Nabycie wierzytelności | Interpretacje podatkowe

Poniżej zaprezentowana została lista interpretacji podatkowych, dla których podstawowe wspólne zagadnienie to nabycie wierzytelności. Zestawienie zostało ograniczone do kilkunastu najnowszych dokumentów (wg daty publikacji w serwisie).

Aktualne interpretacje podatkowe

Subskrybuj kanał RSS tego działu

2018
21
lut

Istota:

Czy transakcje przelewu (cesji) wierzytelności pieniężnych na rzecz Wnioskodawcy (cesjonariusza), na podstawie umów sprzedaży zawartych ze zbywcami (cedentami), będącymi pierwotnymi wierzycielami lub też innymi osobami uprawnionymi do rozporządzenia tymi wierzytelnościami, będą stanowiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a tym samym nie będą opodatkowane podatkiem od towarów i usług?

Fragment:

Można dojść do jednoznacznego wniosku, że żadna transakcja nabycia na własne ryzyko wierzytelności, po cenie niższej od jej wartości nominalnej, nie będzie mogła zostać zakwalifikowana jako świadczona przez nabywcę usługa w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponieważ Wnioskodawca w opisanej umowie cesji wierzytelności nie zobowiązał się do ściągnięcia długu w zamian za wynagrodzenie, nie dojdzie do świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Umowa cesji spowoduje jedynie po stronie nabywcy obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. Stawka podatku wyniesie 1%. Podstawą opodatkowania będzie ustalona w umowie cena nabywanej wierzytelności W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Na wstępie należy podkreślić, iż zgodnie z wolą Wnioskodawcy – wyrażoną w uzupełnieniu wniosku – niniejszą interpretacją Organ ocenia stanowisko wyłącznie w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Zatem sformułowania Wnioskodawcy odnoszące się do podatku od towarów i usług pozostają poza oceną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1150) podatkowi temu podlegają umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.

2017
7
gru

Istota:

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nabywanie wierzytelności od osób fizycznych lub prawnych i ich ewentualny dalszy obrót, we własnym imieniu i na własny rachunek, zgodnie z opisanym stanem faktycznym, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów lub usług?

Fragment:

W związku z tym, stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, nabycie wierzytelności na podstawie przepisów kodeksu cywilnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opisana transakcja dotyczy jedynie przelewu wierzytelności z cedenta na cesjonariusza, skoro Wnioskodawca wyraźnie wskazał, że nie dojdzie do przekazywania żadnego wynagrodzenia dla Wnioskodawcy w związku z nabyciem wierzytelności. Nabywając we własnym imieniu i na własny rachunek cudzą wierzytelność Wnioskodawca wejdzie w miejsce dotychczasowego wierzyciela, po nabyciu wierzytelności Wnioskodawcy przysługuje wyłączne prawo dysponowania wierzytelnością, a relacje ze zbywcą wierzytelności zakończą się w momencie zakupu wierzytelności i zapłaty ceny. Wnioskodawca nie będzie dokonywał również nieodpłatnego świadczenia usług, zrównanego z odpłatnym świadczeniem, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT podlegającym opodatkowaniu, gdyż treść wniosku nie wskazuje, by nabywane przez Wnioskodawcę wierzytelności służyły do celów innych niż jego działalność gospodarcza. Zatem nabycie wierzytelności na podstawie umowy cesji w przedstawionych okolicznościach nie podlega u Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

2017
29
wrz

Istota:

W zakresie ustalenia:
-czy nabycie w drodze przelewu wierzytelności i windykacja roszczeń we własnym imieniu i na własny rachunek w ramach opisanego modelu 1 jest czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT,
-czy oceniając prawo Spółki do skorzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług należy wziąć pod uwagę wyłącznie wartość przychodów z prowizji uzyskanych w ramach opisanego modelu 2.

Fragment:

W związku z tym, stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, nabycie wierzytelności na podstawie przepisów kodeksu cywilnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opisana w Modelu 1 transakcja dotyczy jedynie przelewu wierzytelności z cedenta na cesjonariusza, skoro Wnioskodawca wyraźnie wskazał, że nie dojdzie do przekazywania żadnego wynagrodzenia dla Wnioskodawcy w związku z nabyciem wierzytelności. Nabywając we własnym imieniu i na własny rachunek cudzą wierzytelność Wnioskodawca wejdzie w miejsce dotychczasowego wierzyciela, a relacje ze zbywcą wierzytelności zakończą się w momencie zakupu wierzytelności i zapłaty ceny. Wnioskodawca nie będzie dokonywał również nieodpłatnego świadczenia usług, zrównanego z odpłatnym świadczeniem, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT podlegającym opodatkowaniu, gdyż treść wniosku nie wskazuje, by nabywane przez Wnioskodawcę wierzytelności służyły do celów innych niż jego działalność gospodarcza. Zatem nabycie wierzytelności na podstawie umowy cesji w przedstawionych okolicznościach w Modelu 1 nie będzie podlegało u Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

2017
18
maj

Istota:

