Naruszenie prawa | Interpretacje podatkowe

Naruszenie prawa | Interpretacje podatkowe

Poniżej zaprezentowana została lista interpretacji podatkowych, dla których podstawowe wspólne zagadnienie to naruszenie prawa. Zestawienie zostało ograniczone do kilkunastu najnowszych dokumentów (wg daty publikacji w serwisie). Aby obejrzeć wszystkie dostępne interpretacje podatkowe dotyczące omawianego przedmiotu, najlepiej jest skorzystać z wyszukiwarki interpretacji podatkowych. Zachęcamy także do odwiedzenia strony zawierającej wszystkie najnowsze interpretacje podatkowe opublikowane w serwisie.

Zawsze aktualne interpretacje podatkowe

Subskrybuj kanał RSS bieżącego działu

Istota:
1. Czy wypłacone przez Wnioskodawcę zasądzone odszkodowania są opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
2. Czy Wnioskodawca z tytułu dokonanej wypłaty jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych?
3. Jaki jest obowiązek Wnioskodawcy w zakresie sporządzenia i przekazania informacji o wysokości uzyskanego przychodu?
Fragment:
Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że na podstawie prawomocnych wyroków Wnioskodawca wypłaca zasadzone rekompensaty pieniężne w związku z naruszeniem prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu sądowym. Naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, następuje wówczas, gdy Wnioskodawca dopuszcza się rażącego, niczym nieuzasadnionego opóźnienia w podejmowaniu czynności w toku prowadzonego postępowania. Odszkodowanie z tytułu przewlekłości postępowania przyznawane jest na wniosek strony postępowania na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zgodnie z art. 12 ww. ustawy Wnioskodawca jest zobowiązany do wypłaty zasądzonej od Skarbu Państwa kwoty, która mieści się w przedziale od 2 000 zł do 20 000 zł. Istotę niniejszego rozstrzygnięcia stanowi kwalifikacja prawna kwot pieniężnych wypłacanych przez Sąd zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.). W art. 1 ust. 1 ww. ustawy ustawodawca wskazał, iż ustawa reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu lub prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze.
2012
5
wrz

Istota:
Zakres zwolnienia przedmiotowego.
Fragment:
Skoro strona (Skarb Państwa), której działanie skutkuje zasadnością skargi naruszyła obowiązujące zasady postępowania, to zachowanie takie nabiera charakteru swoistego deliktu potwierdzonego pozytywnym wyrokiem sądu uwzględniającym skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. W postanowieniu z dnia 24 czerwca 2005 r. w sprawie II S 13/05 Sąd Apelacyjny we Wrocławiu stwierdził, że odpowiednia suma pieniężna uzależniona jest „od uznania przez sąd rozstrzygający skargę, że zadośćuczynienie w tej formie stanowi In concreto spełnienie powinności dyktowanych ideą humanitaryzmu postępowania sądowego i będzie stanowić słuszną rekompensatę za krzywdzące swą nadmiernością negatywne doznania moralne i przeżycia psychiczne wnioskodawcy”. W ocenie Sądu zasądzona kwota ma charakter i cel zbliżony do zadośćuczynienia, o którym stanowi art. 445 § 1 kc. W piśmiennictwie takie stanowisko wyraziła także m.in. Sędzia SN K. Gonera w artykule „Przewlekłość postępowania w sprawach cywilnych” (Przegląd Sądowy nr 11-12 z 2005 r.). Sąd wskazał, że akceptowana jest teza, że w przypadku wystąpienia strony, na rzecz której sąd zasądził odpowiednią sumę pieniężną, z powództwem na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, zasądzona kwota powinna być uwzględniona przy ustalaniu wysokości należnego zadośćuczynienia (p.
2012
30
cze

Istota:

1. Skargę kasacyjną można oprzeć na jednej lub obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgłaszając zarzuty w ramach pierwszej z podstaw strona winna wskazać formę naruszenia, w przypadku zarzutu błędnej wykładni wyjaśnić, na czym polegał błąd sądu i jak dany przepis winien być rozumiany, w przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania - uzasadnić, dlaczego przepis ten w ustalonym stanie faktycznym nie powinien mieć zastosowania (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 946/06, opubl. w Lex pod nr 264825 i z dnia 26 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 24/06, opubl. w Lex pod nr 266229). Powołując drugą z podstaw kasacyjnych strona winna natomiast wskazać przepis postępowania sądowoadministracyjnego naruszony przez sąd I instancji, ewentualnie wiążąc go z przepisami postępowania administracyjnego (podatkowego), których naruszenia sąd nie uwzględnił, rozpoznając skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie za dominujący bowiem należy uznać pogląd, iż skoro skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, to podstawa wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obejmuje naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez sąd.

