IBPP1/4512-874/15/MG | Interpretacja indywidualna

Sprzedaż trzech lokali mieszkalnych będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż sprzedający będzie działał dla tych transakcji w charakterze podatnika podatku VAT.
IBPP1/4512-874/15/MGinterpretacja indywidualna
  1. dostawa towarów
  2. działalność gospodarcza
  3. lokale
  4. podatnik
  5. sprzedaż
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Podatnicy i płatnicy -> Podatnicy
  2. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Przepisy ogólne -> Definicje legalne
  3. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Zakres opodatkowania -> Dostawa towarów i świadczenie usług -> Dostawa towarów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 28 października 2015 r. (data wpływu 4 listopada 2015 r.) uzupełnionym pismem z 25 stycznia 2016 r. (data wpływu 1 lutego 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, czy planowana sprzedaż lokali wraz z udziałem w części ułamkowej gruntu oraz części wspólnych budynku podlega opodatkowaniu podatkiem VAT – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 4 listopada 2016 r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, czy planowana sprzedaż lokali wraz z udziałem w części ułamkowej gruntu oraz części wspólnych budynku podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Wniosek został uzupełniony pismem z 25 stycznia 2016 r. (data wpływu 1 lutego 2016 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 12 stycznia 2016 r. nr IBPP1/4512-874/15/MG.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny i zdarzenie przyszłe

Wnioskodawca wraz z dwiema innymi osobami fizycznymi zakupił nieruchomość gruntową i w 2000 r. wybudował na tej nieruchomości budynek (kamienicę). W tym samym roku budynek ten został oddany do użytku.

W budynku znajduje się 9 lokali mieszkalnych. Po wybudowaniu kamienicy odrębna własność poszczególnych lokali znajdujących się w tym budynku nie została ustanowiona a udziały Wnioskodawcy oraz pozostałych dwóch osób we współwłasności całej nieruchomości (własność gruntu oraz własność budynku) wynosiły po 1/3.

W następnej kolejności, w dniu 23 lutego 2007 r. Wnioskodawca wraz z dwoma innymi współwłaścicielami ustanowili w budynku odrębną własność 9 lokali mieszkalnych, w ten sposób że udział Wnioskodawcy oraz pozostałych dwóch osób we współwłasności każdego z lokali (jak również w całej nieruchomości) wynosił po 1/3.

Ostatecznie, w dniu 18 czerwca 2013 r. Wnioskodawca oraz dwaj pozostali współwłaściciele znieśli współwłasność lokali i dokonali przeniesienia własności lokali w ten sposób, iż każdy z nich z osobna (w tym Wnioskodawca) został właścicielem 3 lokali i udziałowcem w części ułamkowej 1/3 gruntu oraz części wspólnych nieruchomości budynkowej.

Przed podziałem lokali łączna wartość rynkowa majątku podlegającego działowi wynosiła ... zł. Czyli wartość rynkowa udziału we współwłasności każdego z poszczególnych właścicieli z osobna wynosiła na dzień podziału ... zł. W wyniku podziału Wnioskodawca został właścicielem trzech lokali o wartości rynkowej, odpowiednio - ... zł, ... zł oraz ... zł. Jak zatem wynika z powyższego, w drodze zniesienia współwłasności i ustanowienia odrębnej własności lokali wartość udziału Wnioskodawcy w całej nieruchomości nie uległa zmianie.

