Naczelny Sąd Administracyjny | Interpretacje podatkowe

Naczelny Sąd Administracyjny | Interpretacje podatkowe

Poniżej zaprezentowana została lista interpretacji podatkowych, dla których podstawowe wspólne zagadnienie to Naczelny Sąd Administracyjny. Zestawienie zostało ograniczone do kilkunastu najnowszych dokumentów (wg daty publikacji w serwisie). Aby obejrzeć wszystkie dostępne interpretacje podatkowe dotyczące omawianego przedmiotu, najlepiej jest skorzystać z wyszukiwarki interpretacji podatkowych. Zachęcamy także do odwiedzenia strony zawierającej wszystkie najnowsze interpretacje podatkowe opublikowane w serwisie.

Zawsze aktualne interpretacje podatkowe

Subskrybuj kanał RSS bieżącego działu

Istota:
Wskazując na zakres kognicji sądu administracyjnego polegającej na badaniu legalności zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie ich podjęcia, podkreślając, że zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, sąd administracyjny nie może ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji administracyjnych.
Fragment:
Mając powyższe na uwadze, uznając, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną oddalił, a na podstawie art. 204 cytowanej ustawy orzekł o kosztach postępowania. Z uwagi na przekształcenie uchwałą Spółki jawnej z dnia 13 grudnia 2006 r. w Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością o nazwie Przedsiębiorstwo K. w B. wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem z dnia 29 grudnia 2006 r., Naczelny Sąd Administracyjny sprostował wyrok Sądu I instancji wpisując jako skarżącą w miejsce Spółki jawnej S., K. Sp. z o.o. w B., skoro skargę z dnia 7 marca 2007 r. wniosła ta ostatnia.
2012
26
lis

Istota:
Jak zasadnie podniósł autor skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w niewystarczającej mierze odniesiono się do zarzutów ujętych w skardze, czego rezultatem było zaaprobowanie stanowiska organów podatkowych "bez poddania go szczegółowej analizie" (s. 2 skargi kasacyjnej). Należy dodać, że uchybienie to - zbyt daleko posunięta lakoniczność w wyrażeniu motywów zapadłego orzeczenia - w istocie uniemożliwia realizację celu sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.
Fragment:
Wskazując na powyższe naruszenia Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku lub rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku, oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, bowiem znalazł potwierdzenie sformułowany w niej zarzut naruszenia przepisu postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak zasadnie podniósł autor skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w niewystarczającej mierze odniesiono się do zarzutów ujętych w skardze, czego rezultatem było zaaprobowanie stanowiska organów podatkowych "bez poddania go szczegółowej analizie" (s. 2 skargi kasacyjnej). Należy dodać, że uchybienie to - zbyt daleko posunięta lakoniczność w wyrażeniu motywów zapadłego orzeczenia - w istocie uniemożliwia realizację celu sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej. Wskazany błąd jest o tyle niezrozumiały, iż powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r., sygn.
2011
1
cze

