiędzy dostawcą towarów i ich nabywcą), zaś transakcja pomiędzy tym podmiotem i nabywcą nie nosiłaby znamion dostawy towarów (podmiot, z przyczyn, o których mowa wyżej, nie dysponowałby towarem jak właściciel, zatem nie mógłby przekazać tego prawa, tj. odsprzedać towaru na rzecz nabywców), lecz świadczenia usług.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca zakupił paliwo na stacji (...) z wykorzystaniem karty paliwowej, otrzymanej od swojego kontrahenta z Holandii, któremu świadczył usługę transportową na terytorium Holandii. Fizyczne wydanie paliwa nastąpiło pomiędzy stacją paliw a Wnioskodawcą (paliwo przekazane zostało bezpośrednio pomiędzy pierwszym a ostatnim podmiotem). W opisanym przypadku kontrahent z Holandii wystąpił zarówno jako nabywca, jak i dostawca paliwa biorący udział w łańcuchu dostaw. Na udział kontrahenta z Holandii w łańcuchu dostaw towaru wskazuje nie tylko umiejscowienie go w łańcuchu (tj. jako podmiotu „środkowego”), lecz przede wszystkim sam charakter wykonywanych przez niego czynności. Jest on aktywnym uczestnikiem transakcji, ponieważ to on decyduje w jaki sposób i w jakim celu paliwo ma zostać zużyte. W szczególności wydał on Wnioskodawcy kartę (...), w celu zatankowania samochodu Wnioskodawcy i wyświadczenia usługi transportowej na terytorium Holandii. Karta (...) jest przypisana do konkretnego samochodu i to kontrahent z Holandii ustala ceny za paliwo, jakie Wnioskodawca płaci. Również to kontrahentowi z Holandii przysługuje prawo do zgłaszania reklamacji i obniżenia ewentualnej ceny, w przypadku zakwestionowania jakości lub ilości zakupionego paliwa.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że kontrahent z Holandii posiada prawo do rozporządzania wykorzystywanym przez Wnioskodawcę paliwem jak właściciel, gdyż ma uprawnienia decyzyjne co do istotnych elementów związanych z dostawą paliwa na rzecz Wnioskodawcy. W konsekwencji kontrahent z Holandii dokonuje odpłatnej dostawy towaru (paliwa) na rzecz Wnioskodawcy, zgodnie z art. 7 ust. 8 ustawy. Zatem transakcja dokonywana pomiędzy kontrahentem z Holandii a Wnioskodawcą stanowi odpłatną dostawę towaru.

Stosownie do art. 2 pkt 9 ustawy – przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy – podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

  1. usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
  2. usługobiorcą jest:
    • w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b – podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
    • w pozostałych przypadkach – podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.

Biorąc pod uwagę powyższe rozstrzygnięcie, zgodnie z którym Wnioskodawca dokonuje od kontrahenta z Holandii nabycia towaru (paliwa) należy stwierdzić, że przedmiotowa transakcja nie stanowi dla Wnioskodawcy nabycia usługi, a co za tym idzie nie powoduje obowiązku rozliczania przez niego importu usługi, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 9 ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 ustawy ‒ przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Art. 9 ust. 2 ustawy stanowi, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów ma miejsce pod warunkiem, że:

  1. nabywcą towarów jest:
    1. podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
    2. osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
    - z zastrzeżeniem art. 10;
  2. dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Czynność wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów co do zasady wymaga istnienia dwóch stron transakcji: jeden podmiot nabywa towary rozpoznając u siebie wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, natomiast druga strona dostarcza te towary dokonując wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów towarzyszy zawsze lustrzana czynność, wykonywana przez drugą stronę transakcji, tj. dostawa towarów (co do zasady mająca charakter dostawy wewnątrzwspólnotowej). Podkreślić jednakże należy, że niewłaściwe rozpoznanie przez kontrahenta zagranicznego jego dostawy, nie powoduje braku wystąpienia u polskiego nabywcy wewnątrzwspólnotowego nabycia. Podobnie – zadeklarowanie przez kontrahenta zagranicznego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie powoduje, że u polskiego nabywcy automatycznie dochodzi do nabycia wewnątrzwspólnotowego. Ponadto podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest zobowiązany do opodatkowania tej transakcji.