Poszczególne lokale znajdujące się w budynku (każdy z 9 lokali), od czerwca 2001 r. do chwili obecnej są wynajmowane osobom trzecim. Wynajem poszczególnych lokali nie jest w chwili obecnej i nigdy dotychczas nie był opodatkowany VAT. W chwili obecnej, przychód osiągany przez Wnioskodawcę z wynajmu poszczególnych trzech lokali, których jest właścicielem, podlega opodatkowaniu w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Wnioskodawca prowadził w przeszłości działalność w formie jednoosobowej działalności gospodarczej osoby fizycznej, którą zlikwidował w dniu 29 lutego 2000 r. Ponadto Wnioskodawca prowadził również działalność gospodarczą jako wspólnik dwóch różnych spółek cywilnych, których wspólnikiem przestał być, odpowiednio - w dniu 20 lutego 2002 r. oraz w dniu 19 października 2005 r. Jednakże Wnioskodawca nigdy nie prowadził działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży bądź wynajmie nieruchomości. Jednocześnie żaden z lokali znajdujących się w budynku nie został nigdy przez Wnioskodawcę ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i nigdy nie był przez Wnioskodawcę wykorzystywany na potrzeby jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Lokale, których właścicielem jest w chwili obecnej Wnioskodawca wchodzą w skład majątku prywatnego Wnioskodawcy i jego małżonki. Od momentu wybudowania i oddania przedmiotowego budynku do użytku do chwili obecnej Wnioskodawca nie jest (i nie był) zarejestrowany na terytorium Polski na potrzeby podatku VAT i nigdy nie wykorzystywał żadnego z lokali znajdujących się w budynku na potrzeby działalności opodatkowanej VAT bądź zwolnionej z opodatkowania VAT. W konsekwencji, w trakcie budowy nieruchomości Wnioskodawca nie odliczał VAT naliczonego od wydatków związanych z budową przedmiotowej nieruchomości. Od momentu wybudowania i oddania przedmiotowego budynku do użytku do chwili obecnej zarówno Wnioskodawca jak i pozostali dwaj współwłaściciele nieruchomości nie ponosili nakładów na ulepszenie przedmiotowego budynku, od których przysługiwałoby im prawo do odliczenia VAT naliczonego i których łączna wartość przekroczyłaby 30% wartości początkowej tej nieruchomości (w tym 30% wartości każdego z poszczególnych lokali z osobna).

W chwili obecnej Wnioskodawca planuje sprzedaż trzech lokali, których jest właścicielem od 18 czerwca 2013 r. wraz z odpowiadającym każdemu z tych lokali udziałem w części ułamkowej gruntu oraz części wspólnych nieruchomości budynkowej. Zgodnie z intencją Wnioskodawcy, każdy z lokali ma zostać sprzedany trzem różnym nabywcom, w ramach odrębnych transakcji sprzedaży. W związku z planowanymi transakcjami sprzedaży Wnioskodawca ze swojej strony nie będzie podejmował żadnych aktywnych działań. Sprzedaż poszczególnych lokali realizowana będzie za pośrednictwem podmiotu zajmującego się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Działania marketingowe związane ze sprzedażą należały będą do pośrednika i nie będą wykraczały poza ramy zwykłego ogłoszenia. W związku z planowaną sprzedażą Wnioskodawca nie planuje ponosić nakładów na ulepszenie (remont) któregokolwiek z lokali będących przedmiotem planowanej sprzedaży.

W uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, że:

  1. Wnioskodawca zakupił przedmiotową nieruchomość wspólnie z dwiema innymi osobami fizycznymi ze środków własnych, by wybudować na działce kamienicę z lokalami przeznaczonymi na wynajem. W tym okresie Wnioskodawca nie wykluczał, że docelowo lokale znajdujące się w kamienicy przeznaczone zostaną na cele osobiste Wnioskodawcy oraz jego najbliższej rodziny (zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych najbliższych osób Wnioskodawcy).
  2. Wnioskodawca nabył przedmiotowy budynek ze środków własnych oraz ze środków uzyskanych z kredytu hipotecznego, zaciągniętego wspólnie z dwiema pozostałymi osobami fizycznymi, które wspólnie z Wnioskodawcą wybudowały przedmiotowy budynek (kamienicę).
  3. Wnioskodawca wybudował na działce kamienicę z zamiarem i celem wynajmu lokali znajdujących się w tej kamienicy. Jednocześnie w tym okresie Wnioskodawca nie wykluczał, że docelowo lokale znajdujące się w kamienicy przeznaczone zostaną na cele osobiste Wnioskodawcy oraz jego najbliższej rodziny (zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osób najbliższych Wnioskodawcy).
  4. W odpowiedzi na pytanie, w jakim celu Wnioskodawca wraz z dwoma innymi współwłaścicielami ustanowili w budynku 23 lutego 2007 r. odrębną własność 9 lokali mieszkalnych. Wnioskodawca wskazuje, że:
    -ze względu na pogorszenie wzajemnych stosunków pomiędzy współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości, Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele postanowili znieść przedmiotową współwłasność, aby każdy z nich mógł swobodnie rozporządzać wydzielonym mu w ramach tego procesu majątkiem. Ustanowienie odrębnej własności lokali było pierwszym etapem tego procesu.
  5. W odpowiedzi na pytanie, w jakim celu Wnioskodawca wraz z dwoma pozostałymi współwłaścicielami zniósł współwłasność lokali i dokonał przeniesienia własności lokali w sposób opisany we wniosku Wnioskodawca wskazuje, że:
    -ze względu na pogorszenie wzajemnych stosunków pomiędzy współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości, Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele postanowili znieść przedmiotową współwłasność, aby każdy z nich mógł swobodnie rozporządzać wydzielonym mu w ramach tego procesu majątkiem. Zniesienie współwłasności lokali i dokonanie przeniesienia własności lokali w sposób opisany we wniosku było drugim etapem tego procesu.
  6. Wnioskodawca dotychczas nie wykorzystywał wybudowanego budynku do celów osobistych, ale jak wskazano w pkt 1 i w pkt 3, kupując działkę i budując przedmiotową kamienicę Wnioskodawca nie wykluczał, że docelowo lokale znajdujące się w kamienicy przeznaczone zostaną na cele osobiste Wnioskodawcy oraz jego najbliższej rodziny (zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osób najbliższych Wnioskodawcy).
  7. Wnioskodawca dotychczas nie wykorzystywał wymienionych we wniosku lokali do celów osobistych, ale jak wskazano w pkt 1 i w pkt 3, kupując działkę i budując przedmiotową kamienicę Wnioskodawca nie wykluczał, że docelowo lokale znajdujące się w kamienicy przeznaczone zostaną na cele osobiste Wnioskodawcy oraz jego najbliższej rodziny (zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osób najbliższych Wnioskodawcy).
  8. Wymienione we wniosku lokale, Wnioskodawca od czerwca 2001 r. wynajmuje osobom trzecim na cele mieszkaniowe.
  9. W odpowiedzi na pytanie, kto jest stroną umowy najmu poszczególnych lokali osobom trzecim, tj. wyłącznie Wnioskodawca czy Wnioskodawca z małżonką, czy małżonka Wnioskodawcy, Wnioskodawca wskazuje, że:
    -W okresie gdy lokale znajdujące się w kamienicy były przedmiotem współwłasności, stronami umów najmu był Wnioskodawca wraz z pozostałymi współwłaścicielami. Od momentu podziału stroną umów najmu, w części dotyczącej lokali będących jego własnością, jest Wnioskodawca.
  10. W odpowiedzi na pytanie, kto rozlicza dochody z najmu: Wnioskodawca czy też jego małżonka, Wnioskodawca wskazuje, że:
    -początkowo Wnioskodawca rozliczał dochody z najmu razem z żoną w składanym wspólnie z małżonką zeznaniu rocznym. Następnie od roku podatkowego 2012, przychód uzyskiwany przez Wnioskodawcę tytułem najmu opodatkowany jest na podstawie ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów rozliczanych przez osoby fizyczne (Dz. U. 1998, Nr 144, poz. 930).
  11. W odpowiedzi na pytanie, kiedy Wnioskodawca zamierza dokonać sprzedaży poszczególnych lokali, Wnioskodawca precyzuje przedstawiony we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, poprzez wskazanie, że:
    -Wnioskodawca dokonał już sprzedaży jednego z lokali w dniu 20 listopada 2015 roku, z kolei sprzedaży dwóch pozostałych lokali Wnioskodawca zamierza dokonać w okresie najbliższego roku, maksymalnie w okresie dwóch lat, licząc od chwili obecnej.
  12. W odpowiedzi na pytanie, co jest przyczyną planowanej sprzedaży ww. lokali wraz z udziałem w części ułamkowej gruntu i częściach wspólnych budynku, Wnioskodawca wskazuje, że:
    -w pierwszej kolejności Wnioskodawca chce wyeliminować możliwość kontaktu z pozostałymi, byłymi współwłaścicielami przedmiotowych lokali (patrz pkt 6). Dodatkowo Wnioskodawca rozważa przekazanie środków uzyskanych ze sprzedaży przedmiotowych lokali na zaspokojenie potrzeb osobistych najbliższej rodziny (Wnioskodawca nie wyklucza zakupu z uzyskanych środków mieszkań dla osób najbliższych Wnioskodawcy, celem zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych).
  13. Prawdopodobnie środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowych lokali Wnioskodawca przeznaczy na zakup innych nieruchomości (mieszkań dla osób najbliższych Wnioskodawcy celem zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych).
  14. W odpowiedzi na pytanie, czy Wnioskodawca posiada jeszcze inne nieruchomości przeznaczone w przyszłości do sprzedaży (oprócz opisanych we wniosku), jeśli tak to ile i jakie oraz kiedy, w jakim celu i w jaki sposób nabyte i wykorzystywane, Wnioskodawca wskazuje, że:
    -Wnioskodawca jest właścicielem mieszkania, zakupionego w dniu 9 września 2014 roku, celem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych synów Wnioskodawcy, w okresie ich studiów. W chwili obecnej Wnioskodawca nie zamierza wyżej wymienionej nieruchomości sprzedawać ani wynajmować.
  15. W odpowiedzi na pytanie, czy Wnioskodawca dokonywał już wcześniej sprzedaży nieruchomości, Wnioskodawca wskazuje, że:-Wnioskodawca do czasu sprzedaży pierwszego spośród lokali wymienionych we wniosku nie dokonywał sprzedaży żadnych nieruchomości.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sprecyzowane w uzupełnieniu z 25 stycznia 2016 r.):

