IPPB5/423-1256/14-3/AJ | Interpretacja indywidualna

Kwestia obowiązku potrącenia podatku u źródła w związku z wypłatą należności na rzecz kontrahenta zagranicznego z tytułu nabycia całości autorskich praw majątkowych.
IPPB5/423-1256/14-3/AJinterpretacja indywidualna
  1. należności licencyjne
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Podstawa opodatkowania i wysokość podatku -> Zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 11 grudnia 2014 r. (data wpływu 24 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku potrącenia podatku u źródła w związku z wypłatą należności na rzecz kontrahenta zagranicznego z tytułu nabycia całości autorskich praw majątkowych – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 24 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku potrącenia podatku u źródła w związku z wypłatą należności na rzecz kontrahenta zagranicznego z tytułu nabycia całości autorskich praw majątkowych.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej X. S.A. zawiera różnego rodzaju umowy z kontrahentami zagranicznymi. Zawierane przez Spółkę umowy dotyczą m.in. zakupu autorskich praw majątkowych. Spółka nabywa w całości na własność autorskie prawa majątkowe. W umowie o przeniesienie autorskich praw majątkowych kontrahent zagraniczny (twórca audycji telewizyjnej, czy współtwórca audycji telewizyjnej) przenosi na X. S.A. wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim (audycji telewizyjnej). Przy zawieraniu umów autorskich strony dbają o to, aby posługiwać się prawidłową terminologią, która wyraźnie mówi o przeniesieniu praw w całości i na własność na wszystkich polach eksploatacji, (a nie udzielenie licencji, czy prawo do użytkowania). Strony określają wyraźnie, że wynagrodzenie przekazywane przez Spółkę jest zapłatą za przeniesienia całości praw wynikających z praw autorskich. W ramach takich transakcji wynagrodzenie, które jest przekazywane z tytułu przeniesienia w całości praw wynikających z praw autorskich nie stanowią należności licencyjnych i Spółka nie potrąca z tego tytułu podatku u źródła. Płatność z tego tytułu stanowi zysk przedsiębiorcy od którego nabywany jest element jego majątku - tj. autorskie prawa majątkowe do utworu (audycji telewizyjnej).

Każdorazowo Spółka posiada również certyfikat rezydencji kontrahenta zagranicznego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, że w przypadku zakupu na własność w całości autorskich praw majątkowych nie istnieje obowiązek potrącenia podatku u źródła ...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Wynagrodzenie wypłacane dla kontrahenta zagranicznego z tytułu nabywania przez Spółkę autorskich praw majątkowych na własność w całości (wyłączne prawo do korzystania) nie rodzą dla Spółki obowiązku poboru podatku u źródła.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji dotyczących autorskich praw majątkowych. W celu dokonania prawidłowej kwalifikacji nabywanych praw należy sięgnąć do przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90 poz. 631 z późn. zm., (dalej: Prawo autorskie).

W świetle przepisów ustawy o Prawie autorskim, prawo autorskie to zbiór norm prawnych, których przedmiotem jest zapewnienie ochrony twórczości naukowej, literackiej i artystycznej. W znaczeniu podmiotowym są to uprawnienia majątkowe i osobiste autora do stworzonego przezeń dzieła.

Prawa majątkowe są zbywalne i dziedziczne. (Natomiast prawa osobiste twórcy nigdy nie wygasają i nie mogą zostać przeniesione na inne osoby).

Zgodnie z encyklopedią Wikipedia autorskie prawa majątkowe to zespół uprawnień, jakie przysługują twórcy utworu, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii ekonomicznych tych uprawnień. W prawie polskim pojęcie autorskich praw majątkowych reguluje Oddział 2 w Rozdziale 3 ustawy o Prawie autorskim - art. 17 (i dalsze). Najistotniejszą częścią autorskich praw majątkowych jest tzw. prawo do korzystania i rozporządzania utworem na wszystkich polach eksploatacji (tzw. monopol autorski).

W umowie o przeniesienie autorskich praw majątkowych kontrahent zagraniczny (twórca audycji telewizyjnej) przenosi na Spółkę, na podstawie przepisu art. 17 ustawy o Prawie autorskim, wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim jak właściciel. Spółka posiada tzw. monopol autorski.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy o podatku CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 (kontrahentów zagranicznych), jest ustalany i pobierany z tytułu przychodów wymienionych w tym przepisie (katalog zamknięty). Autorskie prawa majątkowe nie kwalifikują się pod reżim tego przepisu. Takie wynagrodzenie jest zapłatą za przeniesienie pełnego prawa własności do elementu majątku przedsiębiorstwa.

Ustawa o CIT w art. 21 ust. 2 odwołuje się także do umów w sprawie zapobieżenia podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zarówno Modelowa Konwencja OCED, jak i wiele zawartych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego zawierają definicję należności licencyjnych. Niektóre zawarte przez Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują węższą bądź szerszą definicję należności licencyjnych w odniesieniu m.in. do praw autorskich. Przykładowo, zgodnie z umową pomiędzy Polską a Niemcami pojęcie „należności licencyjne” obejmuje m.in. wszelkiego rodzaju należności, uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego. W konsekwencji, należności licencyjne w rozumieniu tej umowy stanowi jedynie wynagrodzenie za użytkowanie lub prawo do użytkowania. Pojęcie to nie obejmuje natomiast wynagrodzenia z tytułu sprzedaży takich praw.

