ILPP1/443-1066/08-2/BD | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu,
Czy usługi świadczone przez bank dotyczące obsługi zbytych w ramach transakcji sekurytyzacyjnej wierzytelności stanowią usługi podlegające zwolnieniu od podatku VAT?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej, reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 5 listopada 2008 r. (data wpływu: 10 listopada 2008 r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 stycznia 2009 r. (data wpływu: 14 stycznia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług obsługi zbytych w ramach transakcji sekurytyzacyjnej wierzytelności – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 10 listopada 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług obsługi zbytych w ramach transakcji sekurytyzacyjnej wierzytelności. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 14 stycznia 2009 r. (data wpływu: 14 stycznia 2009 r.) o doprecyzowanie stanu faktycznego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

D(...) Spółka Akcyjna (dalej „Bank”), M(...) (dalej „Agent Zabezpieczenia”), Me(...) (dalej „Pierwotny inwestor” oraz „Pożyczkodawca Podporządkowany”) oraz P(...), Spółka z siedzibą w Wielkiej Brytanii (dalej „Usługodawca”) zawarły w dniu 30 stycznia 2006 r. umowę o sekurytyzację wierzytelności z kredytów konsumenckich udzielanych przez Bank.

W ramach umowy Usługodawca nabył od Banku określone w umowie pakiety wierzytelności wraz z wszelkimi wynikającymi z tego tytułu uprawnieniami i zobowiązaniami. Wierzytelności te stanowią następnie zabezpieczenie dokonywanej przez Usługodawcę emisji papierów wartościowych. Zgodnie z umową sekurytyzacyjną, Usługodawca będzie emitował papiery wartościowe do maksymalnego łącznego limitu programu wynoszącego PLN 600.000.000, w celu sfinansowania nabycia wierzytelności z kredytu od Banku. Nabycie wierzytelności z kredytu będzie współfinansowane z pożyczki podporządkowanej udzielonej Usługodawcy przez Pożyczkodawcę Podporządkowanego w części określonej w umowie pożyczki podporządkowanej i na warunkach tam określonych.

Dzięki wyżej opisanej transakcji sekurytyzacyjnej, Bank, działając niesamodzielnie, a przez pośrednika – Usługodawcę, ma możliwość, zaoferowania papierów wartościowych po cenie niższej, niż w przypadku dokonania takiej emisji we własnym zakresie. Innymi słowy, dzięki transakcji sekurytyzacyjnej, Bank pozyskuje środki pieniężne taniej, niż w przypadku uzyskania środków pieniężnych np. ze „zwykłej” sprzedaży wierzytelności.

Bank i Usługodawca podpisali także w ramach sekurytyzacji dodatkową umowę serwisową, na mocy której Bank zobowiązał się do dalszej obsługi sekurytyzowanych wierzytelności. Na podstawie umowy serwisowej Bank zobowiązał się do:

  1. administracji i obsługi kredytów w odniesieniu do których Usługodawca nabył wierzytelność zgodnie z ustalonymi przez strony umowy zasadami,
  2. zbierania wpłat z tytułu przeniesionych wierzytelności z kredytu oraz ich przekazywanie na rachunek wskazany przez Usługodawcę,
  3. utrzymywania dokumentacji dla Usługodawcy odnoszącej się do nabytych przez niego wierzytelności, również dla celów podatkowych,
  4. podejmowania działań w celu odzyskania należnych kwot od właściwych dłużników, zgodnie z ustalonymi przez strony zasadami,
  5. wspomagania Usługodawcy w odzyskaniu wszelkich kwot należnych od dłużników, co do których odnosi się przeniesiona wierzytelność z tytułu kredytu według ustalonych między Bankiem a Usługodawcą zasad, w tym do pozywania dłużników w imieniu Usługodawcy,
  6. dostarczania Usługodawcy wymaganych miesięcznych raportów i informacji na temat obsługi kredytów do których odnoszą się wszystkie przeniesione na Usługodawcę wierzytelności z kredytu, składu portfela przeniesionych kredytów, listy nowych wierzytelności z kredytu oferowanych Usługodawcy do nabycia, a także innych, których Usługodawca może się domagać od Banku na mocy zawartych między stronami umów.

Usługi wykonywane przez Bank na podstawie umowy serwisowej mają zmierzać do efektywnego odzyskania określonych wierzytelności w imieniu Usługodawcy. W ramach umowy serwisowej Bank zobowiązuje się do przekazywania wszystkich wpłat od dłużników na określony w umowie rachunek następnego dnia roboczego po ich otrzymaniu. Pod warunkiem uzyskania uprzedniej akceptacji Agenta Zabezpieczenia oraz Usługodawcy, Bank może podzlecić wykonanie niektórych swoich zobowiązań wynikających z umowy osobie trzeciej, co nie zwalnia Banku z odpowiedzialności wobec Usługodawcy za prawidłowe wykonanie przedmiotowych usług.

