IPPP1/443-1252/14-2/AS | Interpretacja indywidualna

Moment powstania obowiązku podatkowego dla świadczonych usług interwencyjnych.
IPPP1/443-1252/14-2/ASinterpretacja indywidualna
  1. energia
  2. moment powstania obowiązku podatkowego
  3. obowiązek podatkowy
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Obowiązek podatkowy -> Zasady ogólne -> Moment powstania obowiązku podatkowego

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 249, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 15 października 2014 r. (data wpływu 23 października 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla świadczonych usług interwencyjnych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 23 października 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla świadczonych usług interwencyjnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka S.A. (dalej: P., Spółka) prowadzi działalność w zakresie wytwarzania i sprzedaży energii elektrycznej produkowanej co do zasady w odnawialnych źródłach energii oraz świadczenia regulacyjnych usług systemowych. Działalność prowadzona jest przez Centralę oraz w czterech oddziałach zlokalizowanych w różnych miejscach Polski. Sprzedaż dokonywana przez Spółkę jest co do zasady opodatkowana podatkiem VAT. W skład majątku Spółki wchodzą między innymi elektrownie szczytowo-pompowe, które ze względu na szczególne właściwości techniczne posiadanych urządzeń mogą współpracować z Operatorem, którym jest spółka O. S.A. (dalej: O.), O. realizuje obowiązek wynikający z art. 9c ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo energetyczne polegający na zapewnieniu bezpieczeństwa funkcjonowania Krajowego Systemu Energetycznego (dalej: KSE) poprzez odpowiednie zbilansowanie energii elektrycznej w KSE. W związku z powyższą specyfiką rynku energii elektrycznej, aby O. mógł realizować nałożony prawem obowiązek musi mieć możliwość skutecznej i natychmiastowej interwencji w celu zapewnienia zbilansowania KSE. Realizację tego zadania umożliwia mu współpraca z jednostkami wytwórczymi (elektrowniami), których poziom i rodzaj zdolności wytwórczych może być bezpośrednio sterowany przez O., oraz które są zdolne do odpowiednio szybkiej reakcji, polegającej na zmianie wielkości obciążenia dotyczącego zarówno wytwarzania jak i poboru energii elektrycznej.

Warunki te spełniają elektrownie szczytowo-pompowe będące własnością P. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki działania tego rodzaju elektrowni. Elektrownie szczytowo-pompowe wykorzystują energię wody pochodzącą ze zbiornika górnego, do którego może być ona pompowana ze zbiornika dolnego. Praca elektrowni polega w dużym uproszczeniu na magazynowaniu energii potencjalnej wody. W okresie mniejszego obciążenia systemu elektroenergetycznego (np. w godzinach nocnych lub popołudniowych) pobierana jest energia z KSE, która jest zużywana na pompowanie wody ze zbiornika dolnego do zbiornika górnego. W okresach, gdy zapotrzebowanie na energię elektryczną jest duże (np. w godzinach szczytu porannego lub wieczorem) elektrownia wykorzystując przepływ wody ze zbiornika górnego do dolnego, wytwarza energię elektryczną i oddaje ją do sieci. Innymi słowy, szczególne właściwości techniczne urządzeń elektrowni szczytowo-pompowych powodują, że są one zdolne reagować na potrzeby O. dwukierunkowo, tj. zarówno w kierunku wytwarzania, jak i poboru energii elektrycznej.

W związku z powyższym O. zdecydował się zawrzeć z P. długookresową umowę dotyczącą zakupu usługi praca interwencyjna. Przedmiotowe usługi (ze względu na opisane powyżej uwarunkowania) są świadczone w sposób ciągły. Przedmiotowe usługi obejmują swym zakresem dostarczanie przez P. na żądanie O. usługi rezerwy interwencyjnej mocy czynnej zarówno w zakresie utrzymania samej gotowości do pracy generatorowej oraz pompowej jednostek wytwórczych, jak i jej faktycznego wykorzystania poprzez zdalną aktywizację prowadzoną przez O. oraz regulację napięcia i mocy biernej poprzez generację lub pobór mocy biernej na poziomie zadanym przez O. Usługi te nie stanowią dostaw energii elektrycznej, a jedynie służą regulacji systemu mocy biernej i czynnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju. W uproszczeniu - usługi te polegają na stałym utrzymywaniu gotowości urządzeń do pracy interwencyjnej oraz na dokonaniu odpowiedniej regulacji mocy.