2. Wskazując naruszone przez sąd przepisy (w ramach każdej z podstaw) strona winna przywołać nie tylko akt prawny, ale także konkretny przepis i- gdy składa się on z kilku jednostek redakcyjnych-jednostkę redakcyjną, której zarzut dotyczy.

3. Prawidłowe i precyzyjne sporządzenie skargi kasacyjnej jest bardzo istotne. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli instancyjnej orzeczenia sądu I instancji związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej.

4. I tak zarzucając naruszenie prawa materialnego strona wskazała najpierw obie formy naruszenia (błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie) ,a jako naruszone przepisy przywołała „ w szczególności" ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (bez podania miejsca publikacji tego aktu oraz bez wskazania konkretnych przepisów tego aktu, którym sąd uchybił) przez jej niezastosowanie (choć art. 174 pkt 2 nie przewiduje takiej formy naruszenia). Nie uzasadniła tego zarzutu. Nie może on zatem odnieść pożądanego przez stronę skutku w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej, jego ogólnikowość i nieprecyzyjność nie pozwala bowiem na merytoryczną ocenę.

5. Jako kolejny przepis postępowania, naruszony zaskarżony wyrokiem strona powołała art. 115 § 1 O.p. Przepis ten statuuje odpowiedzialność wspólnika spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusza spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej, niebędącego akcjonariuszem za zaległości podatkowe spółki i wspólników. Przepis ten należy zatem do prawa materialnego reguluje bowiem bezpośrednio stosunki administracyjne oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakłada obowiązki), a nie wskazuje- jak czynią to przepisy postępowania - drogi i sposobu dochodzenia uprawnień bądź nakładania obowiązków wynikających z prawa materialnego. Nie mógł być zatem powołany w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś uprawniony do poprawiania zarzutów za stronę. Na marginesie już tylko wskazać należy, iż trafne są wywody Sądu I instancji dotyczące zachowania przez upadłego statusu podatnika i płatnika i związanych z tym obowiązków.

6. Upadły nadal więc pozostaje właścicielem majątku wchodzącego w skład masy upadłości. Ewentualne zyski wynikające z zarządu jego majątkiem przez syndyka stanowią część majątku upadłego, on też, a nie syndyk, jest nadal podatnikiem.
Fragment:
I tak zarzucając naruszenie prawa materialnego strona wskazała najpierw obie formy naruszenia (błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie), a jako naruszone przepisy przywołała „ w szczególności" ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (bez podania miejsca publikacji tego aktu oraz bez wskazania konkretnych przepisów tego aktu, którym sąd uchybił) przez jej niezastosowanie (choć art. 174 pkt 2 nie przewiduje takiej formy naruszenia). Nie uzasadniła tego zarzutu. Nie może on zatem odnieść pożądanego przez stronę skutku w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej, jego ogólnikowość i nieprecyzyjność nie pozwala bowiem na merytoryczną ocenę. W ramach drugiej z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) strona zarzuciła Sądowi naruszenie art. 187 § 3, art. 180 § 1 i art. 122 O.p., nie wiążąc ich z żadnym z przepisów regulujących postępowanie przed sądem administracyjnym, a nawet (w przypadku naruszenia art. 187 § 3 O.p.) w żaden sposób nie wiążąc go z postępowaniem Sądu I instancji, a tylko z zaniechaniem organu podatkowego. Sąd przepisów O.p. nie stosował, nie mógł ich więc naruszyć.
2011
1
sie