Bank wystąpił do Urzędu Statystycznego z wnioskiem o zaklasyfikowanie świadczonych usług na rzecz Usługodawcy do właściwego grupowania Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. W odpowiedzi z dnia 11 września 2008 r., Urząd Statystyczny wskazał, że opisane usługi wykonywane przez Bank na rzecz Usługodawcy mieszczą się w sekcji J, dziale 65, grupie 65.23 PKWiU pod numerem 65.23.10-00.00 – „usługi pośrednictwa finansowego, pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalno rentowych” i odpowiednio pod numerem 65.23.10-00.00 „Usługi pośrednictwa finansowego, gdzie indziej niesklasyfikowane”, wg PKWiU z 2004 r.

Pismem z dnia 14 stycznia 2009 r. Wnioskodawca uzupełnił stan faktyczny o wydane klasyfikacje Urzędu Statystycznego z dnia 29 grudnia 2005 r. i z dnia 11 września 2008 r. oraz o wniosek Podatnika w tej sprawie.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy usługi świadczone przez Bank dotyczące obsługi zbytych w ramach transakcji sekurytyzacyjnej wierzytelności stanowią usługi podlegające zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT...

Zdaniem Wnioskodawcy, usługi świadczone w ramach transakcji sekurytyzacyjnej i polegające na dalszej obsłudze przez Bank wierzytelności zbytych na rzecz Usługodawcy powinny być zwolnione od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT.

Sekurytyzacja jest kompleksową transakcją finansową, stanowiącą jeden ze sposobów finansowania działalności banków. W analizowanym stanie faktycznym, celem transakcji sekurytyzacyjnej jest uzyskanie przez Bank środków z tytułu sprzedanych wierzytelności poprzez emisję przez Usługodawcę papierów wartościowych. W ten sposób, aktywa o niskim stopniu płynności wyodrębnione z bilansu Banku, trafiają w zmienionej formie, w postaci aktywów o wyższym stopniu płynności, na rynki kapitałowe. W konsekwencji, Bank poprawia swoją płynność finansową, a także dywersyfikuje ryzyko niespłacenia wierzytelności z tytułu udzielonych kredytów.

Charakter wykonywanej usługi prowadzi do wniosku, że sprzedaż wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji należy uznać za usługę finansową, zwolnioną od podatku VAT. Taką klasyfikację dla potrzeb podatku VAT podkreśla klasyfikacja przedmiotowej sprzedaży wierzytelności w ramach opisywanej transakcji sekurytyzacyjnej dokonana przez Urząd Statystyczny, który w piśmie z 29 grudnia 2005 r. (sygn. SP(...)) uznał, że przedmiotowa usługa mieści się w zakresie grupowania PKWiU 65.23.10-00.00 „usługi pośrednictwa finansowego, gdzie indziej niesklasyfikowane” wg PKWiU z 1997 r. i odpowiednio PKWiU 65.23.10-00.00 „usługi pośrednictwa finansowego, pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalno rentowych” wg PKWiU z 2004 r.

W ramach przedmiotowej transakcji sekurytyzacyjnej, na mocy odrębnej umowy, Bank zobowiązał się do wykonywania na rzecz nabywcy wierzytelności (Usługodawcy) usług związanych z administrowaniem zbytych wierzytelności (dokładnego opisu wykonywanych usług dokonano w stanie faktycznym). Usługi takie są wykonywane na rachunek i ryzyko Usługodawcy.

W opinii Spółki, opisane powyżej usługi wykonywane przez Bank w ramach kompleksowej transakcji sekurytyzacyjnej, tj. obsługa zbytych wierzytelności w zakresie ich ewidencjonowania, ściągania itp. mają charakter pomocniczy w stosunku do transakcji sekurytyzacyjnej, ponieważ związane są ściśle z procesem odzyskiwania przez Bank środków pieniężnych przeznaczonych na udzielone kredyty. W związku z powyższym, usługi świadczone przez Bank na rzecz Usługodawcy, powinny zostać sklasyfikowane jako usługi ściśle związane z realizowaną transakcją sekurytyzacji, a więc także jako usługi finansowe (usługi pośrednictwa finansowego).

