ILPP5/4512-1-108/16-4/ZD | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu,
Podatek od towarów i usług w zakresie wyłączenia od opodatkowania aportu nieruchomości do Spółki z o.o. oraz wyłączenia od opodatkowania sprzedaży nieruchomości na rzecz Spółki z o.o.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 12 kwietnia 2016 r. (data wpływu 13 kwietnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

  • wyłączenia od opodatkowania aportu nieruchomości do Spółki z o.o.,
  • wyłączenia od opodatkowania sprzedaży nieruchomości na rzecz Spółki z o.o.

jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 kwietnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia od opodatkowania aportu nieruchomości do Spółki z o.o. oraz wyłączenia od opodatkowania sprzedaży nieruchomości na rzecz Spółki z o.o.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenia przyszłe.

Wnioskodawca jest właścicielem działki niezabudowanej położonej w K. przy ul. 1 (działka 58/15). Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Wnioskodawcę 15 października 2012 r. jako tereny rolne. W chwili obecnej opisana nieruchomość to tereny przemysłowe, przy czym nie jest ona objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Wyżej opisana nieruchomość nie jest przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Stanowi ona majątek prywatny Wnioskodawcy wchodzący w skład jego majątku osobistego i nie jest w żaden sposób wykorzystywana przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod nazwą „A”, polegającej na pozostałej sprzedaży detalicznej prowadzonej poza siecią sklepową, straganami i targowiskami, a ponadto jest jedynym wspólnikiem posiadającym 100% udziałów w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością „B” zajmującej się wydawaniem książek. Jako osoba prowadząca działalność gospodarczą Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca nie prowadzi działalności związanej z obrotem nieruchomościami. Opisaną nieruchomość Wnioskodawca zamierza wnieść aportem do Spółki z o.o. „B” na zwiększenie kapitału zakładowego. W zamian za aport Wnioskodawca obejmie udziały w Spółce z o.o. „B” odpowiadające wartości wniesionego aportu. Wnioskodawca rozważa również możliwość sprzedaży opisanej nieruchomości Spółce z o.o. „B”. Wnioskodawca wyjaśnia, że zabudowania znajdujące się na działce stanowiły ruinę, a w związku z tym po zakupie działki Wnioskodawca dokonał ich rozbiórki. Do zabudowań należały silosy i budynki gospodarcze. Obecnie działka jest niezabudowana.

W piśmie z dnia 6 czerwca 2016 r. – stanowiącym uzupełnienie do wniosku – Wnioskodawca wyjaśnił co następuje:

  1. Nabywając przedmiotową działkę Zainteresowany nie miał żadnych konkretnych planów z nią związanych. Działka znajdowała się w atrakcyjnej lokalizacji i była w dobrej cenie więc Wnioskodawca zdecydował się na jej zakup, nie mając jednak wówczas sprecyzowanego celu jej wykorzystania.
  2. Zainteresowany nie posiada innych nieruchomości, poza nieruchomością położoną w K. przy ul. 2, zabudowaną domem jednorodzinnym, w którym w kilku pomieszczeniach znajduje się biuro prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Nieruchomość tę Zainteresowany zakupił w 2005 r.
  3. Przedmiotowa nieruchomość przy ul. 1 nie była dotychczas wykorzystywana przez Wnioskodawcę. W kwietniu 2013 r. spółka cywilna (...) otrzymała decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali magazynowej (magazyn książek) z częścią socjalno-biurową oraz budowie miejsc postojowych na terenie przedmiotowej działki. „B” Sp. z o.o. powstało z przekształcenia spółki cywilnej (...), a zatem jest następcą prawnym spółki cywilnej.
    W dniu 26 lipca 2013 r. Prezydent Miasta wydał dla wyżej wskazanej spółki cywilnej decyzję w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę hali magazynowej wraz z zapleczem socjalno-biurowym i zagospodarowaniem terenu.
    Z kolei decyzją z dnia 2 października 2015 r. Prezydent Miasta wydał decyzję, na mocy której doszło do przeniesienia na rzecz „B” Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę hali magazynowej wraz z zapleczem socjalo-biurowym i zagospodarowaniem terenu pierwotnie wydanego na spółkę cywilną (...).
    Poza działaniami zmierzającymi do uzyskania wyżej opisanego pozwolenia na budowę Wnioskodawca nie prowadził na tej działce żadnych innych czynności.
  4. Zainteresowany nie udostępniał w przeszłości przedmiotowej nieruchomości osobom trzecim ani odpłatnie, ani nieodpłatnie.
  5. Przekształcenie nieruchomości z terenów rolnych w tereny przemysłowe nastąpiło, gdy będąc wspólnikiem spółki cywilnej (...). Wnioskodawca rozpoczął starania o wydanie pozwolenia na budowę na tej działce hali magazynowej.
  6. W związku z podjętymi działaniami o uzyskanie pozwolenia na budowę Zainteresowany dokonał uzbrojenia terenu. Nie było to jednak bezpośrednio związane z przygotowaniem działki do wniesienia aportem do spółki z o.o., albowiem spółka ta powstała później – tak jak wyjaśniono wcześniej – z przekształcenia spółki cywilnej, w której Wnioskodawca był wspólnikiem.
  7. Zainteresowany nie dokonywał w przeszłości zbycia gruntów.
  8. Wnioskodawca nie ma planów związanych z nabywaniem kolejnych nieruchomości.
  9. Działka przy ul. 1– odkąd Zainteresowany jest jej właścicielem – nie była wykorzystywana w działalności rolniczej.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:
  1. Czy aport przedmiotowej nieruchomości do Spółki z o.o. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług...
  2. Czy sprzedaż przedmiotowej nieruchomości na rzecz Spółki z o.o. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1.

