IBPB-1-1/4510-108/15/BK | Interpretacja indywidualna

W zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej zasądzonego na rzecz powoda odszkodowania wraz z odsetkami oraz kosztów postępowania sądowego
IBPB-1-1/4510-108/15/BKinterpretacja indywidualna
  1. cel wydatku
  2. koszty sądowe
  3. odsetki
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 15 września 2015 r. (data wpływu do tut. Biura 21 września 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej zasądzonego na rzecz powoda odszkodowania wraz z odsetkami oraz kosztów postępowania sądowego - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 21 września 2015 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej zasądzonego na rzecz powoda odszkodowania wraz z odsetkami oraz kosztów postępowania sądowego.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca (dalej: „Przedsiębiorstwo” lub „Spółka”) prowadzi działalność w zakresie wytwarzania i przesyłania energii cieplnej (PKD 35.30.Z). W celu obniżenia kosztów wytwarzania energii cieplnej Spółka zastosowała w produkcji tańsze od węgla paliwo, tj. granulat gumowy, w oparciu o projekt wynalazczy (...). Twórcy zatrudnieni w Spółce (dwie osoby) i jeden twórca spoza Spółki (powód) zawarli umowę o współwłasności patentu (...). Twórcy patentu mieli czerpać korzyści z jego rozpowszechniania w każdym przypadku z wyłączeniem Spółki. Twórca spoza Spółki, w związku z wykorzystywaniem tego rozwiązania patentowego, wystąpił z pozwem przeciwko Przedsiębiorstwu, domagając się odszkodowania znajdującego oparcie w art. 361 § 2 i art. 415 Kodeksu cywilnego za to, że Przedsiębiorstwo wykorzystuje zgłoszone rozwiązanie patentowe w prowadzonej działalności gospodarczej. Rzeczywiście Przedsiębiorstwo, jak udowodnił to powód, wykorzystywało rozwiązanie patentowe w swojej działalności. Wykorzystywanie to polegało na współspalaniu odpadów gumowych z miałem węglowym i z tego tytułu Przedsiębiorstwo osiągało określone korzyści finansowe, polegające na obniżeniu kosztów wytwarzania energii cieplnej.

Po przeprowadzeniu postępowania sądowego powód w dwóch wyrokach prowadzonych przed Sądem Okręgowym uzyskał określone kwoty odszkodowania, liczonego w wysokości opłaty licencyjnej, która byłaby należna, gdyby umowę zawarto:

  • wyrokiem Sądu Okręgowego z 30 lipca 2013 r., zasądzono kwotę 40.971,94 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 25 marca 2010 r. oraz koszty sądowe na rzecz powoda w kwocie 4.456 zł.
  • wyrokiem Sądu Okręgowego z 28 października 2014 r., zasądzono kwotę 40.971,94 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 2 kwietnia 2010 r. oraz koszty sądowe na rzecz powoda w kwocie 4.449 zł.

Istotne elementy stanu faktycznego zawarto również we własnym stanowisku Wnioskodawcy w sprawie, gdzie wskazano, że zasądzone kwoty wypłacono.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:
  1. Czy koszty zapłaconego odszkodowania wraz z odsetkami stanowić będą dla Spółki koszty uzyskania przychodów...
  2. Czy zwrócone powodowi koszty sądowe stanowić będą dla Spółki koszty uzyskania przychodów...

Ad. 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, umowa licencyjna z powodem i pozostałymi twórcami faktycznie nie została podpisana i gdyby była podpisana, to koszty opłat licencyjnych byłyby uzasadnionymi kosztami prowadzonej działalności gospodarczej i stanowiłyby koszty uzyskania przychodów. Zasądzone należności główne, nazywane są w wyrokach odszkodowaniami, jednakże wysokość odszkodowania liczona jest wg stawek opłat licencyjnych, które byłyby rozliczone w umowach licencyjnych, gdyby takie zostały podpisane. W związku z tym, że nie doszło do podpisania umów licencyjnych, sądy zasądziły kwoty odszkodowań, co zdaniem Spółki jest jedynie formą nazewnictwa wprowadzonego kodeksem cywilnym i rozwiązaniami prawnymi. Spółka uważa, że wypłacone kwoty są kwotami, które należą do wynagrodzenia za korzystanie z rozwiązania patentowego i w tej sytuacji są uzasadnionymi kosztami uzyskania przychodów.