Z uwagi na powyższe uznać należy, że usługi opisane we wniosku powinny podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, jako usługi finansowe wymienione w załączniku nr 4 do ustawy o VAT. Za takim sposobem opodatkowania usług tego rodzaju przemawiają następujące argumenty:

  1. Ścisły związek usług tego rodzaju z transakcją sekurytyzacyjną podkreślają np. regulacje zawarte w ustawie z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, która w art. 191 przewiduje, że fundusz sekurytyzacyjny może, uwzględniając interes uczestników funduszu, zawierać umowy związane z procesem sekurytyzacji, w szczególności, miedzy innymi umowy o obsługę sekurytyzowanych wierzytelności. Ustawa o funduszach inwestycyjnych uznaje więc umowę o obsługę sekurytyzowanych wierzytelności za umowę związaną z procesem sekurytyzacji. Co prawda w przedmiotowym przypadku transakcja sekurytyzacyjna jest zawierana ze spółką celową która nie jest funduszem sekurytyzacyjnym w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych, ale powyższa regulacja wskazuje sposób pojmowania transakcji sekurytyzacyjnej przez ustawodawcę, którą w świetle tej regulacji uznać należy za kompleksową usługę finansową, w skład której wchodzić może wiele odrębnych świadczeń, w tym np. świadczenie polegające na obsłudze sekurytyzowanych wierzytelności.
  2. Zgodnie z ustawą o funduszach inwestycyjnych, zawarcie umowy o obsługę sekurytyzowanych wierzytelności z podmiotem innym niż bank krajowy wymaga uzyskania przez ten podmiot zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego. Z uwagi na powyższe uznać należy, że obsługę sekurytyzowanych wierzytelności uznano za usługę typową dla banków, a więc tym samym za usługę o charakterze finansowym.
  3. Prawidłowość klasyfikacji ww. usług wykonywanych przez Bank w ramach transakcji sekurytyzacji jako usług finansowych potwierdza klasyfikacja przedmiotowych usług dokonana na wniosek Banku przez Urząd Statystyczny, który w piśmie z dnia 11 września 2008 r. zaklasyfikował przedmiotowe usługi w sekcji J, dziale 65, grupie 65.23 PKWiU pod numerem 65.23.10-00.00 – „Usługi pośrednictwa finansowego, pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalno rentowych” i odpowiednio pod numerem 65.23.10-00.00 "Usługi pośrednictwa finansowego, gdzie indziej niesklasyfikowane" wg PKWiU z 2004 r.
  4. Prawidłowość zaprezentowanego stanowiska potwierdza także pogląd zawarty w podobnych sprawach przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w piśmie z 17 kwietnia 2008 r. (sygn. IPPP1-443-261/08-2/IZ) oraz przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w piśmie z 15 stycznia 2008 r. (sygn. ILPP1/443-314/07-2/BD).
  5. W ww. pismach organy podatkowe uznały, że świadczenie na rzecz funduszu inwestycyjnego usług w zakresie obsługi sekurytyzowanych wierzytelności podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług. Podobnie uznał także Pomorski Urząd Skarbowy w piśmie z 29 marca 2006 r. (sygn. PV/443-1/VI/2006/JD), w którym stwierdził, iż usługi dotyczące obsługi sekurytyzowanych wierzytelności polegające na podejmowaniu wszelkich czynności prawnych i faktycznych mających na celu realizację świadczeń wynikających z wierzytelności, rozliczaniu i wycenie obsługiwanych wierzytelności oraz przechowywaniu i archiwizacji odpowiednich dokumentów podlegają zwolnieniu od podatku VAT.
  6. We wszystkich ww. pismach, organy podatkowe uwzględniły przedstawione przez wnioskodawców klasyfikacje przedmiotowych usług dokonane przez Urząd Statystyczny, który klasyfikował przedmiotowe usługi jako usługi finansowe. Należy uznać, że taka praktyka organów podatkowych, polegająca na uwzględnianiu klasyfikacji usług dokonywanych przez organy statystyczne w celu określenia sposobu ich opodatkowania podatkiem VAT jest prawidłowa. Organy statystyczne należy bowiem uznać za najbardziej kompetentne do dokonywania klasyfikacji usług w oparciu o PKWiU, a zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy VAT, identyfikacja usług wymienionych w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej (z pewnymi wyjątkami nie mającymi zastosowania w omawianym stanie faktycznym), powinna być dokonywana właśnie przy pomocy takich klasyfikacji.
  7. W momencie podpisywania przez bank umowy sekurytyzacji obowiązywał w Prawie bankowym zapis mówiący, że zachowanie tajemnicy bankowej nie dotyczy sytuacji, w której nabywca wierzytelności zawarł z bankiem, od którego te wierzytelności nabył, umowę o obsługę tych wierzytelności (art. 104 ust. 2 pkt 6). Z uwagi na obowiązujące regulacje dotyczące tajemnicy bankowej uznać należy, że powyższy przepis w praktyce powodował, iż jedynym podmiotem uprawnionym do wykonywania obsługi serwisowej sekurytyzowanych kredytów mógł być bank zbywający przedmiotowe wierzytelności w ramach sekurytyzacji. Dlatego też uznać należy, że obowiązujące wówczas przepisy ustawy narzucały wykonywanie obsługi sekurytyzowanych wierzytelności przez bank, czyli podmiot zajmujący się stricte działalnością finansową. Powyższe wskazuje na finansowy charakter świadczonych usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust.1 ww. ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy przez świadczenie usług, o którym, mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Jednocześnie w ust. 3 ww. artykułu ustawodawca wskazuje, iż usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Podstawowa stawka podatku VAT, zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 wynosi 22%.