Istota:
Wydatek na instalację grzewczą, który poniesiony został w 1998 r., świadczy o tym, iż w roku 1994 nie było możliwości ogrzania budynku, a więc z tego (również) powodu, jego budowa nie została jeszcze wówczas zakończona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołana okoliczność wymagała sprawdzenia w zaleconym przez Sąd I instancji ponowionym administracyjnym postępowaniu podatkowym. Skoro bowiem organy podatkowe nie kwestionują, że zasadniczym przeznaczeniem budynku był cel mieszkaniowy, to budynek, który nie został jeszcze wyposażony w jakiekolwiek środki czy też urządzenia umożliwiające jego ogrzewanie, mógł zasadnie zostać uznany za obiekt nie wyposażony w tym zakresie w instalacje i urządzenia niezbędne do spełnienia zamierzonej i realizowanej funkcji mieszkaniowej. Wobec treści części końcowej przytoczonego unormowania art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego, budynek nie wyposażony jeszcze w przewidziane w planie i dokumentacji budowy, konieczne instalacje i urządzenia niezbędne do spełnieniu przeznaczonej mu funkcji, w tym niewątpliwie także i funkcji mieszkaniowej, nie może zostać uznany za wybudowany w pełni (zakończenie budowy) obiekt budowlany, o którym mowa w powołanym art. 2 ust. 1 jak też i w cytowanym również art. 41 ust. 2. Powoływane w decyzjach zapisy dziennika budowy problematyki tej na obecnym etapie rozpatrzenia sprawy w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości nie wyczerpują i wymagają potwierdzenia bądź sprawdzenia w postępowaniu dowodowym. Zważyć bowiem należy, że nie posiadają one przymiotów i znaczenia prawnego decyzji administracyjnej w przedmiocie dopuszczenia obiektu budowlanego do użytkowania, która w rozpatrywanym stanie prawa budowlanego z 1994 r. nie była wymagana w cyt. ustawie z 1974 r.
Fragment:
Sąd rozpoznający sprawę powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1997 r., sygn. I SA/Gd 161/97, według którego, przy ocenie, czy określone wydatki zostały przez podatnika poniesione na budowę budynku mieszkalnego, należało posługiwać się przede wszystkim potocznym rozumieniem pojęcia „budowa”, definicjami encyklopedycznymi i słownikowymi, a jedynie pomocniczo rozwiązaniami przyjętymi w Prawie budowlanym. Jak podkreślił cytowany Naczelny Sąd Administracyjny, według wspomnianych definicji słownikowych „budowa” to budowanie, tworzenie obiektu budowlanego, a w konsekwencji wydatki na tę budowę powinny mieć na celu wyposażenie pierwotne budynku w elementy niezbędne do spełniania celów mieszkalnych. Sąd nie zaaprobował twierdzenia organów podatkowych, iż fakt zawiadomienia o oddaniu obiektu do użytku zgodnie z art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., które co do zasady wskazywało na zakończenie procesu budowlanego na gruncie tego prawa, miało przesądzające znaczenie również dla oceny podatkowych skutków wydatków odnoszących się do danej inwestycji budowlanej. Fakt ów wprawdzie także z tego punktu widzenia był nader istotny, ale postępowanie podatkowe nie mogło ograniczać się tylko do skonstatowania jego istnienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona konsekwentnie prezentowała odmienne stanowisko, popierając je stosowną argumentacją i przedstawiając w tym zakresie dowody.
2011
1
cze

Istota:
Czy opłata za wieczyste użytkowanie gruntów, ustanowione przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ?
Fragment:
Dalej Wnioskodawca stwierdza, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 8 stycznia 2007 r. stanął na stanowisku, iż „oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest dostawą towarów, a nie usługą”. Podkreślił ponadto, że „skoro użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym zbliżonym do własności, to nie trzeba go było wprost wskazywać w art.7 ust.1 ustawy o VAT. Momentem realizacji dostawy nieruchomości jest chwila wpisania użytkownika do księgi wieczystej. Skoro nastąpiło to, gdy VAT od użytkowania nie było, nie powinien być on płacony także dziś, i to przez żadną ze stron umowy”(sygn. IFSK 27906). W oparciu o powyższe, podatnik uznaje, że nie powinien pobierać podatku VAT od opłaty za wieczyste użytkowanie, jeżeli realizacja dostawy nieruchomości, czyli wpisanie użytkownika do księgi wieczystej, nastąpiło pod rządami przepisów, które nie przewidywały od tej czynności podatku VAT. Wnioskodawca prosi o weryfikację swojego stanowiska. Po rozpatrzeniu przedstawionego stanu faktycznego Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdza, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie siedmiu sędziów w dniu 8 stycznia 2007 r. podjął uchwałę (sygn. akt I FPS 1/06), że opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004 r. gdy czynność ta nie podlegała podatkowi od towarów i usług, po wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
2011
1
maj

Istota:
1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. można na rozprawie tylko przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, ale nie można przytaczać nowych zarzutów.
2. Samo wskazanie naruszonego przepisu bez podania do niego uzasadnienia uniemożliwia sądowi kasacyjnemu odniesienie się do tego zarzutu.
3. Wskazanie naruszenia przepisu, którego dana ustawa nie zawiera nie zobowiązuje NSA do dochodzenia o jaki przepis w rzeczywistości chodziło.
Fragment:
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnośnie do podniesionego dopiero na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zarzutu naruszenia art. 140 Ordynacji podatkowej należy zauważyć, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie przewiduje możliwości uzupełniania podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej. Przepis art. 183 § 1 zdanie drugie stanowi jedynie o dopuszczalności przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych już sformułowanych w skardze kasacyjnej, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem. Z tych powodów postawienie na rozprawie nowego zarzutu. jest pozbawione skutków prawnych; por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., FSK 131/04 (ONSAiWSA 2004 r., nr 1, poz. 14). Natomiast przystępując do rozważenia podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej, należy na wstępie wskazać, że stosownie do art. 183 § 1 zdanie pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza niewystępującymi w rozpatrywanej sprawie wypadkami nieważności postępowania (§ 2 tego artykułu), Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jest związany zarzutami postawionymi w tej skardze, nie może więc badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami nieprzytoczonymi w skardze kasacyjnej, nawet jeżeli z twierdzeń autora skargi kasacyjnej wynika, że w istocie może chodzić o naruszenie innego przepisu niż wyraźnie wskazany w tej skardze; nie może też korygować ani uściślać zarzutów skargi kasacyjnej.
2011
1
kwi