Wniesienie przez Wnioskodawcę aportem nieruchomości stanowiącej majątek osobisty, w żaden sposób niewykorzystywanej w prowadzonej działalności gospodarczej do Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „B” w zamian za udziały w tej spółce odpowiadające wartości wniesionego wkładu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, albowiem Wnioskodawca dokonuje tej czynności jednorazowo, z majątku prywatnego i w związku z tym na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług Wnioskodawca nie jest z tytułu tej czynności podatnikiem VAT.

Ad 2.

Sprzedaż przez Zainteresowanego nieruchomości wyżej opisanej na rzecz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „B” nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą” opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów to – zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 22 ustawy – sprzedaż.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie zatem z ww. przepisami grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

W zdefiniowaną w art. 7 ust. 1 ustawy odpłatną dostawę towarów, wpisuje się również czynność aportu towarów.

Aport jest to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.

Wniesienie aportu rzeczowego do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego co jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług, a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż.

W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wyjaśnić również należy, że z odpłatnością za dostawę towarów mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy świadczeniem (dostawą) a zapłatą istnieje adekwatny związek. Odpłatność może przybierać różne formy, przy czym nie jest warunkiem to, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością jest więc także np. świadczenie zwrotne otrzymane od drugiej strony.

Wniesienie aportu spełnia przymiot odpłatności, ponieważ istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a otrzymanym wynagrodzeniem w formie udziałów, lub zwiększeniem zysków wspólników w związku z działalnością spółki. Zatem dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem, a jej efektem jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.

Jak wynika z powyższego, dostawa nieruchomości – co do zasady – jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę - w rozumieniu art. 7 ustawy - podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:

  • po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
  • po drugie – czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że za podatnika uznaje się również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i dokonała w tym celu pewnych nakładów, mimo że sama sprzedaż jeszcze się nie rozpoczęła, czy nawet nigdy nie zostanie rozpoczęta. Bardzo istotnym elementem, przesądzającym o prowadzeniu działalności gospodarczej są czynności przygotowawcze, jakich dokonuje dany podmiot w związku z rozpoczęciem działalności. Sam zamiar prowadzenia działalności powiązany z zakupami realizowanymi w tym celu nadaje status podatnika podatku od towarów i usług, już nawet w fazie dokonywania czynności przygotowawczych, co wynika m.in. z orzeczenia TSUE z dnia 29 lutego 1996 r. C-110/94 w sprawie Intercommunale voor zeewaterontzilting (INZO).

Za podatnika należy zatem uznać także osobę, która poczyniła pewne nakłady celem prowadzenia działalności gospodarczej, nawet w sytuacji, gdy sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, a nawet w przypadku jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

W związku z powyższym zaznacza się, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Tym samym nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Skutkiem powyższego, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.