Usługa ta jest zatem świadczona w każdej chwili doby tj. w sposób ciągły. Usługa ta nie może być utożsamiana z dostawami energii elektrycznej. Dopiero na skutek działań interwencyjnych może dojść do dodatkowych dostaw lub odbioru energii, które są rozliczane osobno - na fakturach za dostawę i odbiór energii. Należy jednak zaznaczyć, że ze względu na unikalny charakter usługi jest ona klasyfikowana dla potrzeb sprawozdawczości GUS w kategorii PKWiU 35.11.Z - wytwarzanie energii elektrycznej w elektrowniach, elektrociepłowniach, elektrowniach atomowych lub hydroelektrowniach, za pomocą turbin gazowych, generatorów wysokoprężnych i ze źródeł odnawialnych.

Zarówno w obecnie obowiązującej umowie z O. dotyczącej usługi praca interwencyjna, jak i w projekcie nowej umowy przewidziano co do zasady takie same reguły dokonywania rozliczeń. Rozliczenia za usługę praca interwencyjna obejmują:

  1. rozliczenie za gotowość rezerwy interwencyjnej mocy czynnej;
  2. rozliczenie za wykorzystanie rezerwy interwencyjnej mocy czynnej;
  3. rozliczenie za udział w regulacji napięcia i mocy biernej.

Okresem rozliczeniowym dla rozliczeń usługi praca interwencyjna jest miesiąc kalendarzowy, a terminem płatności 22. dzień następnego miesiąca kalendarzowego. Podstawą do wystawienia faktury za dany okres rozliczeniowy jest przygotowany przez O i uzgodniony z P. Raport Handlowy. Dane zawarte w Raporcie Handlowym uwzględniają dane z Raportu Rozliczeniowego UD przygotowanego przez Spółkę zawierającego specyfikację kosztów poniesionych przez P. na rzecz Operatorów Sieci Dystrybucyjnych związanych z zakupem usług tranzytowych w celu umożliwienia świadczenia usługi. Raport Handlowy jest przygotowywany w okresie 6 dni od zakończenia okresu rozliczeniowego, a faktura wystawiana jest w ciągu 7 dni od jego zakończenia.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym momentem powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług jest zgodnie z art. 19a ust. 3 ostatni dzień miesiąca kalendarzowego, gdyż do niego odnoszą się następujące po sobie rozliczenia i terminy płatności... Czy też obowiązek ten powstaje w momencie wystawienia faktury zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy VAT...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Z kolei art. 19a ust. 3 stanowi, że usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

W przepisie art. 19a ust. 5 pkt 4 zawarto odstępstwo od reguły wskazanej powyżej określając obowiązek podatkowy na moment wystawienia faktury z tytułu m.in. dostaw energii elektrycznej (art. 19a ust. 5 pkt 4a) oraz dystrybucji energii elektrycznej (art. 19a ust. 5 pkt 4b). Przy określeniach „dostawa energii elektrycznej” oraz „dystrybucja energii elektrycznej” ustawodawca nie przywołał klasyfikacji PKWiU. Z kolei w art. 5 ust. 1 określono, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W przepisie art. 5a ustawy o VAT wskazano, że towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

W ustawie VAT brak jest pojęcia usług ciągłych, ale pewną wskazówką określającą zakres świadczeń określonych w art. 19a ust. 3 są orzeczenia sądów administracyjnych np. w wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r. (sygn. I FSK 935/11) stwierdzono, że „sprzedaż, o charakterze ciągłym” polega na świadczeniach ciągłych podatnika obejmujących pewne stałe zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego, zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń poprzez ich trwały - pod względem czasowym i funkcjonalnym - charakter oraz cechujące się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co jest charakterystyczne dla świadczeń ciągłych (okresowych)”.

