ILPB2/4511-1-977/15-2/JK | Interpretacja indywidualna

Obowiązki płatnika.
ILPB2/4511-1-977/15-2/JKinterpretacja indywidualna
  1. kapitały pieniężne
  2. obowiązek płatnika
  3. weksel
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Przychody z kapitałów pieniężnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 2 października 2015 r. (data wpływu 6 października 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 6 października 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca za pośrednictwem specjalnej platformy inwestycyjnej - Platforma Inwestycyjna „A” - pozyskał od Inwestorów środki finansowe na swoje przedsięwzięcia. Środki te Wnioskodawca uzyskał od Inwestorów poprzez sprzedaż wystawionych przez siebie weksli.

Każdy posiadacz Weksla (Inwestor) może zbyć go dalej innemu Inwestorowi posiadającemu konto na ww. platformie inwestycyjnej albo przedłożyć do wykupu (w Terminie Wykupu Weksla).

Weksel uprawnia Inwestora będącego jego posiadaczem do otrzymania sumy wekslowej, która wynosi dla każdego weksla 1.000 złotych.

Każdy weksel jest przedstawiany do wykupu za pośrednictwem ww. platformy inwestycyjnej z przewidzianym dyskontem.

Tym samym cena nabycia weksla stanowić będzie przysporzenie Inwestora (zysk z inwestycji).

Cena Weksla oraz jego termin płatności są określane w każdej ofercie.

Inwestorami są osoby fizyczne, jak również osoby prawne.

Dnia 21 lipca 2015 roku Wnioskodawca dokonał wykupu weksli wraz z dyskontem od Inwestorów - posiadaczy weksli.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy na Wnioskodawcy ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PdofU) w związku z czynnością wykupu przez Wnioskodawcę weksla od jego posiadacza...

Zdaniem Wnioskodawcy, w wyniku przedmiotowego wykupu weksla, nie ciążą na nim przewidziane w PdofU obowiązki płatnika, szczególnie poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od dyskonta weksla zgodnie z art. 41 ust. 4 PdofU, gdyż weksel nie jest papierem wartościowym w rozumieniu art. 5a pkt 11 PdofU, a tym samym dyskonto z weksla nie jest dochodem (przychodem) od którego zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 2 PdofU płatnik powinien pobrać 19% zryczałtowany podatek dochodowy.

Wnioskodawca na wstępnie pragnie wskazać na regulację PdofU dotyczącą opodatkowania dochodów (przychodów) z czynności wykupu papierów wartościowych z dyskontem.

Po myśli art. 10 ust. 1 pkt 7 PdofU, źródłami przychodu są m.in. kapitały pieniężne i prawa majątkowe. Z kolei art. 17 ust. 1 pkt 3 PdofU przesądza o tym, że za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki (dyskonto) od papierów wartościowych. Przepis art. 5a pkt 11 PdofU przesądza o tym, że ilekroć w ustawie mowa o papierach wartościowych, oznacza to papiery wartościowe, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. z Dz. U. z 2014 r. poz. 94).

Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 lit. a) rzeczonej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się przez to m.in. akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego.

Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 30a ust. 1 pkt 2 PdofU od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy (z zastrzeżeniem art. 52a PdofU) z odsetek i dyskonta od papierów wartościowych.

Przepis art. 41 ust. 1 PdofU wskazuje, że: Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Jednak kluczowy – z punktu widzenia wniosku – jest przepis art. 41 ust. 4 PdofU. Wskazuje on, że płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13 i 14 oraz art. 30a ust. 1 (z odsetek i dyskonta od papierów wartościowych), z zastrzeżeniem ust. 4d, 5 oraz 10.

Dla rozstrzygnięcia, czy Wnioskodawca jest płatnikiem zryczałtowanego podatku od dyskonta z papieru wartościowego, istotna jest kwestia uznania weksla za papier wartościowy, zgodnie z definicją tego pojęcia zawartą w art. 5a pkt 11 PdofU.

Definicje legalne zdaniem doktryny są środkiem ułatwiania kontaktu ustawodawcy z odbiorcami tekstów prawnych (por. M. Zieliński, Wykładnia prawa Zasady, reguły, wskazówki, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 195).