Podkreślić także należy, że w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Należy również zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) orzekł, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Z powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jednoznacznie wynika, że rozstrzygnięcie, czy podmiot w związku z realizacją określonej czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem działki niezabudowanej. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Wnioskodawcę jako tereny rolne. W chwili obecnej opisana nieruchomość to tereny przemysłowe, przy czym nie jest ona objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Wyżej opisana nieruchomość nie jest przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Stanowi ona majątek prywatny Wnioskodawcy wchodzący w skład jego majątku osobistego i nie jest w żaden sposób wykorzystywana przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na pozostałej sprzedaży detalicznej prowadzonej poza siecią sklepową, straganami i targowiskami, a ponadto jest jedynym wspólnikiem posiadającym 100% udziałów w Spółce, zajmującej się wydawaniem książek. Jako osoba prowadząca działalność gospodarczą Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca nie prowadzi działalności związanej z obrotem nieruchomościami. Opisaną nieruchomość Wnioskodawca zamierza wnieść aportem do Spółki na zwiększenie kapitału zakładowego. W zamian za aport Wnioskodawca obejmie udziały w Spółce odpowiadające wartości wniesionego aportu. Wnioskodawca rozważa również możliwość sprzedaży opisanej nieruchomości Spółce. Wnioskodawca wyjaśnia, że zabudowania znajdujące się na działce stanowiły ruinę, a w związku z tym po zakupie działki Wnioskodawca dokonał ich rozbiórki. Do zabudowań należały silosy i budynki gospodarcze. Obecnie działka jest niezabudowana. Nabywając przedmiotową działkę Zainteresowany nie miał żadnych konkretnych planów z nią związanych. Działka znajdowała się w atrakcyjnej lokalizacji i była w dobrej cenie więc Wnioskodawca zdecydował się na jej zakup, nie mając jednak wówczas sprecyzowanego celu jej wykorzystania. Zainteresowany nie posiada innych nieruchomości, poza nieruchomością zabudowaną domem jednorodzinnym, w którym w kilku pomieszczeniach znajduje się biuro prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Nieruchomość tę Zainteresowany zakupił w 2005 r. Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku nie była dotychczas wykorzystywana przez Wnioskodawcę. W kwietniu 2013 r. spółka cywilna (...) otrzymała decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali magazynowej (magazyn książek) z częścią socjalno-biurową oraz budowie miejsc postojowych na terenie przedmiotowej działki. „B” Sp. z o.o. powstało z przekształcenia spółki cywilnej (...), a zatem jest następcą prawnym spółki cywilnej. 26 lipca 2013 r. wydano dla wyżej wskazanej spółki cywilnej decyzję w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę hali magazynowej wraz z zapleczem socjalno-biurowym i zagospodarowaniem terenu. Z kolei decyzją z dnia 2 października 2015 r. doszło do przeniesienia na rzecz „B” Sp. z o.o. pozwolenia na budowę hali magazynowej wraz z zapleczem socjalo-biurowym i zagospodarowaniem terenu pierwotnie wydanego na spółkę cywilną (...). Poza działaniami zmierzającymi do uzyskania wyżej opisanego pozwolenia na budowę Wnioskodawca nie prowadził na tej działce żadnych innych czynności. Zainteresowany nie udostępniał w przeszłości przedmiotowej nieruchomości osobom trzecim ani odpłatnie, ani nieodpłatnie. Przekształcenie nieruchomości z terenów rolnych w tereny przemysłowe nastąpiło, gdy będąc wspólnikiem spółki cywilnej Wnioskodawca rozpoczął starania o wydanie pozwolenia na budowę na tej działce hali magazynowej. W związku z podjętymi działaniami o uzyskanie pozwolenia na budowę Zainteresowany dokonał uzbrojenia terenu. Zainteresowany nie dokonywał w przeszłości zbycia gruntów i nie ma planów związanych z nabywaniem kolejnych nieruchomości, a działka będąca przedmiotem wniosku – odkąd Zainteresowany jest jej właścicielem – nie była wykorzystywana w działalności rolniczej.

Na tle powyższego wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy aport przedmiotowej nieruchomości do Spółki z o.o. albo sprzedaż ww. nieruchomości na rzecz tejże Spółki będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.

W związku z powyższym należy wskazać, że elementami przesądzającymi o uznaniu transakcji sprzedaży (aportu) nieruchomości za prowadzenie działalności gospodarczej jest cel nabycia oraz całokształt działań jakie Wnioskodawca podjął w odniesieniu do tejże nieruchomości przez cały okres jej posiadania.