Jak wskazano w oficjalnym komentarzu do Modelowej Konwencji OECD: „w przypadku, kiedy płatność stanowi wynagrodzenie za przeniesienie pełnego prawa własności do elementu majątku, o którym mowa w definicji należności licencyjnych, płatność taka nie stanowi wynagrodzenia z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania tego elementu majątku, i dlatego nie może stanowić należności licencyjnej”. Stanowisko takie wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 16 kwietnia 1998 r. (sygn. I SA/Kr 917/97).

Jeżeli wynagrodzenie przekazywane jest z tytułu przeniesienia całości praw wynikających z praw autorskich, płatność nie może stanowić należności licencyjnej lecz zyski przedsiębiorstw.

Wobec powyższego wynagrodzenie za sprzedaż autorskich praw majątkowych należy traktować jako zysk przedsiębiorstwa podlegający opodatkowaniu wyłącznie w państwie siedziby zbywcy takich praw, za przeniesienie tytułu własności majątku w postaci ruchomej stanowiącej integralną część przedsiębiorstwa (zgodnie Z OCED przepisy w tym zakresie określają artykuły 7, 13 ust. 2 i art. 22 umów międzynarodowych).

Z uwagi na fakt, że definicja należności licencyjnych, nie obejmuje w/w autorskich praw majątkowych to Spółka uważa, że w przypadku nabywania autorskich praw majątkowych od kontrahenta zagranicznego nie ma obowiązku konfrontacji z umowami w sprawie zapobieżenia podwójnego opodatkowania.

Spółka jako dokonująca takiej płatności dla kontrahenta zagranicznego z tytułu nabycia prawa majątkowego nie jest więc zobowiązana do poboru podatku u źródła Polsce.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie obowiązku potrącenia podatku u źródła w związku z wypłatą należności na rzecz kontrahenta zagranicznego z tytułu nabycia całości praw majątkowych – jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn. zm., dalej także: „updop”) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (RP).

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 1 updop podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how)

  • ustala się w wysokości 20% przychodów.

W opinii tut. Organu podatkowego literalna wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 1 updop nie pozostawia wątpliwości, że dyspozycją normy prawnej wyrażonej w tym przepisie są objęte prawnopodatkowe stany faktyczne, w których nierezydenci (podatnicy, którzy nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu) uzyskują na terytorium RP dochody ze sprzedaży praw autorskich. Gdyby intencją Ustawodawcy było wyłączenie z zakresu przedmiotowego tego artykułu sprzedaży (całości) praw autorskich za bezcelowe należałoby uznać użycie wyrażenia „w tym również ze sprzedaży tych praw”. Takie sformułowanie art. 21 ust. 1 pkt 1 updop przez Prawodawcę świadczy natomiast jednoznacznie, że artykuł ten dotyczy także dochodów ze zbycia (całości) praw autorskich do utworu.

Na podstawie art. 26 ust. 1 updop osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Co do zasady zatem dochody nierezydentów ze sprzedaży praw autorskich podlegają opodatkowaniu w Polsce, a określony podmiot dokonujący wypłaty należności z tego tytułu jest zobowiązany, jako płatnik, do pobrania (potrącenia – stosując terminologię Wnioskodawcy) podatku.

Należy przy tym mieć na uwadze, że w myśl art. 21 ust. 2 updop, ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Podkreślić przy tym należy, że umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu jest zespołem norm kolizyjnych rozgraniczających prawo do opodatkowania danego dochodu przez dane jurysdykcje podatkowe.

W świetle powyższych konstatacji Organu podatkowego należy uznać, że aby Wnioskodawca był uprawniony do niepobrania podatku u źródła, musi to wynikać z postanowień stosownej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu (Organ podatkowy przyjął przy tym za Wnioskodawcą, że posiada on certyfikat rezydencji kontrahenta zagranicznego).

W przypadku gdy Polska nie zawarła z danym państwem umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, lub gdy z postanowień danej umowy nie wynika wyłączne prawo do opodatkowania dochodu ze sprzedaży praw autorskich w państwie rezydencji zbywcy – Wnioskodawca jest zobowiązany do pobrania podatku u źródła od wartości wypłaconych należności.

Zaznaczyć przy tym należy, że w opinii tut. Organu podatkowego dochody ze sprzedaży (całości) praw autorskich należy kwalifikować na gruncie umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania jako zyski z przeniesienia własności majątku, a nie zyski przedsiębiorstw jak wskazuje Wnioskodawca.

Zgodnie bowiem z pkt 8.2 Komentarza do art. 12 Modelowej konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD (MK OECD), jeżeli wypłata jest dokonana w zamian za przeniesienie pełnego prawa własności mienia, o którym mowa w definicji (należności licencyjnych – przyp. Organu podatkowego), to taka wypłata nie jest uważana jako wynagrodzenie za użytkowanie lub za prawo użytkowania tego mienia i tym samym nie może być uznana za należność licencyjną. Natomiast pkt 5 Komentarza do art. 13 MK OECD wskazuje wprost, że za „zyski z przeniesienia własności majątku” należy uznać m.in. zyski „pochodzące ze sprzedaży lub zamiany praw”.

W tym stanie rzeczy za nieprawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym:

  1. autorskie prawa majątkowe nie kwalifikują się pod reżim art. 21 ust. 1 updop,
  2. Spółka jako dokonująca płatności dla kontrahenta zagranicznego z tytułu nabycia autorskich praw majątkowych nie jest więc zobowiązana do poboru podatku u źródła Polsce (niezależnie od postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania).

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

Dokumenty dotyczące poruszonych zagadnień:

należności licencyjne
IPPB5/423-976/14-2/AJ | Interpretacja indywidualna

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.