Istota:
Czy "sumy pieniężne” przyznawane na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17.06. 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze. zm./
Fragment:
(...) naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 13.08.2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania zasądzonych przez Sąd ” sum pieniężnych” w związku ze skargą na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Sąd Okręgowy wypłaca sumy pieniężne zasądzone na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17.06.2007 r. o skardze na naruszenie prawa strony od rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843). Przyznanie przedmiotowej ”odpowiedniej sumy pieniężnej” na podstawie art. 12 ust. 14 w/w ustawy stanowi sankcje dla Skarbu Państwa za wadliwe zorganizowanie wymiaru sprawiedliwości oraz rekompensatę dla skarżącego za krzywdę moralną spowodowaną przewlekłością postępowania. Przyznanie tej sumy pieniężnej następuje bez zasądzenia odsetek, w wysokości proporcjonalnej do wielkości zwłoki, jej przyczyn oraz dotkliwości dla skarżącego – w granicach do 10.000,00 zł.
2011
1
sie

Istota:
Opodatkowanie odszkodowania.
Fragment:
Otrzymane przez Pana świadczenie nie nosi znamion zadośćuczynienia bądź odszkodowania, których podatnik może dochodzić w odrębnym postępowaniu na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, a co za tym idzie zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych. Przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych mogą być osiągane z wykonywania różnych czynności faktycznych i prawnych, które zostały sklasyfikowane przez ustawodawcę według źródeł przychodów. Katalog źródeł przychodów zawarty jest w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do których w pkt 9 zaliczono inne źródła. Przychodami, zgodnie z zapisem art. 11 ust. 1 ww. ustawy, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12 – 14 i 17 oraz przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.
2011
1
lip

Istota:
Zarzut naruszenia art. 106 § 3 w związku z art. 227-257 Kpc, w tym art. 233 § 1 Kpc może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, gdy wojewódzki sąd administracyjny prowadził postępowanie dowodowe i to wyłącznie z dokumentów dopuścił się w tym zakresie uchybień. W niniejszej sprawie wstępowania takiego Sąd I instancji nie prowadził, a więc sformułowane w tym zakresie zarzuty nie mają punktu odniesienia. Zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 166 Kodeksu spółek handlowych, art. 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, art. 535 art. 348-349 Kodeksu cywilnego jest również niezasadny, gdyż WSA podanych w tych zarzutach przepisów nie stosował. Niie jest zasadny także zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 1 ustawy VAT poprzez przyjęcie, że to nabywca odpowiada za prawdziwość danych adresowych wystawcy umieszczonych przez tego ostatniego na fakturze VAT. Po pierwsze przepisu tego nie powoływał Sąd w zaskarżonym rozstrzygnięciu, a po drugie, ustala on jakie dane winny być zawarte w wystawionym dokumencie sprzedaży tj. fakturze VAT. Nie zawiera on natomiast regulacji w zakresie odpowiedzialności za prawdziwość wykazanych w fakturze danych.
Fragment:
(...) naruszenie prawa materialnego tj. art. 166 kodeksu spółek handlowych poprzez nieuwzględnienie przez sąd I instancji konieczności zgłaszania przez spółki handlowe zbywające paliwo do rejestru przedsiębiorców osobno siedziby adres na podstawie weryfikowanych przez sąd rejestrowy dokumentów wykazujących uprawnienie do lokalu i nieruchomości; nadto art. 17 ust 1 ustawy z 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym /Dz.U. z 2001r. Nr 17, poz. 209 ze zm./ poprzez obciążenie skarżącego skutkami niewłaściwych, nieaktualnych wpisów w/w danych w rejestrze przedsiębiorców oraz art. 32 ust. 1 ówczesnej ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ poprzez przyjęcie, że to nabywca odpowiada za prawdziwość danych adresowych wystawcy umieszczonych przez tego ostatniego na fakturze VAT, naruszenie prawa materialnego tj. art. 535 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie przez sąd I instancji, że brak dowodu uiszczenia ceny, w przypadku niniejszej sprawy za paliwo, oznacza, że nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży towaru, naruszenie prawa materialnego tj. art. 348 - 349 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie przez sąd I instancji, że wydanie rzeczy polega wyłącznie na fizycznym przekazaniu rzeczy nabywcy.
2011
1
cze