Z opisu sprawy wynika, że Zainteresowany nabył działkę (stanowiącą tereny rolne) 15 października 2012 r. Jak deklaruje Wnioskodawca, w momencie nabycia działki nie miał on sprecyzowanego celu jej wykorzystania. Późniejsze działania Zainteresowanego wskazują jednak, że bardzo szybko skonkretyzował on plany przeznaczenia nieruchomości. Wnioskodawca jako wspólnik Spółki cywilnej, przekształconej następnie w Spółkę z o.o. (w której również posiada udziały), dokonał szeregu działań, które wskazują że jego zamiarem było wykorzystanie nieruchomości w prowadzonej w formie spółki działalności gospodarczej. Mianowicie:

  • w niedługi czas po nabyciu nieruchomości Zainteresowany rozpoczął starania o wydanie pozwolenia na budowę na tej działce hali magazynowej, czego skutkiem było przekształcenie działki z terenów rolnych w tereny przemysłowe i uzyskanie przez Spółkę cywilną w kwietniu 2013 r. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej;
  • w związku z podjętymi działaniami o uzyskanie pozwolenia na zabudowę Zainteresowany dokonał uzbrojenia terenu.

Wynikająca z opisanych wyżej działań Wnioskodawcy koncepcja wykorzystania działki na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, dowodzi, że zostały wykonane czynności, które świadczą o tym, że przyszła sprzedaż (aport) nie może stanowić jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Zaznaczyć przy tym należy, że na ocenę dokonanych przez Wnioskodawcę działań nie może mieć wpływu to, że nie wykonywał ich jako osoba prywatna tylko jako wspólnik spółki. Działania te bowiem wyrażają wolę Zainteresowanego i jego zamiar wykorzystania majątku nie na cele osobiste, lecz na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Bez wpływu na ocenę analizowanego przypadku pozostaje także fakt, że działania Wnioskodawcy zmierzające do przekształcenia terenu, uzyskania pozwolenia na budowę i uzbrojenie terenu były realizowane w czasie gdy Spółka z o.o., której działka ma zostać zbyta, jeszcze nie istniała. Spółka ta bowiem powstała z przekształcenia Spółki cywilnej, i jest jej następcą prawnym, a Zainteresowany (uprzednio wspólnik Spółki cywilnej) jest udziałowcem w tej Spółce z o.o. Bez znaczenia zatem jest, czy podjęte działania Wnioskodawca realizował jeszcze jako wspólnik Spółki cywilnej, czy już jako udziałowiec w Spółce z o.o.

Należy podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z powyższego w niniejszej sprawie nie miało to miejsca.

Analiza przedstawionego opisu sprawy, dokonana w kontekście przywołanych wyżej przepisów prawa prowadzi do wniosku, że podjęte przez Wnioskodawcę działania mające na celu przygotowanie nieruchomości do budowy hali magazynowej a następnie zamiar wprowadzenia i wykorzystania nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej, nie były podjęte w celu wykorzystywania nieruchomości do zaspokojenia potrzeb osobistych Zainteresowanego (np. budowa domu), tylko w celach handlowych. Takie postępowanie jest charakterystyczne dla podmiotów występujących profesjonalnie w obrocie gospodarczym.

Zatem nie cele osobiste – w przypadku Wnioskodawcy brak jest czynności charakteryzujących zarząd majątkiem osobistym – a cele gospodarcze leżą u podstaw działania Zainteresowanego, wobec czego czynność zbycia tego gruntu nie będzie stanowiła – jak wskazał Wnioskodawca w treści wniosku – rozporządzania majątkiem osobistym. Planowana sprzedaż (aport) nieruchomości wpisuje się w katalog czynności, które zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. A skoro sprzedaż będzie wykraczała poza zakres zwykłego wykonywania prawa własności, będzie stanowiła działalność gospodarczą podjętą w celach zarobkowych, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika tego podatku zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy.

Reasumując, wniesienie aportem przedmiotowej nieruchomości do spółki albo sprzedaż tej nieruchomości na rzecz spółki będą stanowiły – w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy – odpłatną dostawę towarów. Dokonując tych czynności Wnioskodawca będzie działał jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, aport albo sprzedaż wskazanej nieruchomości będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

W związku z powyższym zaznaczenia wymaga, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania) Wnioskodawcy. Tym samym inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. W analizowanym przypadku dotyczy to w szczególności kwestii stawki VAT lub ewentualnego zwolnienia od podatku planowanej transakcji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.