W zakresie skutków podatkowych nabycia wierzytelności

Fragment:

Wnioskodawca planuje nabycie wierzytelności od krajowego podmiotu trzeciego (Spółki X). Spółka X jest jednocześnie kredytobiorcą Banku. Planowana transakcja będzie dotyczyć wierzytelności własnych Spółki X, obejmujących co do zasady wierzytelności z umów najmu powierzchni handlowych (w przyszłości może też nabywać od innych podmiotów). Przedmiotem niniejszego wniosku jest nabycie wierzytelności przysługujących Spółce X wobec jej klientów. Będą to wierzytelności wymagalne (tj. takie co do których upłynął umowny termin płatności), co do zasady nieprzedawnione, w stosunku do których nie prowadzono jeszcze postępowania egzekucyjnego (II grupa wierzytelności). Nabycie wierzytelności zostanie dokonane na podstawie umowy sprzedaży, tj. Spółka X sceduje na Wnioskodawcę pakiet wierzytelności, wyzbywając się przysługujących jej praw do dochodzenia określonych należności od klientów, w zamian za co Spółka zobowiązana będzie do uiszczenia ceny ustalonej w umowie. Cena sprzedaży wierzytelności zostanie określona na poziomie wartości rynkowej wierzytelności, ustalonej przy uwzględnieniu wszystkich czynników wpływających na ich wartość zbywczą, w tym m.in. prognozowanego spadku wartości pieniądza w czasie oraz okoliczności, iż są to już wierzytelności wymagalne.

2017
18
maj

Istota:

W zakresie skutków podatkowych nabycia wierzytelności

Fragment:

Wnioskodawca planuje nabycie wierzytelności od krajowego podmiotu trzeciego (Spółki X). Spółka X jest jednocześnie kredytobiorcą Banku. Planowana transakcja będzie dotyczyć wierzytelności własnych Spółki X, obejmujących co do zasady wierzytelności z umów najmu powierzchni handlowych (w przyszłości może też nabywać od innych podmiotów). Przedmiotem niniejszego wniosku jest nabycie wierzytelności przysługujących Spółce X wobec klientów. Będą to wierzytelności wymagalne (tj. takie co do których upłynął umowny termin płatności), nieprzedawnione lub przedawnione, w dużej części po bezskutecznej egzekucji lub w trakcie egzekucji/upadłości, dla których wystawione zostały tytułu egzekucji, a więc tzw. „ wierzytelności trudne ” (I grupa wierzytelności). Nabycie wierzytelności zostanie dokonane na podstawie umowy sprzedaży, tj. Spółka X sceduje na Wnioskodawcę pakiet wierzytelności, wyzbywając się przysługujących jej praw do dochodzenia należności od byłych klientów, w zamian za co Spółka zobowiązana będzie do uiszczenia ceny ustalonej w umowie. Cena sprzedaży wierzytelności zostanie określona na poziomie wartości rynkowej wierzytelności, przy czym może ona wynieść np. kilka procent wartości nominalnej tych wierzytelności.

2017
18
maj

Istota:

W analizowanej sprawie znajdą zastosowanie postanowienia art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W konsekwencji, Wnioskodawca dokonujący nabycia wierzytelności nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Fragment:

Czy w świetle przedstawionego powyżej zdarzenia przyszłego, nabycie wierzytelności przez Wnioskodawcę będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT? Czy uzyskanie przez Wnioskodawcę we własnym imieniu i na własny rachunek zapłaty od dłużnika zakupionej wierzytelności lub jej części będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT? Czy w przypadku odpowiedzi negatywnej na pierwsze pytanie (tzn. w przypadku uznania, że nabywanie przez Wnioskodawcę wierzytelności nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT), nabycie wierzytelności będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych? Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. W zakresie podatku od towarów i usług została wydana interpretacja indywidualna z dnia 24 października 2016 r. Nr IPPP1/4512-667/16-4/AS . Zdaniem Wnioskodawcy, W ocenie Wnioskodawcy, w opisanych powyżej okolicznościach, nabycie wierzytelności przez Wnioskodawcę będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (dalej PCC). Jak wynika z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) Ustawy o PCC, opodatkowaniu tym podatkiem podlega m.in. umowa sprzedaży praw majątkowych, do których zaliczane są również wierzytelności.

2016
28
lis

Istota:

Opodatkowanie transakcji nabycia wierzytelności oraz zastosowanie dla tej czynności stawki podatku w wysokości 23%.