Zdaniem Spółki, w związku z tym, że:

  1. usługa praca interwencyjna obejmuje usługę nieustannej gotowości i związane z nią prace dotyczące utrzymywania odpowiedniej mocy pracy elektrowni;
  2. działania interwencyjne związane z wyrównywaniem mocy czynnej i biernej energetyki krajowej mają miejsce w zasadzie codziennie lub nawet kilka razy dziennie i brak jest możliwości wyodrębnienia poszczególnych działań;
  3. okresem rozliczeniowym dla rozliczeń usługi praca interwencyjna jest miesiąc kalendarzowy, a terminem płatności 22. dzień następnego miesiąca kalendarzowego

– do usług tych będzie miał zastosowanie przepis art. 19a ust. 3 ustawy o VAT.

Nie ma przy tym znaczenia, że dla celów sprawozdawczości usługi te są traktowane jak sprzedaż energii elektrycznej. W przepisie art. 19a ust. 5 pkt 4 a i b nie powołano się bowiem na PKWiU, a zgodnie z art. 5a ustawy VAT, jedynie w przypadku wskazania przez ustawodawcę na konkretną klasyfikację, klasyfikacja ta decyduje o identyfikacji podatkowej danej czynności.

Ponadto, w sensie faktycznym usługi te nie stanowią dostaw energii elektrycznej, której sprzedaż jest przedmiotem odrębnych rozliczeń, ani dystrybucji energii, a jedynie te dwie kategorie związane z energią elektryczną zostały objęte szczególnym momentem powstania obowiązku podatkowego. Podsumowując, biorąc pod uwagę charakter świadczonych usług praca interwencyjna oraz sposób dokonywania rozliczeń z ich tytułu, Spółka stoi na stanowisku, że obowiązek podatkowy z tytułu podatku od towarów i usług powstanie w tym przypadku w ostatnim dniu miesiąca kalendarzowego, do którego odnosi się rozliczenie i termin płatności.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Przez towary, na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii – art. 2 pkt 6 ustawy.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Stosownie do art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi działalność w zakresie wytwarzania i sprzedaży energii elektrycznej produkowanej co do zasady w odnawialnych źródłach energii oraz świadczenia regulacyjnych usług systemowych. W skład majątku Spółki wchodzą między innymi elektrownie szczytowo-pompowe, które ze względu na szczególne właściwości techniczne posiadanych urządzeń mogą współpracować z Operatorem Systemu Przesyłowego (dalej: O.), który realizuje obowiązek wynikający z art. 9c ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo energetyczne polegający na zapewnieniu bezpieczeństwa funkcjonowania Krajowego Systemu Energetycznego poprzez odpowiednie zbilansowanie energii elektrycznej. O. zawarł z Wnioskodawcą długookresową umowę dotyczącą zakupu usługi – praca interwencyjna. Przedmiotowe usługi świadczone są w sposób ciągły. Obejmują one swym zakresem dostarczanie przez Spółkę na żądanie O. usługi rezerwy interwencyjnej mocy czynnej zarówno w zakresie utrzymania samej gotowości do pracy generatorowej oraz pompowej jednostek wytwórczych, jak i jej faktycznego wykorzystania poprzez generację lub pobór mocy biernej na poziomie zadanym przez O. W uproszczeniu – usługi te polegają na stałym utrzymywaniu gotowości urządzeń do pracy interwencyjnej oraz na dokonaniu odpowiedniej regulacji mocy.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonej usługi interwencyjnej.

Co do zasady, na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Dla celów rozpoznania obowiązku podatkowego z chwilą wykonania usługi oraz otrzymania przed tą datą zapłaty, ustawa określa „umowne” zasady uznania danej usługi za wykonaną.

Zgodnie z art. 19a ust. 2 przepisu, w odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę.

Na podstawie art. 19a ust. 3 ustawy, usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

Ponadto od zasad ogólnych zostały przewidziane wyjątki, zdefiniowane w przepisach szczególnych.