Jednym z kluczowych powodów dla których racjonalny ustawodawca wprowadza definicje legalne do aktów prawa jest potrzeba likwidowania wieloznaczności słownikowych zwrotów języka ogólnego, którymi ustawodawca musi się posługiwać (M. Zieliński. Wykładnia..., s. 196).

Ustawodawca w przepisie art. 5a PdofU zawarł tzw. klasyczne definicje, czyli wymienione są w jej definiensie zwroty zakresowo nadrzędne dla definiowanych nazw oraz cech, które wyróżniają spośród tego rodzaju desygnaty danej nazwy jako gatunek. Definicja ta swoim podstawowym zasięgiem wiąże obszar tekstu PdofU. I tak zgodnie z brzmieniem pkt 11 tego przepisu: Ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - oznacza to papiery wartościowe, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U.z 2010r. Nr 211, poz. l384 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 131, poz. 763 i Nr 234, poz. 1391).

Tym samym definicja legalna pojęcia „papier wartościowy” odsyła do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (dalej: ustawa o obrocie instrumentami finansowymi).

Analizując przepisy ustawy o obrocie instrumentami finansowymi należy w pierwszej kolejności szczególnie zwrócić uwagę na zakres przedmiotowy tej ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi „Ustawa reguluje zasady, tryb warunki podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie obrotu papierami wartościowymi innymi instrumentami finansowymi, prawa i obowiązki podmiotów uczestniczących w tym obrocie oraz wykonywanie nadzoru w tym zakresie”, natomiast ust. 2 tej ustawy reguluje, że „przepisów ustawy nie stosuje się do weksli i czeków w rozumieniu przepisów prawa wekslowego i czekowego”.

W związku z analizowanym stanem faktycznym, należy stwierdzić, że definicje legalne zawarte w przepisie art. 3 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi nie należy stosować do weksli.

Powyższe determinuje do stwierdzenia, że weksle nie mieszczą się w zakresie znaczeniowym pojęcia „papiery wartościowe” wyznaczonym przepisem art. 5a pkt 11 PdofU w zw. z art. 3 pkt 1 i art. 1 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że w literaturze przedmiotu wskazuje się, na nakaz respektowania definicji legalnych zawartych w danych aktach prawnych. „Nakaz ten oznacza, że nie jest możliwe prowadzenie rozumowania mającego na celu wykazanie, że znaczenie terminu zdefiniowanego w akcie prawnym jest inne, niż wynika to z definicji w tym akcie sformowanej” (B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, ODDK, Gdańsk 2008, s. 49).

Wskazany powyżej nakaz respektowania definicji legalnych jest jedną z zasad wykładni językowej. W doktrynie zdecydowanie podkreśla się, że odstępstwa od rezultatów wykładni językowej jest wykluczone w trzech sytuacjach.

W jednym z tych wariantów jest zakaz odstępstwa w przypadku gdy w ustawie jest sformułowane definicje legalne danego pojęcia (por. B. Brzeziński, Podstawy..., s. 53).

Na marginesie Wnioskodawca pragnie zasygnalizować, że wykładnia językowa nie wystarcza m.in. w przypadku, gdy istnieje luka w prawie. W przypadku pojęcia „papiery wartościowe” na gruncie PdofU luka ta nie występuje. Dlatego też, w przypadku wykładni pojęcia papiery wartościowe z PdofU, dla interpretatora wykładnia językowa jest punktem wyjścia, jak również nieprzekraczalną granicą wykładni (por. B. Brzeziński, Podstawy..., s. 60).

Zgodnie z wykładnią językową wskazanych powyżej przepisów PdofU oraz ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, weksel nie jest papierem wartościowym w rozumieniu art. 5a pkt 11 PdofU, bowiem przepis ten nakazuje, że papierem wartościowym jest to co wskazuje przepis art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, który z kolei zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 tej ustawy nie ma zastosowania do weksli w rozumieniu przepisów prawa wekslowego. Ergo ustawodawca expressis verbis wskazał, że cała ustawa o obrocie instrumentami finansowymi nie ma zastosowania do weksli, tym samym definicja legalna papieru wartościowego, która jest zawarta w art. 3 ww. ustawy również nie ma zastosowania.