Fragment:

Innymi słowy, w omawianych przypadkach nawet istnienie dyskonta nie skutkowało uznaniem, że w związku z dokonanym nabyciem wierzytelności istniała jakakolwiek odpłatność świadczenia, bo dyskonto odzwierciedlało po prostu złą „ jakość ” wierzytelności. Dla odmiany, w przedstawionym przez Społkę stanie faktycznym Wierzytelności będące przedmiotem cesji nie stanowiły tzw. wierzytelności trudnych, tj. w szczególności: nie były obciążone prawami osób trzecich, nie były wierzytelnościami spornymi lub przedawnionymi, nie były przedmiotem postępowania sądowego ani egzekucyjnego. Co więcej, w związku z dokonaną sprzedażą istniała różnica między wartością nominalną Wierzytelności a ceną jej sprzedaży i różnica ta nie odzwierciedlała rzeczywistej ekonomicznej wartości Wierzytelności w chwili sprzedaży. Różnica stanowiła bowiem odpowiednio skalkulowane Wynagrodzenie należne Spółce z tytułu wykonania usługi polegającej na całkowitym (tzn. bez prawa regresu) uwolnieniu Sprzedawcy Wierzytelności od ciężaru egzekwowania Wierzytelności przenoszonych na Spółkę. Wynagrodzenie obejmowało w szczególności: prowizję administracyjno-operacyjną za czynności administracyjne i techniczne wykonywane przez Spółkę, w tym związane z egzekwowaniem Wierzytelności; prowizję za ryzyko (za przejęcie pełnego ryzyka niewypłacalności oraz opóźnienia spłaty); odsetki w formie dyskonta za okres od dnia nabycia Wierzytelności do jej terminu płatności.

2016
10
lut

Istota:

W jaki sposób Wnioskodawca powinien ustalić przychód oraz koszt uzyskania przychodu w przypadku spłaty przez Dłużnika całości lub części Wierzytelności?

Fragment:

W tym samym też momencie, tzn. spłaty nabytej wierzytelności, wydatek na nabycie wierzytelności stanowi koszt uzyskania przychodów, albowiem wydatek ten dopiero w tej dacie pozostaje w związku z uzyskanym przychodem (art. 22 ust. 1 ww. ustawy). Przy czym, w sytuacji uzyskania jedynie częściowej spłaty wierzytelności, koszt nabycia należy wykazać proporcjonalnie do odzyskanych kwot wierzytelności. Nie powinno się bowiem kwalifikować do kosztów całej poniesionej kwoty na nabycie wierzytelności, a jedynie tę część, która przypada proporcjonalnie na osiągnięty przychód. Wydatek na zakup wierzytelności co do zasady jest kosztem uzyskania przychodów, ale możliwość takiej jego kwalifikacji musi być powiązana z faktycznym osiągnięciem przychodu i jego wysokością. Natomiast według art. 498 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

2015
12
lut

Istota:

Czy nabycie wierzytelności na własną rzecz, własne ryzyko i nieodpłatnie stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Fragment:

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku: Czy nabycie wierzytelności na własną rzecz, własne ryzyko i nieodpłatnie stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług... Wnioskodawca powołał się na wyrok z dnia 19 marca 2012 r. składzie 7 sędziów (sygn. I FPS 5/11), w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż jego zdaniem, za możliwe uznaje się sformułowanie na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, następującego twierdzenia: „ nabycie wierzytelności pieniężnej, co wymaga podkreślenia, na własne ryzyko, w celu windykacji w swoim imieniu i na swoją rzecz nie jest odpłatną usługą w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT (tym samym art. 8 ust. 1 tej ustawy), jeżeli różnica między wartością nominalną tych wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży ”. Ostatecznie stanowisko Wnioskodawcy zostało sformułowane w uzupełnieniu wniosku, zgodnie z którym opierając się na wykładni wyroku NSA z dnia 19 marca 2012 r. sygn. I FPS 5/11, nabycie wierzytelności pieniężnych na własne ryzyko, w celu windykacji w swoim imieniu i na swoją rzecz nie jest usługą odpłatną w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i tym samym jest to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

2014
4
lip

Istota:

Należy stwierdzić, że w tym opisywanym przypadku, gdy cena nabycia wierzytelności jest niższa od wartości nominalnej, a cena ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość wierzytelności w chwili nabycia, a poza cena zakupu wierzytelności nie dojdzie do przekazania innego wynagrodzenia, jak również pomiędzy zbywcą wierzytelności a Wnioskodawcą nie będzie istniał odrębny stosunek prawny rodzący obowiązek zapłaty wynagrodzenia na rzecz Wnioskodawcy w związku z nabyciem i egzekucją wierzytelności, to w przedmiotowej sprawie nie dojdzie do odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. W związku z powyższym, stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy, nabycie wierzytelności od wierzyciela wtórnego, który wcześniej nabył wierzytelność od wierzyciela pierwotnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Fragment:

W związku z powyższym, stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy, nabycie wierzytelności od wierzyciela wtórnego, który wcześniej nabył wierzytelność od wierzyciela pierwotnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opisana w zdarzeniu przyszłym transakcja dotyczyć będzie jedynie przelewu wierzytelności z cedenta na cesjonariusza, skoro Wnioskodawca wyraźnie wskazał, iż nabywając wierzytelność dokona za nią zapłaty, w której nie będzie mieściło się wynagrodzenie. Nabywając we własnym imieniu i na własny rachunek cudzą wierzytelność Wnioskodawca wejdzie w miejsce dotychczasowego wierzyciela, natomiast dalsze losy wierzytelności są poza tą transakcją. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52  §  3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.