Regulacja art. 43 ust.1 pkt 1 cyt. ustawy zwalnia od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. W załączniku tym pod pozycją nr 3 wymienione zostały usługi pośrednictwa finansowego o symbolu PKWiU Sekcja J ex (65-67), z wyłączeniem:

  1. działalności lombardów, z wyjątkiem usług świadczonych przez banki,
  2. usług polegających na oddaniu w odpłatne użytkowanie rzeczy ruchomej,
  3. usług doradztwa finansowego (PKWiU ex 67.13.10-00.20),
  4. usług doradztwa ubezpieczeniowego oraz wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych(PKWiU ex 67.20.10-00.20, -00.30), z wyjątkiem świadczonych przez zakład ubezpieczeń w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej oraz świadczonych w tym zakresie przez podmioty działające w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń,
  5. usług ściągania długów i factoringu,
  6. usług zarządzania akcjami, udziałami w spółkach lub związkach, obligacjami i innymirodzajami papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy,
  7. usług przechowywania akcji, udziałów w spółkach lub związkach, obligacji i innych rodzajów papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy,
  8. transakcji dotyczących dokumentów ustanawiających tytuł własności,
  9. transakcji dotyczących praw w odniesieniu do nieruchomości.

Stosownie do objaśnień zawartych w załącznikach do ustawy symbol ex oznacza, że zwolnienie dotyczy tylko danej usługi z danego grupowania.

Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Bank zawarł umowę o sekurytyzację wierzytelności z udzielanych kredytów konsumenckich, w wyniku której sprzedał Usługodawcy określone w umowie pakiety wierzytelności wraz z wszelkimi wynikającymi z tego tytułu uprawnieniami i zobowiązaniami. Wierzytelności te stanowią następnie zabezpieczenie dokonywanej przez Usługodawcę emisji papierów wartościowych.

Bank i Usługodawca podpisali także w ramach sekurytyzacji dodatkową umowę serwisową, na mocy której Bank zobowiązał się do dalszej obsługi sekurytyzowanych wierzytelności. Na podstawie umowy serwisowej Bank zobowiązał się do:

  1. administracji i obsługi kredytów w odniesieniu do których Usługodawca nabył wierzytelność zgodnie z ustalonymi przez strony umowy zasadami,
  2. zbierania wpłat z tytułu przeniesionych wierzytelności z kredytu oraz ich przekazywanie na rachunek wskazany przez Usługodawcę,
  3. utrzymywania dokumentacji dla Usługodawcy odnoszącej się do nabytych przez niego wierzytelności, również dla celów podatkowych,
  4. podejmowania działań w celu odzyskania należnych kwot od właściwych dłużników, zgodnie z ustalonymi przez strony zasadami,
  5. wspomagania Usługodawcy w odzyskaniu wszelkich kwot należnych od dłużników, co do których odnosi się przeniesiona wierzytelność z tytułu kredytu według ustalonych między Bankiem a Usługodawcą zasad, w tym do pozywania dłużników w imieniu Usługodawcy,
  6. dostarczania Usługodawcy wymaganych miesięcznych raportów i informacji na temat obsługi kredytów do których odnoszą się wszystkie przeniesione na Usługodawcę wierzytelności z kredytu, składu portfela przeniesionych kredytów, listy nowych wierzytelności z kredytu oferowanych Usługodawcy do nabycia, a także innych, których Usługodawca może się domagać od Banku na mocy zawartych między stronami umów.

Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku wynika ponadto, że Urząd Statystyczny, w odpowiedzi na wniosek Wnioskodawcy, wyraził opinię, iż przedmiotowe usługi wg Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 844 ze zm.) mieszczą się w grupowaniu PKWiU 65.23.10-00.00 „usługi pośrednictwa finansowego, pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalno-rentowych”.

Na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - Dz. U. Nr 207, poz. 1293 - do celów m. in. opodatkowania podatkiem od towarów i usług, do dnia 31 grudnia 2009 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r.

Na podstawie tego rozporządzenia – jak wskazuje Wnioskodawca – usługi te mieściły się w grupowaniu PKWiU 65.23.10-00.00 „usługi pośrednictwa finansowego, gdzie indziej niesklasyfikowane”.

Należy wskazać, że usługi pośrednictwa finansowego, co do zasady, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie cyt. wyżej art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy VAT (Sekcja J ex 65-67). Oznaczenie ex uprawnia do stosowania zwolnień w zakresie ściśle określonym w ustawie, z wyłączaniem usług wymienionych w punktach od 1-9 tejże pozycji 3 ww. załącznika. W katalogu usług, w odniesieniu do których nie stosuje się zwolnienia od podatku wymieniono między innymi usługi ściągania długów oraz faktoringu, przy czym nie wskazano symbolu PKWiU identyfikującego usługi zawierające się w tej kategorii (pkt 5 poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy o VAT).

Natomiast wskazane wyżej wyłączenie usług ściągania długów i faktoringu ze zwolnienia od podatku od towarów i usług zgodne jest z przepisem art. 13 B(1)(d) Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145 z 13 czerwca 1977 r. ze zm.), obowiązującej do dnia 31 grudnia 2006 r., albowiem, stosownie do ww. przepisu Państwa Członkowskie zwalniają transakcje, nie naruszając innych przepisów Wspólnoty, na warunkach, które ustalają w celu zapewnienia właściwego i prostego zastosowania zwolnień od podatku i zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania lub nadużyciom transakcje, łącznie z negocjacjami, dotyczące depozytu i bieżących rachunków, płatności, transferów, długów, czeków i papierów wartościowych, z wyjątkiem jednakże odzyskiwania długów i factoringu.

Ponadto, zgodnie z treścią przepisu art. 135(1)(d) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347.1 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.

Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyroku z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie C-305/01, definiując factoring, o którym mowa w ww. przepisie Szóstej Dyrektywy podkreślił, iż działalność gospodarcza, w ramach której podmiot gospodarczy nabywa wierzytelności, przejmując ryzyko niewywiązania się dłużnika ze zobowiązania i w zamian wystawia swojemu klientowi faktury z tytułu prowizji, stanowi odzyskiwanie długów w rozumieniu art. 13B(d)(3) tej dyrektywy i dlatego działalność ta wyłączona jest ze zwolnienia określonego w tym przepisie.

Usługi ściągania długów i factoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady factoring polega na tym, że faktor trudniący się zawodowo tego typu działalnością nabywa wierzytelności przysługujące przedsiębiorcy (faktorantowi) z tytułu dokonania sprzedaży lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej wierzytelności pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.

W pojęciu usług ściągania długów i faktoringu mieści się zatem m. in. skup wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego typu polegająca na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze zwolnienia. W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Faktoring na gruncie ustawy winien być traktowany analogicznie jak cesja wierzytelności. Istota rozróżnienia usług (obrotu wierzytelnościami, inkasa oraz factoringu) sprowadza się do zapisów umów łączących strony przelewu wierzytelności, analizy ich treści oraz czynności faktycznych wynikających z tych umów. W każdym przypadku, gdy celem działania jest przejęcie wierzytelności (długu) innego podmiotu w celu wyegzekwowania (ściągnięcia długu) – usługę tę należy opodatkować także wówczas, gdy środkiem tego celu jest nabycie cudzej wierzytelności (z ryzykiem lub bez ryzyka wypłacalności dłużnika), która to czynność mieści się w pojęciu szeroko pojętego pośrednictwa finansowego.

Odnosząc się do sytuacji przedstawionej we wniosku tut. Organ stwierdza, że realizowane przez Wnioskodawcę usługi polegające na administrowaniu zbytych wierzytelności związane są ściśle z procesem odzyskiwania przez Bank środków pieniężnych. Tym samym czynności te mają na celu ściąganie długów i jako wyłączone ze zwolnienia zgodnie z załącznikiem nr 4 do cyt. ustawy i nieobjęte obniżoną stawką podatku, opodatkowane są według 22% stawki podatku VAT, na podstawie art. 41 ust. 1 ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.