W związku z tym Wnioskodawca uważa, że nieprawidłowe jest dokonywanie wykładni przepisu art. 5a pkt 11 PdofU w oparciu wyłącznie o art. 3 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, pomijając przepis art. 1 tej ustawy. Taka wykładnia byłaby obarczona błędem pars pro toto, polegającym na tym, że ustala się treść normy prawnej wyłącznie w oparciu o fragment przepisu, a nie o całą treść danego aktu prawnego.

Reasumując, Ustawodawca przewidział obowiązek płatnika do pobrania zryczałtowanego 19% podatku od dyskonta wykupywanego papieru wartościowego. Jednak obowiązek ten nie dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, gdyż Wnioskodawca dokonał wykupu weksla z dyskontem, który zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 5a pkt 11 PdofU nie jest papierem wartościowym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, gdyż przepis art. 1 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi wyłącza expressis verbis stosowanie całej ustawy o obrocie instrumentami finansowymi (w tym art. 3 pkt 1 tej ustawy) w stosunku do weksli.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c).

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki (dyskonto) od papierów wartościowych.

Stosownie natomiast do art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przychody z:

  1. odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych,
  2. realizacji praw wynikających z papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wskazuje, co należy rozumieć pod pojęciem papierów wartościowych.

Zgodnie z art. 5a pkt 11 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych oznacza to papiery wartościowe, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 131, poz. 763 i Nr 234, poz. 1391).

W myśl art. 3 pkt 1 ww. ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych rozumie się przez to:

  1. akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego,
  2. inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych w lit. a, lub wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego (prawa pochodne).

W tym miejscu wskazać należy, że nie sposób zgodzić się z Wnioskodawcą, że weksel zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 5a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest papierem wartościowym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, gdyż przepis art. 1 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi wyłącza expressis verbis stosowanie całej ustawy o obrocie instrumentami finansowymi (w tym art. 3 pkt 1 tej ustawy) w stosunku do weksli.

Zauważyć bowiem należy, że prawo podatkowe jest autonomiczne wobec innych gałęzi prawa.

Autonomia ta oznacza również autonomię ustawodawcy podatkowego, który tworząc określone konstrukcje podatkowe, posługuje się nazwami używanymi także w innych gałęziach prawa, które jednak służą tu do budowy pojęć niezbędnych do skonstruowania podatkowoprawnego stanu faktycznego.

Pojęcia te są ze sobą w określony sposób powiązane, stanowiąc części składowe pewnych kompleksów pojęć o cechach swoistych dla prawa podatkowego, a wynikających z jego istoty oraz celów, jakie ustawodawca zamierza osiągnąć przez normy prawa podatkowego (zob. R. Mastalski, Prawo podatkowe, Warszawa 2006, s. 120 i 121).

Mając na uwadze powyższe spostrzeżenie można dojść do wniosku, że autonomia prawa podatkowego jest zjawiskiem zachodzącym przede wszystkim na etapie stanowienia prawa, a nie zaś na etapie jego stosowania, w tym wykładni. Ponadto autonomia prawa podatkowego oznacza możliwość definiowania przez ustawodawcę podatkowego, pewnych pojęć w sposób odmienny niż to uczyniono w innych gałęziach prawa.

W konsekwencji powyższego – skoro ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 5a pkt 11 stanowi expressis verbis, że ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych oznacza to papiery wartościowe, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi – to nie można wbrew opinii Wnioskodawcy (ze względu na omówioną powyżej zasadę autonomii prawa podatkowego) dla potrzeb zdefiniowania pojęcia „papiery wartościowe” na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosować art. 1 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, z tego tylko względu, że w tym przepisie znajduje się zapis korzystny dla sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy .

W konsekwencji powyższych wyjaśnień stwierdzić należy, że weksel o którym mowa we wniosku stanowi papier wartościowy w rozumieniu art. 5a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wszystkie papiery wartościowe charakteryzują się tym, że prawo idzie za dokumentem. To oznacza, że tylko posiadacz papieru wartościowego może wykonywać prawa z nim związane. Te cechy spełnia weksel.

Weksel jest papierem wartościowym, w którym wystawca bądź wskazana przez niego osoba zobowiązuje się do bezwarunkowego zapłacenia w oznaczonym czasie i do rąk osoby wymienionej w wekslu określonej kwoty.