Istota:
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza związanie Sądu podstawami zaskarżenia oraz zakresem tego zaskarżenia (w całości lub w części). Obszar badań NSA jest zatem, z uwagi na treść przytoczonego przepisu, zawężony jedynie do wskazanych kwestii spornych i Sąd ten nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, bowiem oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle powołanego przepisu u.s.p.s.a. nie jest dopuszczalne. NSA nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku.
Fragment:
W związku z tym skarżący, na podstawie § 2 ostatnio wymienionego przepisu, wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu powołano się na uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 6 października 2003 r. i argumentację rewizji nadzwyczajnej. W piśmie zatytułowanym odpowiedź na skargę kasacyjną organ skarbowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ przychylił się do stanowiska Sądu I instancji. Ponadto zwrócono uwagę na uchybienia konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obecnie rozpoznawana skarga kasacyjna została wniesiona do Naczelnego Sądu Kasacyjnego w trybie art. 102 § 2 Przepisów wprowadzających, który umożliwia złożenie skargi kasacyjnej od rozstrzygnięć NSA (sprzed 1 stycznia 2004 r.), od których wniesiono rewizje nadzwyczajne do Sądu Najwyższego, i Sąd ten umorzył postępowanie z rewizji, na podstawie § 1 powołanego przepisu. Wskazany art. 102 § 2 Przepisów wprowadzających wyraźnie jednak stanowi (in fine), że skarga kasacyjna wnoszona w tym trybie powinna odpowiadać wymogom ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.
2011
1
kwi

Istota:
1. Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów postępowania musi poprzedzać rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego. Nie można bowiem opierać skargi kasacyjnej na zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego lub jego niewłaściwego zastosowania przez sąd pierwszej instancji, zanim nie rozpatrzy się zarzutów naruszenia przez ten sąd przepisów postępowania.
2. Podstawy skargi kasacyjnej stanowią najważniejszy jej wymóg, gdyż decydują o jej istocie i charakterze. Mają one, co do zasady, charakter wiążący sąd. Z treści art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania sądowego.
Fragment:
Umożliwia ono również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie a które uznać należy za prawidłowe. Natomiast zarzuty wskazujące na dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego nie mieszczą się w dyspozycji art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Wobec tego uznać je należy za pozbawione podstaw. Należy także zwrócić uwagę, iż w zaskarżonym orzeczeniu, wbrew temu co twierdzi autor skargi kasacyjnej, wskazana została podstawa prawna rozstrzygnięcia Sądu. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 141 § 4. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a u.p.p.s.a. skierowany pod adresem sądu administracyjnego I instancji. Skarżący nie wykazał by Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał błędnej wykładni lub niewłaściwie zastosował art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego przez Sąd polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 15 ust. 1 tej ustawy sprowadzają się w istocie do krytycznej, a przy tym w dużej mierze polemicznej, oceny czynności dowodowych przeprowadzone przez organy podatkowe, w wyniku czego nie uznano za koszty uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2001 kwoty, która stanowić miała prowizję jaką skarżący zobowiązał się zapłacić pośrednikowi handlowemu to jest spółce "K." K.
2011
1
kwi

Istota:
1. Podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Podnosząc więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Zarzut naruszenia art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej nie może być skuteczny, bowiem WSA orzekał na podstawie procedury określonej w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żaden z przepisów procedury sądowej nie odsyła do przepisów Ordynacji podatkowej. Skoro więc Sąd nie był adresatem normy wynikającej z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, to o naruszeniu tych przepisów nie może być mowy. Zarzut naruszenia przepisów proceduralnych z Ordynacji podatkowej można było postawić jedynie w powiązaniu ze wskazaniem naruszonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.

