ITPP1/4512-131/16/BS | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy,
Wyłączenia z opodatkowania opłat pobieranych przez Starostę.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 17 lutego 2016 r. (data wpływu 23 lutego 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia z opodatkowania opłat pobieranych przez Starostę – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 23 lutego 2016 r. został złożony ww. wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia z opodatkowania opłat pobieranych przez Starostę.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Zdarzenie dotyczyć będzie prowadzenia działalności przez Biuro Rzeczy Znalezionych Starostwa Powiatowego w B. Zgodnie z art. 12 ust 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych ( Dz.U z 2015 r. poz. 397), prowadzenie postępowania w sprawach odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania i przechowania rzeczy znalezionych oraz poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru należy do zadań właściwego starosty, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, a zgodnie z art. 12 ust. 2 w/w zadania stanowią zadania własne powiatu. Biuro Rzeczy Znalezionych działać będzie według obowiązujących przepisów prawa tj.:

  1. ustawy z dnia 20 lutego 2015 r, o rzeczach znalezionych (Dz.U. z 2015 r., poz. 397),
  2. art. 187 i 189 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 z późn.. zm.);
  3. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm.);
  4. ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537 z późn. zm.).

Do zadań Biura należeć będzie.

  1. prowadzenie postepowań w sprawie odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy,
  2. przyjmowanie i przechowywanie rzeczy znalezionych,
  3. poszukiwanie osób uprawnionych do odbioru rzeczy znalezionych,
  4. udzielanie wyjaśnień osobom zgłaszającym istnienie ich praw w tym informowanie zainteresowanych o posiadanych depozytach,
  5. ewidencjonowanie rzeczy znalezionych.
  6. wydawanie rzeczy znalezionych osobom uprawnionym (właścicielowi lub znalazcy),
  7. likwidacja niepodjętych depozytów,
  8. prowadzenie magazynu rzeczy znalezionych,
  9. sprzedaż rzeczy na podstawie art. 17 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych.

Rzeczy znalezione przekazane do Biura przechowywane będą w magazynie w warunkach zapewniających ich bezpieczeństwo i trwałość. Pieniądze przyjęte do Biura po sporządzeniu dokładnego ich opisu przekazywane będą na rachunek sum depozytowych Starostwa Powiatowego w B.

Zgodnie z ustawą o rzeczach znalezionych Biuro winno prowadzić czynności związane z poszukiwaniem osób uprawnionych do odbioru rzeczy tj.:

  1. w przypadku ustalenia nazwiska, adresu zamieszkania albo siedziby osoby uprawnionej do odbioru rzeczy, Biuro niezwłocznie wzywa tę osobę do odbioru rzeczy,
  2. występuje z wnioskiem do organu prowadzącego właściwą ewidencję, rejestr lub zbiór danych o udzielenie informacji umożliwiających ustalenie adresu osoby uprawnionej do odbioru rzeczy,
  3. w przypadku gdy brak jest możliwości doręczenia osobie uprawnionej wezwania do odbioru rzeczy lub osoba ta jest nieznana, a szacunkowa wartość rzeczy przekracza 100 złotych. Biuro dokonuje wezwania na tablicy ogłoszeń w siedzibie Starostwa Powiatowego w B., przez okres roku, licząc od dnia znalezienia rzeczy, oraz zamieszcza ogłoszenie o rzeczach znalezionych w Biuletynie Informacji Publicznej,
  4. w uzasadnionych przypadkach kiedy wartość rzeczy przekracza 5.000 złotych zamieszcza ogłoszenie w dzienniku o zasięgu lokalnym lub ogólnopolskim.

Po ustaleniu osoby uprawnionej od odbioru rzeczy, starosta informuje osobę uprawnioną do odbioru rzeczy o kosztach przechowania oraz utrzymania rzeczy w należytym stanie, a także kosztach poszukiwania osoby uprawnionej do odbioru rzeczy. Wydanie rzeczy osobie uprawnionej do odbioru nastąpi po uiszczeniu przez nią opłaty zawierającej w/w koszty.

Za przechowywanie rzeczy i dokumentów, Wnioskodawca wskazał, że proponuję się odpłatność w wynosi 10 zł w stosunku miesięcznym z wyłączeniem rzeczy o dużych gabarytach. Opłata za przechowywanie rzeczy o dużych gabarytach wynosić będzie 1% wartości szacunkowej rzeczy w stosunku miesięcznym. Wartość szacunkowa rzeczy zostanie ustalona w oparciu o średnie ceny detaliczne z uwzględnieniem stopnia zużycia rzeczy – na dzień przyjęcia rzeczy na przechowanie. Przedmiotowa opłata będzie naliczana za każdy rozpoczęty miesiąc przechowywania. Biuro Rzeczy Znalezionych doliczy również inne opłaty, jeżeli zostaną poniesione, w związku z przechowywaniem rzeczy i poszukiwaniem właściciela.

Ostateczna wysokość opłat i zasady ich uiszczania zostaną zapisane w Regulaminie oraz innych dokumentach wydanych przez Starostę. W przypadku braku możliwości ustalenia osoby uprawnionej do odbioru rzeczy przekazanej do Biura podlegać ona będzie sprzedaży lub likwidacji po upływie terminów zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy naliczone opłaty za przechowywanie, utrzymanie rzeczy znalezionej w należytym stanie oraz za poszukiwanie osoby uprawnionej do odbioru tej rzeczy, jako dochody własne powiatu, powinny być wyłączone z opodatkowania podatkiem VAT i stanowić opłaty publicznoprawne ...