Charakterystyczną cechą weksla jest abstrakcyjność stosunku wekslowego, która oznacza że sam dokument weksla nie jest związany z jakimikolwiek innymi czynnościami prawnymi (np. umową), a więc zapłata sumy wekslowej nie może być uzależniona od jakichkolwiek innych okoliczności czy warunków.

Weksel może być przedmiotem obrotu, poprzez przenoszenie praw z niego wynikających na inne osoby. Przeniesienie praw wekslowych może nastąpić na kilka sposobów, zarówno według prawa wekslowego jak i przepisów prawa cywilnego. Może odbyć się to przez indos, przelew (cesję), dziedziczenie, w drodze egzekucji, przez wręczenie oraz wszelkimi innymi sposobami przewidzianymi w prawie cywilnym.

Prawo wykupu weksla przysługuje, zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (Dz. U. Nr 37, poz. 282 ze zm.), każdemu dłużnikowi wekslowemu.

Polega ono na tym, że dłużnik dokonuje zapłaty całej sumy wskazanej na wekslu na rzecz posiadacza weksla, a ten wydaje dłużnikowi dokument weksla. Należy dodać, że posiadacz weksla, któremu dłużnik wekslowy oferuje jego wykup, ma obowiązek przyjęcia sumy wekslowej i wydania dokumentu weksla. Wydanie dokumentu weksla dłużnikowi wekslowemu jest bardzo istotnym elementem - z jednej strony chroni dłużnika przed niebezpieczeństwem ponownej zapłaty (np. gdyby weksel przeszedł w posiadanie osoby trzeciej, która nie wiedziała o fakcie wykupu weksla), z drugiej - umożliwia dłużnikowi dochodzenie roszczeń regresowych przeciwko innym dłużnikom wekslowym, o ile takowi istnieją.

Z treści art. 5a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że dyskonto stanowi różnicę między kwotą uzyskaną z wykupu papieru wartościowego przez emitenta a ceną zakupu papieru wartościowego na rynku pierwotnym lub wtórnym, a w przypadku nabycia papierów wartościowych w drodze spadku lub darowizny dyskonto oznacza różnicę pomiędzy ceną wykupu a ceną zakupu tych papierów przez spadkodawcę lub darczyńcę.

Bez względu na to, czy dyskonto jest kwalifikowane jako swego rodzaju odsetki naliczone z góry, lecz płacone w momencie wykupu papieru wartościowego przez emitenta, czy też jako różnica pomiędzy ceną nominalną a ceną emisyjną (realizowaną w momencie wykupu) - podstawę opodatkowania stanowi dyskonto (odsetki) faktycznie otrzymane.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zatem odsetki (dyskonto) od weksla, jako odsetki (dyskonto) z papieru wartościowego, stanowią przychód z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 30a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy od uzyskanych dochodów (przychodów) z odsetek i dyskonta pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a.

Zgodnie z treścią art. 30a ust. 6 powołanej wyżej ustawy zryczałtowany podatek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4 oraz pkt 6, 8 i 9, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 5 pkt 1 i 4, ust. 5a i 5d. Ww. przepis wprost wskazuje, że obliczając zryczałtowany podatek dochodowy od przychodu uzyskanego z tytułu odsetek i dyskonta, osiągniętego przychodu nie pomniejsza się o koszty uzyskania przychodów.

Zatem w dacie faktycznej realizacji weksla, tj. w dniu wykupu weksla przez jego wystawcę (Wnioskodawcę) powstanie obowiązek obliczenia i pobrania podatku dochodowego.

Stosownie bowiem do treści art. 41 ust. 4 ustawy podatkowej, płatnicy, o których mowa w ust. 1, a więc osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a i 13 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5 oraz 10.

W konsekwencji powyższego stanowisko Wnioskodawcy – zgodnie z którym w wyniku przedmiotowego wykupu weksla, nie ciążą na Nim przewidziane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązki płatnika, szczególnie poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od dyskonta weksla zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy, gdyż weksel nie jest papierem wartościowym w rozumieniu art. 5a pkt 11 cyt. ustawy, a tym samym dyskonto z weksla nie jest dochodem (przychodem) od którego zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy płatnik powinien pobrać 19% zryczałtowany podatek dochodowy – należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.