2. Ograniczenie się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych bez wskazania odpowiedniego punktu art. 16 ust. 1 ustawy uniemożliwia NSA zbadanie, czy w zaskarżonym wyroku trafnie zaliczono dany wydatek do kategorii wyłączeń przewidzianych w ostatnio wymienionym przepisie.

3. Z uwagi na takie same uregulowania prawne kasacji w postępowaniu cywilnym (od 6 lutego 2005 skargi kasacyjnej) i skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące kasacji i skargi kasacyjnej z postępowania cywilnego można powoływać dla wsparcia wykładni przepisów normujących skargę kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Fragment:
Postawione powyżej tezy znajdują także odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo - w wyroku NSA z dnia 13 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 246/04 oraz w wyroku z dnia 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 291/04 Sąd stwierdził, że zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem próba taka mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Natomiast w orzeczeniu z dnia z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt FSK 624/04, niepubl. NSA skonstatował, iż ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Biorąc zatem pod uwagę przytoczone okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. Natomiast o kosztach orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.
2011
1
kwi

Istota:
1) Przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie decyzja organów podatkowych. Zatem zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. skierowany musi być przeciwko temu wyrokowi, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego.
2) Nie wystarczy samo powołanie przepisu w skardze kasacyjnej. Skoro w skardze kasacyjnej nie wskazano w czym miało się przejawiać naruszenie art. 2 Konstytucji, to Naczelny Sąd Administracyjny nie miał obowiązku odniesienia się do tego zarzutu.
Fragment:
Skoro w skardze kasacyjnej nie wskazano w czym miało się przejawiać naruszenie art. 2 Konstytucji, to Naczelny Sąd Administracyjny nie miał obowiązku odniesienia się do tego zarzutu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt GSK 643/04 niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny chciałby wyjaśnić skarżącej, iż podziela pogląd, że jakkolwiek zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, narusza zasadę wyrażoną w 121 Ordynacji podatkowej, to jednak nie zawsze uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Bowiem zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednio popełnione błędy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2001 r. sygn. akt SA/Gd 1145/99 i z dnia 8 grudnia 1999 r. sygn. akt SA/Sz 1175/98, niepubl.). W zaskarżonych decyzjach organy podatkowe dokładnie wyjaśniły i uzasadniły przyczyny zmiany stanowiska. W rozpatrywanej sprawie nie doszło do podważenia zaufania do organu administracji. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a. był zobowiązany orzec, jak w sentencji wyroku.
2011
1
kwi

Istota:
1. Sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do uzupełniania lub rozszerzenia powołanych przez skarżącego podstaw zaskarżenia oraz zarzutów.

2. Prawidłowe wskazanie podstawy kasacyjnej w zakresie naruszenia prawa materialnego polega na określeniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone przez Sąd, jak również sposobu ich naruszenia, to jest wskazaniu czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię czy też błędne zastosowanie.

3. Postępowanie przed sądami administracyjnymi, zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie jest formą administracyjnego postępowania odwoławczego. Ten tryb postępowania prawnego został przez skarżącą spółkę wyczerpany i zakończył się wraz z wydaniem ostatecznej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym domagać się można natomiast jedynie skontrolowania legalności działania administracji publicznej, a nie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej.
Fragment:
Skarga kasacyjna, jej zarzuty oraz podstawy powinny być bowiem ujęte przez jej autora w sposób szczegółowy, poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa, których naruszenia dopuścił się sąd I instancji, by Naczelny Sąd Administracyjny mógł otrzymać wyczerpujące przedstawienie wytkniętych wad. W dalszej kolejności należy stwierdzić, iż w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawa materialnego, to jest art. 16 ust. 1 pkt 30 lit. a w związku z art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dojść miało poprzez "wydanie decyzji w oparciu o decyzję wydaną na podstawie rozszerzającej wykładni" wskazanych powyżej norm. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował dostatecznie w jaki sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszył te przepisy. Nie wskazano także, zarówno w podstawach skargi kasacyjnej, jak również w treści jej uzasadnienia, na sytuacje w których Sąd ten art. 16 ust. 1 pkt 30 lit. a ustawy podatkowej miałby stosować lub też badać prawidłowość ich zastosowania w postępowaniu podatkowym. Postępowanie przed sądami administracyjnymi, zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie jest formą administracyjnego postępowania odwoławczego. Ten tryb postępowania prawnego został przez skarżącą spółkę wyczerpany i zakończył się wraz z wydaniem ostatecznej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach.
2011
1
kwi
© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.