Istota:
Zarzuty naruszenia prawa materialnego zostały sformułowane na tle innego, niż ustalony w sprawie, stanu faktycznego. Skoro stan ten został ustalony, w ocenie skarżącej nieprawidłowo, to zarzuty błędnego zastosowania (bądź niezastosowania) wskazanych przepisów prawa materialnego są co najmniej przedwczesne. Z drugiej strony brak stosownych zarzutów dotyczących uchybień Sądu w ocenie postępowania dowodowego prowadzonego przez organy podatkowe, nie pozwalał sądowi kasacyjnemu na ocenę wyroku w tym aspekcie.
Fragment:
Zarzucił mu: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w szczególności art. 509 k.c. polegające na bezpodstawnym przyjęciu założenia, że wierzytelności są towarami oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.d.o.p. poprzez potraktowanie otrzymanych pieniędzy jako przychodów należnych, naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie, a w szczególności przez niezastosowanie przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 3, art. 12 ust. 4 pkt 6a, art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a/, art. 16 ust. 1 pkt 39, art. 16 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p.; art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. poprzez błędne zastosowanie, gdyż wymienione przepisy zastosowania w rzeczywistym stanie faktycznym nie mają, naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 141 § 4, art. 3 § 2, a w konsekwencji art. 151 p.p.s.a. poprzez akceptację wadliwych ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne. Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
2011
1
cze

Istota:
Prawidłowe sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd i uzasadnieniu zarzutów ich naruszenia. Wymaganie określenia podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazanie dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Fragment:
Pełnomocnik skarżącego powołał się na pierwszą z wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych - naruszenie prawa materialnego. Przechodząc do oceny podniesionych w ramach tej podstawy zarzutów na wstępie należało wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie „podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 245-246 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 328-329). Tych istotnych wymogów jakie obowiązują w zakresie zaskarżenia wyroków sądów administracyjnych nie dostrzegł autor skargi kasacyjnej. Po pierwsze - za nieznajdujący oparcia w przepisach art. 184, art. 185 § 1 i art. 188 p.p.s.a. należało uznać sformułowany w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i jednocześnie rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny o dalszych losach postępowania podatkowego.
2011
1
cze

Istota:
Czy „odpowiednia suma pieniężna” przyznana na podstawie art. 12 ust 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) jest opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy jest to należność objęta zwolnieniem przedmiotowym.
Fragment:
Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje: Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni przyznano w ramach postępowania prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) sumę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Przepisy dotyczące przyznania skarżącemu od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w związku ze stwierdzeniem, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania zostały uregulowane w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843). Art. 1 ust. 1 ww. ustawy reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu. Zgodnie z art. 6 ust. 3 tej ustawy, skarga może zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę zalecenia podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 12 ust. 4. Z art. 12 ust. 4 ww. ustawy wynika zaś, że uwzględniając skargę sąd może na żądanie skarżącego, przyznać od Skarbu Państwa, a w przypadku skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przez komornika – od komornika, odpowiednią sumę pieniężną w wysokości nie przekraczającej 10.000 zł.
2011
1
cze

Istota:

1. Zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów nie odnosi się do przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie zajmowano stanowisko, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może skutecznie być uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych.
2. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaj e za prawidłowy.
Fragment:
W takim przypadku gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd administracyjny pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organy, a oceniany przez ten Sąd przepis prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, opubl. ONSAiwsa z 2005 r. Nr 6, poz. 120). Zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy skarżący przytoczył art. 3 § 1 P.p.s.a, wywodząc że uchybienie temu przepisowi polegało na sanowaniu w zaskarżonym wyroku naruszenia prawa przez organy podatkowe w trakcie postępowania podatkowego, a zwłaszcza art. 187 w zw. z art. 122 oraz art. 191 i art. 120 Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku strony przeciwnej, przedstawionemu w odpowiedzi na skargę kasacyjną, tak sformułowany zarzut nie jest wadliwy formalnie i może stanowić podstawę kasacyjną. Z art. 3 § 1 P.p.s.a. wynika bowiem, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
2011
1
maj
© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.