Czy dokonana przez Wnioskodawcę transakcja sprzedaży jednego z lokali mieszkalnych, dokonana w dniu 20 listopada 2015 roku oraz planowane przez Wnioskodawcę transakcje sprzedaży poszczególnych dwóch lokali mieszkalnych, których to lokali (każdego z osobna) Wnioskodawca jest właścicielem od 18 czerwca 2013 r. wraz z odpowiadającym każdemu z tych lokali udziałem w części ułamkowej gruntu oraz części wspólnych nieruchomości budynkowej będą podlegały opodatkowaniu VAT...

Zdaniem Wnioskodawcy, planowane przez Wnioskodawcę transakcje sprzedaży poszczególnych trzech lokali mieszkalnych, których jest właścicielem od 18 czerwca 2013 r. wraz z odpowiadającym każdemu z tych lokali udziałem w części ułamkowej gruntu oraz części wspólnych nieruchomości budynkowej nie będą podlegały opodatkowaniu VAT. Aby można było ustalić, czy planowane transakcje podlegać będą opodatkowaniu VAT, należy w pierwszej kolejności określić, czy w odniesieniu do tych sprzedaży zbywca posiadał będzie status podatnika VAT. Aby uznać osobę fizyczną zbywającą nieruchomości gruntowe za podatnika w rozumieniu ustawy o VAT, należy z kolei ustalić czy w ramach tej transakcji podmiot ten wykonuje działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT (art. 15 ust. 1 ustawy o VAT). Definicja działalności gospodarczej na gruncie ustawy o VAT uregulowana została w art. 15 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność m.in. handlowców, producentów, usługodawców, również wówczas, gdy czynność wykonana została jednorazowo, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów i wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły w celach zarobkowych.

Zdaniem Wnioskodawcy, celem ustalenia czy osoba fizyczna zbywająca nieruchomości gruntowe posiada w odniesieniu do tej transakcji status podatnika VAT, przeanalizować należy całokształt okoliczności związanych z tą transakcją. Jednocześnie żadna z tych okoliczności z osobna nie będzie mieć charakteru rozstrzygającego.

Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie TSUE, orzecznictwie sądów administracyjnych i w praktyce organów podatkowych, przy ustalaniu statusu osoby fizycznej zbywającej nieruchomości gruntowe, w szczególności należy brać pod uwagę następujące okoliczności:

  • Dla ustalenia czy sprzedawca zbywający nieruchomości działa w odniesieniu do tej transakcji jako podatnik VAT nie ma decydującego znaczenia ilość czy częstotliwość dokonywanych transakcji. O statusie sprzedawcy nie rozstrzyga również fakt, że dokonał danej transakcji jednorazowo, ale z zamiarem wykonywania takich transakcji w sposób częstotliwy (tak np. NSA w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. I Sa/Sz 1002/11).
  • Na status sprzedawcy nie wpływa również decydująco długość okresu, w którym dokonywane są poszczególne transakcje sprzedaży, ani uprzedni podział przez sprzedawcę działek w związku z ich sprzedażą (tak np. NSA w wyroku z dnia 28 października 2011 r., sygn. I FSK 1554/10). • W omawianej kwestii nie ma decydującego znaczenia również formalny status sprzedawcy jako zarejestrowanego podatnika VAT (tak np. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z dnia 4 marca 2011 r., sygn. ILPP2/443-184/08/11-S/ISN).
  • O statusie sprzedawcy nie rozstrzyga również zamiar z jakim nabył on grunty będące przedmiotem sprzedaży (patrz: opinia Rzecznika Generalnego TSUE w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem TSUE z dnia 15 września 2011 r., sygn. C-180/10 i C-180/11), tj. kwestia czy grunty nabyte zostały na cele osobiste czy na cele związane z prowadzoną działalnością. Należy bowiem brać pod uwagę, że po nabyciu gruntów sprzedawca może zmienić ich pierwotne przeznaczenie.
  • W praktyce o statusie sprzedawcy jako podatnika VAT decyduje przede wszystkim to, czy w związku z realizowaną sprzedażą działa on jak handlowiec (ewentualnie usługodawca, producent), w celu osiągnięcia stałego dochodu. O powyższym świadczyć będzie podejmowanie przez sprzedawcę aktywnych działań związanych ze sprzedażą, takich jak np. uzbrojenie terenu, marketing wykraczający poza ramy zwykłego ogłoszenia itp. (tak np. TSUE w wyroku z dnia 15 września 2011 r., sygn. C-180/10 i C-180/11).
  • Jeżeli z całokształtu okoliczności wynika z kolei, że realizowana sprzedaż ma na celu wyłącznie wyzbycie się majątku prywatnego na cele osobiste, to w takiej sytuacji sprzedawca nie będzie miał statusu podatnika VAT (tak np. TSUE w wyroku z dnia 15 września 2011 r., sygn. C-180/10 i C-180/11; Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. IPTPP2/443-l034/12-5/14-S/PR).

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, w chwili obecnej Wnioskodawca planuje sprzedaż trzech lokali, których jest właścicielem od 18 czerwca 2013 r., wraz z odpowiadającym każdemu z tych lokali udziałem w części ułamkowej gruntu oraz części wspólnych nieruchomości budynkowej. Zdaniem Wnioskodawcy, okoliczności związane z planowanymi transakcjami sprzedaży lokali mieszkalnych wskazują na ich zbycie w ramach majątku prywatnego, a nie wykonywanie w ich ramach działalności gospodarczej. O takiej kwalifikacji planowanej sprzedaży przesądza przede wszystkim to, że wszystkie składniki majątkowe będące ich przedmiotem wchodzą w skład majątku prywatnego Wnioskodawcy i jego małżonki. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, od momentu wybudowania i oddania przedmiotowego budynku do użytku do chwili obecnej Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży bądź wynajmie nieruchomości. Jednocześnie Wnioskodawca nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej od 19 października 2005 r. do chwili obecnej. Żaden z lokali znajdujących się w budynku nie został nigdy przez Wnioskodawcę ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i nigdy nie był przez Wnioskodawcę wykorzystywany na potrzeby jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Ponadto, od momentu wybudowania i oddania przedmiotowego budynku do użytku do chwili obecnej Wnioskodawca nie jest zarejestrowany na terytorium Polski na potrzeby podatku VAT i nigdy nie wykorzystywał żadnego z lokali znajdujących się w budynku na potrzeby działalności opodatkowanej VAT bądź zwolnionej z opodatkowania VAT. Zgodnie z przedstawionym powyżej stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie i praktyce organów podatkowych, dla ustalenia statusu osoby fizycznej zbywającej nieruchomości nie ma rozstrzygającego znaczenia ilość, czy częstotliwość dokonywanych przez zbywcę transakcji. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego zgodnie z intencją Wnioskodawcy każdy z lokali ma zostać sprzedany trzem różnym nabywcom, w ramach odrębnych transakcji sprzedaży. W związku z planowanymi transakcjami sprzedaży Wnioskodawca ze swojej strony nie będzie podejmował żadnych aktywnych działań. Sprzedaż poszczególnych lokali realizowana będzie za pośrednictwem podmiotu zajmującego się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Działania marketingowe związane ze sprzedażą należały będą do pośrednika i nie będą wykraczały poza ramy zwykłego ogłoszenia. W związku z planowaną sprzedażą Wnioskodawca nie planuje ponosić nakładów na ulepszenie (remont) któregokolwiek z lokali będących przedmiotem planowanej sprzedaży.