Zdaniem Wnioskodawcy, opłaty naliczone przez Biuro Rzeczy Znalezionych Starostwa Powiatowego w B. za przechowywanie, utrzymanie rzeczy w należytym stanie nie podlegają opodatkowaniu VAT. Są to świadczenia o charakterze publicznoprawnym stanowiące dochody własne powiatu. Powiat w tym przypadku działa jako organ władzy publicznej, a nie podatnik VAT. W/w opłaty wynikają z prowadzenia postępowania w sprawach odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania i przechowania rzeczy znalezionych oraz poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru, opisanego w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych (Dz. U. z 2015 r. poz. 397). Pobieranie tych opłat nie wynika z zawartych przez powiat umów cywilnoprawnych, lecz stanowi wymóg nałożony przez przepisy prawa. Zatem Powiat pobierając te opłaty korzysta z wyłączenia z opodatkowania, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z poźn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami – w świetle art. 2 pkt 6 ww. ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy określa, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,w tym również:

  1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
  2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
  3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Unormowanie to pozostaje w zgodzie z art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.), który stwierdza, że krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego, nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te, będą natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

Wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i jako takie musi być ściśle interpretowane. Przepisy ustawy o podatku VAT nie zawierają jednoznacznej definicji pojęcia organów władzy publicznej. Najbardziej precyzyjne w tym względzie są regulacje zawarte w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 poz. 885 ze zm.). Przepisy tej ustawy jednoznacznie rozdzielają organy władzy publicznej od innych jednostek sektora finansów publicznych.

Powołany wyżej przepis art. 15 ust. 6 jak i cyt. przepis obowiązującej obecnie Dyrektywy wyłączają z opodatkowania organy podlegające prawu publicznemu, jeżeli prowadzą daną działalność jako organy publiczne oraz urzędy obsługujące te organy, nawet wtedy, gdy pobierają z tytułu tej działalności wynagrodzenie. Czynności, w których organy te uczestniczą jako organy publiczne, to określone prawem czynności wykonywane w interesie publicznym. Zatem czynności, w stosunku do których organy publiczne nie są traktowane jako podatnicy, to czynności wykonywane przez nie w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych, a także czynności, do których wykonywania są uprawnione wyłącznie organy publiczne.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445 ze zm.), powiat jako osoba prawna wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 6 i 15 tej ustawy, powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym.

Z treści art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych wynika, że dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.

W tym miejscu wskazać należy, że na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych (Dz.U. z 2015 r., poz. 397), do przechowania rzeczy przez znalazcę lub przechowującego stosuje się odpowiednio przepisy tytułu XXVIII księgi trzeciej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm.2)), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”, z tym, że przechowanie jest nieodpłatne.

W myśl art. 9 ust. 2 powołanej ustawy, poniesione przez znalazcę lub przechowującego koszty przechowania oraz utrzymania rzeczy w należytym stanie, a także koszty poszukiwania osoby uprawnionej do jej odbioru, obciążają osobę uprawnioną do odbioru rzeczy do wysokości wartości rzeczy w dniu odbioru.

Z kolei na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy – Prowadzenie postępowania w sprawach odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania i przechowywania rzeczy znalezionych oraz poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru należy do zadań właściwego starosty, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 ww. ustawy zadanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi zadanie własne powiatu.

Na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o rzeczach znalezionych, właściwy starosta informuje osobę uprawnioną do odbioru rzeczy o kosztach przechowania oraz utrzymania rzeczy w należytym stanie, a także o kosztach poszukiwania osoby uprawnionej do odbioru rzeczy.

Art. 18 ust. 2 ustawy stanowi, że właściwy starosta wydaje rzecz osobie uprawnionej do odbioru rzeczy po uiszczeniu przez nią kosztów, o których mowa w ust. 1.

Stosownie do art. 18 ust. 3 ww. ustawy, o wydaniu rzeczy osobie uprawnionej do jej odbioru oraz o jej adresie zamieszkania albo siedziby właściwy starosta niezwłocznie zawiadamia znalazcę, który zażądał znaleźnego. Zawiadomienie wysyła się na adres zamieszkania wskazany w wydanym znalazcy poświadczeniu.

Z okoliczności sprawy wynika, że powstanie Biuro Rzeczy Znalezionych Starostwa Powiatowego w B. Jak wskazano, do zadań Biura będzie należało m.in. przyjmowanie i przechowywanie rzeczy znalezionych, poszukiwanie osób uprawnionych do odbioru, ewidencjonowanie rzeczy znalezionych. Będą to zadania własne powiatu określone ustawą o rzeczach znalezionych. Na podstawie Regulaminu oraz innych dokumentów wydanych przez Starostę będą pobierane opłaty za przechowywanie rzeczy i dokumentów oraz inne opłaty związane z poszukiwaniem właściciela.

Wątpliwości sprowadzają się do rozstrzygnięcia kwestii wyłączenia z opodatkowania pobieranych opłat za przechowywanie, utrzymanie rzeczy znalezionej w należytym stanie oraz poszukiwanie osoby uprawnionej do odbioru tej rzeczy.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku, Starosta będzie wykonywał działania mieszczące się w zakresie zadań własnych powiatu. Zatem opłaty pobierane przez Starostę jako zwrot kosztów za czynności, o których mowa w ustawie o rzeczach znalezionych mają charakter publicznoprawny, określony w przepisach prawa, a nie cywilnoprawny. W konsekwencji stwierdzić należy, że Wnioskodawca jest adresatem normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym opłaty pobierane w związku z realizacją zadań publicznoprawnych nie są objęte podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.