Potraktowanie danej czynności jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zawsze wymaga spełnienia dwóch podstawowych warunków:

  • po pierwsze podmiot z jednego państwa członkowskiego musi nabyć prawo do rozporządzania towarami jak właściciel; zatem na rzecz tego podmiotu musi być dokonana dostawa;
  • po drugie po nabyciu towary są przemieszczane na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki, przy czym pozostaje bez znaczenia kto faktycznie przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione, gdyż towary w wyniku dokonanej dostawy mogą być wysyłane lub transportowane przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

W przypadku nabycia paliwa tankowanego do baków samochodów należy stwierdzić, że towar ten nie jest wysyłany ani transportowany. Tankowanie paliwa bezpośrednio do pojazdu, a następnie zużycie go poza terytorium Polski w ramach zwykłej eksploatacji pojazdu oznacza, że dostawa ta następuje każdorazowo w momencie zatankowania paliwa na danej stacji benzynowej. W przedmiotowej sprawie paliwo jest wykorzystywane do celów napędu pojazdu (tj. zużywane podczas transportu), co nie następuje w wyniku dokonanej dostawy, ale w wyniku normalnego użytkowania przedmiotowego towaru, zgodnie z jego przeznaczeniem oraz specyfiką.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że nabycie przez Wnioskodawcę paliwa od kontrahenta z Holandii z wykorzystaniem karty paliwowej nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy. W konsekwencji Wnioskodawca nie ma obowiązku rozliczenia podatku z tego tytułu.

Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy – miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Zgodnie z art. 99 ust. l ustawy – podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133.

W myśl art. 99 ust. 14 ustawy – minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, 8 i 9, wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu i miejsca ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia podatku.

W załączniku nr 1 do mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 grudnia 2016 r. w sprawie wzorów deklaracji dla podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 2273) został zawarty wzór deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7, natomiast w załączniku nr 3 do tego rozporządzenia, zawarto objaśnienia do deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7 i VAT-7K).

W części C deklaracji dotyczącej rozliczenia podatku należnego wykazuje się wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu, dla których obowiązek podatkowy powstał w okresie rozliczeniowym, za który składana jest deklaracja, po uwzględnieniu korekt wynikających z przepisów o podatku od towarów i usług, jeżeli mają wpływ na rozliczenie w okresie, za który składana jest deklaracja. W tej części wykazuje się też czynności wykonywane poza terytorium kraju, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego lub zwrotu podatku naliczonego.

Jak wyjaśniono powyżej, w przypadku nabycia paliwa tankowanego do baku samochodu, towar ten nie jest wysyłany ani transportowany, a jego dostawa następuje z chwilą zatankowania na danej stacji benzynowej. Zatem miejscem dostawy paliwa będzie kraj, na terytorium którego paliwo znajduje się w momencie zatankowania. W przypadku gdy Wnioskodawca, wykonując usługę transportową na terytorium Holandii na rzecz kontrahenta z Holandii, zatankował samochód z wykorzystaniem karty (...) otrzymanej od kontrahenta z Holandii na stacji benzynowej w Holandii, miejscem dostawy paliwa – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy – jest terytorium Holandii. Zatem zakup przez Wnioskodawcę paliwa od kontrahenta z Holandii przy wykorzystaniu karty paliwowej nie podlega opodatkowania podatkiem na terytorium Polski.

Odnośnie natomiast wykazania nabycia paliwa w deklaracji VAT-7 wskazać należy, że w deklaracji wykazuje się wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu na terytorium kraju. Jak już wskazano, przedmiotowy zakup paliwa przy wykorzystaniu karty paliwowej na stacji benzynowej w Holandii nie podlega opodatkowania podatkiem na terytorium Polski. W związku z tym Wnioskodawca nie powinien wykazywać przedmiotowego nabycia paliwa od kontrahenta z Holandii w deklaracji VAT-7.

Reasumując, zakup przez Wnioskodawcę paliwa przy wykorzystaniu karty paliwowej (obciążenie fakturą) nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru ani importu usługi. W przypadku, gdy Wnioskodawca zakupił paliwo na stacji benzynowej poza terytorium Polski to transakcja ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju i nie wykazuje się jej w deklaracji VAT-7.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.