Reasumując powyższe, w opinii Wnioskodawcy planowane transakcje sprzedaży nie będą podlegać opodatkowaniu VAT. Jak bowiem wskazano powyżej, uznać należy że przedmiotowe transakcje równoznaczne będą z wyzbyciem się w ich ramach majątku prywatnego przez Wnioskodawcę i jego małżonkę, a nie z wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W rezultacie w odniesieniu do tych transakcji zbywca nie będzie również posiadał statusu podatnika VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

W uzupełnieniu z 25 stycznia 2016 r. Wnioskodawca precyzuje, że stanowisko Wnioskodawcy odnośnie zadanego we wniosku pytania jest następujące:

W ocenie Wnioskodawcy, zarówno dokonana przez Wnioskodawcę transakcja sprzedaży jednego z lokali mieszkalnych, dokonana w dniu 20 listopada 2015 roku, jak również planowane przez Wnioskodawcę transakcje sprzedaży poszczególnych dwóch lokali mieszkalnych, których to lokali (każdego z osobna) Wnioskodawca jest właścicielem od 18 czerwca 2013 r. wraz z odpowiadającym każdemu z tych lokali udziałem w części ułamkowej gruntu oraz części wspólnych nieruchomości budynkowej, nie będą podlegały opodatkowaniu VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

W świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielne kilku osobom. Na tym polega współwłasność. Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.

Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Z kolei zgodnie z art. 196 Kodeksu cywilnego współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej. Współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, jako wyłącznego prawa współwłaściciela, zasadą jest, że każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 K.c.). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Współwłaściciele są zatem odrębnymi podmiotami prawa.

W ujęciu cywilistycznym istotą umowy sprzedaży jest to, że sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Art. 45 K.c. definiuje rzeczy jako przedmioty materialne.

Zatem, w zakresie pojęcia towarów, jako rzeczy oraz ich części, mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej. Wobec powyższego, towarem jest udział w prawie własności nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, według których państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy udziały lub inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części - art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.).

W świetle przedstawionych wyżej przepisów nieruchomości spełniają definicję towaru wynikającą art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów zgodnie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Podkreślić należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o VAT, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów, budynków, budowli lub ich części) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą zbycie majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Zatem, jak wskazano wyżej, dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działania podmiotu dokonującego tej dostawy wykażą znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, które mogą składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności takie jak np. poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT należy ustalić, czy działa on jako producent, handlowiec lub usługodawca.

Z treści orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej TSUE) w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

Należy mieć na uwadze, że powołane wyżej orzeczenie TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 stanowi przesłankę do analogicznego rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie w przypadku gdy mamy do czynienia z tożsamym stanem faktycznym, co niewątpliwie w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca.

Orzeczenie TSUE zapadło na tle innych stanów faktycznych, bowiem w przypadku pierwszej sprawy dotyczyło sprzedaży przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, działek wydzielonych z gruntu przeznaczonego pierwotnie zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego do produkcji rolnej i użytkowanego przez tę osobę na potrzeby działalności rolniczej w latach 1996–1998. W 1997 r. plan zagospodarowania przestrzennego uległ zmianie, w wyniku czego omawiany grunt został przeznaczony pod zabudowę letniskową. Wskutek tej zmiany właściciel podzielił grunt na 64 działki, które od 2000 r. zaczął kolejno sprzedawać osobom fizycznym.