Stosownie do treści art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu:

  1. dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
  2. świadczenia usług:
    • telekomunikacyjnych i radiokomunikacyjnych,
    • wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 do ustawy,
    • najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
    • ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
    • stałej obsługi prawnej i biurowej,
    • dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego

– z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika zatem, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, co do zasady, zobowiązany jest opodatkować daną czynność z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Jednakże w pierwszej kolejności, w celu ustalenia terminu powstania obowiązku podatkowego dla konkretnej usługi, bądź dostawy, w pierwszej kolejności należy sprawdzić, czy nie mają dla niej zastosowania przepisy szczególne, bądź też nie znajdą zastosowania „umowne” zasady określające moment wykonania danej czynności.

Z wyżej cyt. art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy wynika, że szczególnym momentem powstania obowiązku podatkowego objęta została dostawa energii elektrycznej oraz dystrybucja energii elektrycznej.

Ustawa o podatku od towarów i usług, a także rozporządzenia wykonawcze nie definiują pojęcia dostawy energii elektrycznej oraz jej dystrybucji, a także nie odwołują się w tym zakresie do Polskiej Klasyfikacji Towarów i Usług, dlatego właściwe jest odwołanie się w tym zakresie do ustawy z dnia dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.)

Stosownie do art. 3 pkt 6a ustawy Prawo energetyczne, definiującym użyte w ustawie określenia, przez sprzedaż należy rozumieć – bezpośrednią sprzedaż paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich wytwarzaniem lub odsprzedaż tych paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich obrotem; sprzedaż ta nie obejmuje derywatu elektroenergetycznego i derywatu gazowego.

Natomiast w myśl pkt 5 ww. artykułu dystrybucja to:

  1. transport paliw gazowych oraz energii elektrycznej sieciami dystrybucyjnymi w celu ich dostarczania odbiorcom,
  2. rozdział paliw ciekłych do odbiorców przyłączonych do sieci rurociągów,
  3. rozdział ciepła do odbiorców przyłączonych do sieci ciepłowniczej

– z wyłączeniem sprzedaży tych paliw lub energii.

W analizowanej sprawie, jak wskazał Wnioskodawca, opisane usługi nie stanowią dostaw energii elektrycznej, a jedynie służą regulacji systemu mocy biernej i czynnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju. Wskazane usługi interwencyjne, polegające na stałym utrzymywaniu gotowości urządzeń do pracy interwencyjnej i dokonywaniu odpowiedniej regulacji mocy, świadczone na rzecz Operatora , nie stanowią też usługi dystrybucji w rozumieniu cyt. wyżej art. 3 pkt 5 ustawy Prawo energetyczne.

Tym samym w analizowanej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy szczególne, określone w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy.

Zauważyć należy, że w art. 19 ust. 3 ustawy wprowadzono unormowanie w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli takiej usługi, która jest zwykle wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas natomiast rozliczenie należności za nią następuje w ramach okresu.

Jak wynika z opisu sprawy usługa interwencyjna obejmuje usługę gotowości i związane z nią prace dotyczące utrzymywania odpowiedniej mocy pracy elektrowni, działania interwencyjne mają miejsce codziennie lub nawet kilka razy dziennie i brak jest możliwości wyodrębniania poszczególnych działań.

Niewątpliwie zatem ww. usługi mają charakter usług ciągłych cechujących się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności, a ich świadczenie cechuje się stałym zachowaniem w czasie trwania stosunku obligacyjnego. Ponadto Strony uzgodniły okres rozliczeniowy – miesiąc kalendarzowy i termin płatności na 22. dzień następnego miesiąca kalendarzowego.

W konsekwencji zgodzić należy się z Wnioskodawcą, że do opisanych usług interwencyjnych będzie miał zastosowanie przepis art. 19a ust. 3 ustawy i obowiązek podatkowy należy rozpoznać w ostatnim dniu miesiąca kalendarzowego, do którego odnoszą się płatności.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

Dokumenty dotyczące poruszonych zagadnień:

energia
IBPBII/1/415-511/14/ASz | Interpretacja indywidualna

moment powstania obowiązku podatkowego
IPPP2/443-941/14-2/MT | Interpretacja indywidualna

obowiązek podatkowy
IPPP1/443-1069/14-2/AS | Interpretacja indywidualna

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.