W ocenie Spółki, koszty zapłaconego odszkodowania stanowić będą koszty uzyskania przychodów ponieważ pomiędzy poniesionymi wydatkami w postaci odszkodowania wynikającego z art. 287 ustawy prawo własności przemysłowej (t.j Dz.U. z 2013 r. poz 1410 ze zm.), a kosztami wytwarzania energii cieplnej przy zastosowaniu w produkcji tańszego od węgla paliwa i uzyskiwanymi przychodami zachodzi związek przyczynowo skutkowy uprawniający do zaliczenia odszkodowania do kosztów uzyskania przychodów. Wypłacone odszkodowanie powinno zostać zatem zakwalifikowane jako wynagrodzenie licencyjne, które byłoby płacone gdyby Spółka zawarła z powodem jakąkolwiek umowę, na podstawie której powodowi przysługiwałoby prawo do korzystania z rozwiązań objętych patentem w myśl zapisu art. 287 ustawy prawo własności przemysłowej. Potwierdzeniem tego stanowiska jest również orzeczenie sądu (wyrok Sądu Najwyższego z 25 marca 2004 r. sygn. II CK 90/03). Natomiast w orzeczeniu 26 czerwca 2003 r. sygn V CKN 411/01 Sąd Najwyższy stwierdził, że tego rodzaju wynagrodzenia stanowią cywilnoprawne środki ochrony praw autorskich. Koszty wypłaconego odszkodowania za bezprawne korzystanie z patentu nie są również wymienione w katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: „ustawa CIT”).

Stanowisko takie, zdaniem Wnioskodawcy, znajduje potwierdzenie w interpretacji (winno być: decyzji) Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 6 września 2006 r. Znak: 1401/BP-I/4230Z-95/06 KK, w której stwierdzono, że wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z praw autorskich oraz zapłacone odsetki nie zostały wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 18 października 2013 r. Znak: ILPB1/415-833/13-2/AP, w której Dyrektor stwierdzi, że odszkodowanie za naruszenie prawa własności przemysłowej stanowi koszt uzyskania przychodu.

Ad. 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, z ww. przyczyny, zwrócone powodowi koszty sądowe, jako wydatki pochodne co do wydatków związanych z naruszeniem prawa własności, powinny zostać zaliczone w całości do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia.

Wynika to wprost z art. 15 ust. 1 ustawy CIT, zgodnie z którym, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust 1 ustawy CIT.

Bez wątpienia, zdaniem Spółki, prowadzone postępowanie sądowe związane było z prowadzoną przez Spółkę działalnością, a działanie Spółki wynikało z obrony jej majątku. Wszystkie koszty wdrożenia patentu i ryzyka z nim związanego zostały poniesione przez Spółkę.

Jak nadmieniono wyżej, twórcy patentu mieli czerpać korzyści z jego rozpowszechniania w każdym przypadku z wyłączeniem Spółki. Stąd stanowisko Spółki, w przekonaniu której nie była zobowiązana do żadnych świadczeń na rzecz powoda.

Brak zapłaty kosztów sądowych naraziłby Spółkę na dodatkowe koszty w postaci kosztów egzekucyjnych.

Również orzecznictwo organów podatkowych wskazuje, że dla kwalifikacji podatkowej kosztów procesowych nie ma znaczenia rezultat sporu rozstrzygniętego przez sąd w procesie sądowym.

Stanowisko takie zostało potwierdzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, który w interpretacji indywidualnej z 5 maja 2010 r. Znak: IPPB3/423-135/10-2/GJ stwierdził, że wszelkie poniesione koszty związane z przegranym postępowaniem sądowym w tym koszty procesowe i koszty zasądzone na rzecz strony przeciwnej powinny być zaliczone w koszty uzyskania przychodów w momencie poniesienia.

Natomiast w wyroku z 31 lipca 2003 r. sygn. akt I SA/Wr 710/02 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że skoro ustawodawca wyraźnie w art. 16 ust. 1 pkt 17 ustawy podatkowej wyłączył z kosztów uzyskania przychodu tylko koszty egzekucyjne, to oznacza to, że wyłączeniem tym, nie są objęte koszty poniesione w innej fazie postępowania. Nie są więc tymi kosztami koszty procesu poniesione w postępowaniu rozpoznawczym. Jeżeli więc podatnik przegra proces o zapłatę, w toku którego sporne było istnienie lub wysokość zobowiązania, to należy przyjąć, że są to działania związane z obroną przed roszczeniami wierzyciela podejmowanymi w celu zmniejszenia wysokości ewentualnego przychodu lub straty, w związku z tym koszty te mogą się mieścić w art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, koszty odszkodowania za naruszenie patentu wraz z odsetkami jak i koszty sądowe zwrócone powodowi stanowią dla niej koszty uzyskania przychodów w całości.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.