Druga sprawa dotyczyła natomiast małżonków będących od 1996 r. właścicielami gospodarstwa rolnego, które nabyli jako grunt rolny bez prawa do zabudowy. Do końca 2006 r. użytkowali ten grunt na potrzeby działalności rolniczej, to jest hodowli koni, a następnie uprawy roślin przeznaczonych na paszę dla zwierząt. Wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którą omawiany grunt został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, rozpoczęli sprzedaż, niektórych części gospodarstwa.

Na tle takich stanów faktycznych Trybunał orzekł, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

Powyższe wyroki zapadły więc na tle zupełnie innych stanów faktycznych niż przedstawiony we wniosku zaistniały stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, gdyż Wnioskodawca dokonał sprzedaży jednego lokalu mieszkalnego oraz planuje sprzedać dwa lokale mieszkalne.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca wraz z dwiema osobami fizycznymi zakupił w 2000 r. nieruchomość gruntową, by wybudować na działce kamienicę z lokalami przeznaczonymi na wynajem. Wnioskodawca wybudował na działce kamienicę z zamiarem i celem wynajmu lokali znajdujących się w tej kamienicy. Jednocześnie w tym okresie Wnioskodawca nie wykluczał, że docelowo lokale znajdujące się w kamienicy przeznaczone zostaną na cele osobiste Wnioskodawcy oraz jego najbliższej rodziny (zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osób najbliższych Wnioskodawcy). W tym samym roku budynek ten został oddany do użytku. W budynku znajduje się 9 lokali mieszkalnych. Po wybudowaniu kamienicy odrębna własność poszczególnych lokali znajdujących się w tym budynku nie została ustanowiona a udziały Wnioskodawcy oraz pozostałych dwóch osób we współwłasności całej nieruchomości (własność gruntu oraz własność budynku) wynosiły po 1/3. W następnej kolejności, w dniu 23 lutego 2007 r. Wnioskodawca wraz z dwoma innymi współwłaścicielami ustanowili w budynku odrębną własność 9 lokali mieszkalnych, w ten sposób że udział Wnioskodawcy oraz pozostałych dwóch osób we współwłasności każdego z lokali (jak również w całej nieruchomości) wynosił po 1/3. Ostatecznie, w dniu 18 czerwca 2013 r. Wnioskodawca oraz dwaj pozostali współwłaściciele znieśli współwłasność lokali i dokonali przeniesienia własności lokali w ten sposób, iż każdy z nich z osobna (w tym Wnioskodawca) został właścicielem 3 lokali i udziałowcem w części ułamkowej 1/3 gruntu oraz części wspólnych nieruchomości budynkowej. Poszczególne lokale znajdujące się w budynku (każdy z 9 lokali), od czerwca 2001 r. do chwili obecnej są wynajmowane osobom trzecim. Wymienione we wniosku lokale Wnioskodawca od czerwca 2001 r. wynajmuje osobom trzecim na cele mieszkaniowe. W chwili obecnej przychód osiągany przez Wnioskodawcę z wynajmu poszczególnych trzech lokali, których jest właścicielem, podlega opodatkowaniu w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Od momentu wybudowania i oddania przedmiotowego budynku do użytku do chwili obecnej Wnioskodawca nie jest (i nie był) zarejestrowany na terytorium Polski na potrzeby podatku VAT. Wnioskodawca dokonał już sprzedaży jednego z lokali już w dniu 20 listopada 2015 r., z kolei sprzedaży dwóch pozostałych lokali Wnioskodawca zamierza dokonać w okresie najbliższego roku, maksymalnie w okresie dwóch lat licząc od chwili obecnej.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii określenia, czy dokonana sprzedaż jednego z lokali oraz planowana sprzedaż pozostałych dwóch lokali wraz z udziałem w części ułamkowej gruntu oraz częściach wspólnych budynku przez Wnioskodawcę będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa oraz opis sprawy należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły zdarzenia, które przesądzają, że dokonana sprzedaż jednego z lokali oraz planowana sprzedaż dwóch lokali wraz z udziałem w części ułamkowej gruntu przyporządkowanej do tych lokali oraz części wspólnych budynku wypełnia przesłanki działalności gospodarczej, bowiem Wnioskodawca wynajmował wskazane lokale osobom trzecim zatem nieruchomość była wykorzystywana do celów zarobkowych przez Wnioskodawcę.

