ITPB1/415-832/14/MP | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy,
Czy po zgłoszeniu zakończenia działalności gospodarczej w CEIDG, ZUS, Urzędzie Statystycznym oraz we właściwym urzędzie skarbowym, przychody uzyskiwane z najmu pawilonu handlowego należy kwalifikować jako przychody z najmu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 13 sierpnia 2014 r. (data wpływu) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji przychodów z najmu do odpowiedniego źródła – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 sierpnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji przychodów z najmu do odpowiedniego źródła.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe

W dniu 20 listopada 2006 r. Wnioskodawczyni podjęła prowadzenie działalności gospodarczej. Przedmiotem prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej był handel odzieżą damską zakwalifikowany w Polskiej Klasyfikacji Działalności jako: "Sprzedaż detaliczna odzieży prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach - podklasa 47.71.Z".

W 2010 r. Wnioskodawczyni nabyła nieruchomość zabudowaną pawilonem handlowym, w którym dotychczas prowadziła działalność za kwotę 74.420,00 zł (w tym podatek VAT w kwocie 13.420,00 zł). Nabyty składnik majątkowy został zakwalifikowany jako środek trwały, a jego zakup ujawniony w ewidencji środków trwałych. Od dnia 1 marca 2013 r. Wnioskodawczyni faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności w zakresie handlu, a źródłem przychodów, które obecnie uzyskuje, jest najem w/w pawilonu handlowego. Wnioskodawczyni nadmienia, iż nie zatrudnia pracowników, a uzyskiwany czynsz najmu wpływa na rachunek bankowy, który jest wykorzystywany przez Wnioskodawczynię do regulowania zarówno zobowiązań podatkowych, jak i codziennych zakupów związanych z zaspokajaniem potrzeb bytowych. Od ponad roku Wnioskodawczyni jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu. Podkreślić należy, iż nieruchomość wyżej opisana jest jedynym składnikiem związanym z uprzednio prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wnioskodawczyni obecnie planuje formalne zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności poprzez dokonanie stosownego zgłoszenia w CEIDG, ZUS, Urzędzie Statystycznym oraz we właściwym urzędzie skarbowym, przy czym w/w nieruchomość w dalszym ciągu będzie wynajmowana, a uzyskiwane przychody kwalifikowane będą jako przychody z najmu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawczyni nie zamierza składać deklaracji VAT - Z (art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług), gdyż chciałaby utrzymać status podatnika VAT - czynnego, a w związku z wynajmowaniem pawilonu handlowego w dalszym ciągu będzie odpłatnie świadczyła usługi na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych.

Czy po zgłoszeniu zakończenia działalności gospodarczej w CEIDG, ZUS, Urzędzie Statystycznym oraz we właściwym urzędzie skarbowym, przychody uzyskiwane z najmu pawilonu handlowego należy kwalifikować jako przychody z najmu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem Wnioskodawczyni, po zgłoszeniu zakończenia działalności gospodarczej w CEIDG, ZUS, Urzędzie Statystycznym oraz we właściwym urzędzie skarbowym, przychody uzyskiwane z najmu pawilonu handlowego należy kwalifikować jako przychody z najmu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślić należy, iż zgodnie z przepisem art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, pod pojęciem pozarolniczej działalności gospodarczej rozumieć należy działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 wskazanej wyżej ustawy. Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy zwrócić uwagę, iż prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej cechować się powinno zorganizowaniem i stałym charakterem, a działalności, która będzie prowadzona przez Wnioskodawczynię (najem lokalu użytkowego) trudno przypisać jakiekolwiek zorganizowanie charakterystyczne dla działalności prowadzonej dla przedsiębiorców, tym bardziej, że Wnioskodawczyni jest obecnie zatrudniona na podstawie umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6:

  • pozarolnicza działalność gospodarcza,
  • najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych opiera się na trzech przesłankach:

  • zarobkowym celu działalności,
  • wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
  • prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.

Przepis art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Wyżej wymieniony przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym źródła przychodu jakim jest najem, wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.

Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzić należy, że najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy).

W przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą, albo najem jest przedmiotem tej działalności, zgodnie z treścią cytowanego wcześniej art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynajmowanie nieruchomości traktowane jest jako pozarolnicza działalność gospodarcza.

Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni od dnia 1 marca 2013 r. faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności w zakresie handlu, a źródłem przychodów, które obecnie uzyskuje, jest najem pawilonu handlowego. Wnioskodawczyni nadmienia, iż nie zatrudnia pracowników, a uzyskiwany czynsz najmu wpływa na rachunek bankowy, który jest wykorzystywany przez Wnioskodawczynię do regulowania zarówno zobowiązań podatkowych, jak i codziennych zakupów związanych z zaspokajaniem potrzeb bytowych. Wnioskodawczyni jest obecnie zatrudniona na podstawie umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu. Podkreślić należy, iż nieruchomość wyżej opisana jest jedynym składnikiem związanym z uprzednio prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wnioskodawczyni planuje formalne zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności poprzez dokonanie stosownego zgłoszenia w CEIDG, ZUS, Urzędzie Statystycznym oraz we właściwym urzędzie skarbowym, przy czym w/w nieruchomość w dalszym ciągu będzie wynajmowana.

Zgodnie z treścią art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

W świetle art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

Stosownie do uregulowań zawartych w art. 6 ust. 1a ww. ustawy, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu tych umów, stosuje się art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w opisanym stanie faktycznym, skoro Wnioskodawczyni nie będzie prowadziła działalności gospodarczej, a najem nie będzie wykonywany w sposób zorganizowany i ciągły, to przychód uzyskany z tytułu umowy najmu lokalu, stanowić będzie odrębne źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochody (przychody) uzyskiwane z najmu zaliczonego do tego źródła przychodów mogą być opodatkowane – zgodnie z wolą podatnika – na zasadach ogólnych określonych w ww. ustawie o podatku dochodowym albo ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych w ww. ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Należy podkreślić, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku - nie prowadzi postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby pełną ocenę pozwalającą na jednoznaczne zakwalifikowanie uzyskiwanych przychodów z tytułu najmu.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania podatkowego lub kontrolnego właściwy organ ustali, że wykonywany przez wnioskodawcę najem - wbrew twierdzeniom zawartym w złożonym wniosku - wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.