Ponadto z wniosku wynika, że Wnioskodawca nie wykorzystywał wybudowanego budynku do celów osobistych oraz nie wykorzystywał wymienionych we wniosku lokali do celów osobistych. Wnioskodawca jedynie nie wykluczał, że docelowo lokale znajdujące się w kamienicy przeznaczone zostaną na cele osobiste Wnioskodawcy oraz jego najbliższej rodziny (zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osób najbliższych Wnioskodawcy). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że przedmiotowe lokale nie były wykorzystywane w żaden sposób do celów osobistych Wnioskodawcy.

W tym miejscu należy podkreślić, że wprawdzie pojęcie „majątku prywatnego”, na który wskazuje Wnioskodawca nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Zaznaczyć należy również, iż nie ma przeszkód aby podatnik prowadzący działalność gospodarczą nabył nieruchomość do majątku prywatnego, który byłby wyłączony z systemu VAT i sprzedaż takiego majątku również nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. Należy mieć jednak na uwadze, że stwierdzenie czy dany przedmiot sprzedaży stanowi składnik majątku prywatnego, czy też jest związany z prowadzoną czy planowaną działalnością gospodarczą jest konsekwencją oceny prawnej dokonanej przez organ wydający interpretację, a nie elementem stanu faktycznego.

Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części) wyłącznie do celów osobistych.

Powyższe w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, gdyż Wnioskodawca w żaden sposób nie wykorzystywał posiadanych lokali oraz udziału w części ułamkowej gruntu przyporządkowanej do każdego z tych lokali i części wspólnych budynku do potrzeb osobistych, lecz wykorzystywał je od chwili oddania budynku do użytkowania wyłącznie w celach najmu.

Należy wskazać, że w myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Z powyższego wynika, że najem wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe).

W rozumieniu wyżej cytowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług świadczenie usług najmu nieruchomości (lokali) jest działalnością gospodarczą, a podmiot wykonujący te czynności podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach określonych w przepisach regulujących ten podatek.

A zatem, w przedmiotowej sprawie występują przesłanki pozwalające uznać Wnioskodawcę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Należy zatem stwierdzić, że dostawa jednego lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w części ułamkowej gruntu przyporządkowanej do tego lokalu oraz części wspólnych budynku została dokonana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika podatku od towarów i usług.

Skutkiem powyższego dokonana przez Wnioskodawcę sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w części ułamkowej gruntu przyporządkowanej do tego lokalu oraz części wspólnych budynku podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnosząc się natomiast do planowanej dostawy dwóch lokali mieszkalnych wraz z udziałem w części ułamkowej gruntu przyporządkowanej do każdego z tych lokali oraz części wspólnych budynku należy stwierdzić, że planowana dostawa będzie dokonana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika podatku od towarów i usług.

Zatem planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż dwóch lokali mieszkalnych wraz z udziałem w części ułamkowej gruntu przyporządkowanej do każdego z tych lokali oraz części wspólnych budynku będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że zarówno dokonana przez Wnioskodawcę transakcja sprzedaży jednego z lokali mieszkalnych, dokonana w dniu 20 listopada 2015 roku, jak również planowane przez Wnioskodawcę transakcje sprzedaży dwóch lokali mieszkalnych, których to lokali (każdego z osobna) Wnioskodawca jest właścicielem od 18 czerwca 2013 r. wraz z odpowiadającym każdemu z tych lokali udziałem w części ułamkowej gruntu oraz części wspólnych nieruchomości budynkowej, nie będą podlegały opodatkowaniu VAT, należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) lub zmiany stanu prawnego.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że przedmiotem interpretacji nie była kwestia określenia stawki podatku (lub ewentualnie zwolnienia od podatku) dla dostawy poszczególnych lokali, gdyż Wnioskodawca nie zadał w tym zakresie pytania oraz nie przedstawił własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego oraz przedstawionego zdarzenia przyszłego.

W zakresie powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia oraz nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Należy podkreślić także, iż na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie mogą wpłynąć powołane przez Wnioskodawcę orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1554/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Sz, bowiem stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osądzonych w określonych stanach faktycznych.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podatkowy jest zatem zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.