IBPBII/2/415-682/14/MM | Interpretacja indywidualna

Skutki podatkowe sprzedaży lokali mieszkalnych wyodrębnionych w 2011 r. w budynku wybudowanym na fundamentach nabytych w 2006 r. wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu.
IBPBII/2/415-682/14/MMinterpretacja indywidualna
  1. budowa
  2. księgi
  3. lokal mieszkalny
  4. odrębna własność lokalu
  5. użytkowanie wieczyste
  6. wpis
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 23 lipca 2014 r. (data otrzymania 28 lipca 2014), uzupełnionym 16 września 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży lokali mieszkalnych – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 28 lipca 2014 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży lokali mieszkalnych.

W związku z brakami formalnymi stwierdzonymi we wniosku, pismem z 20 sierpnia 2014 r. Znak: IBPBII/2/415-682/14/MM, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano 16 września 2014 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W dniu 11 maja 2006 r. została zawarta umowa sprzedaży, na mocy której Wnioskodawca nabył prawo użytkowania wieczystego działki nr 19 o powierzchni 0,0862 ha oraz prawo własności budowli posadowionej na tym gruncie (działka zabudowana była fundamentami żelbetonowymi dwóch szklarni).

Na działce został wybudowany budynek wielopokoleniowy z wykorzystaniem ww. fundamentów. Z budynku zostały wydzielone cztery odrębne mieszkania, dla których zostały założone odrębne księgi wieczyste oraz garaż.

Następnie 18 kwietnia 2013 r. Wnioskodawca udzielił pełnomocnictwa w formie aktu notarialnego do zawarcia umowy sprzedaży tychże mieszkań i garażu. Mieszkania te i garaż posiadały odrębne księgi wieczyste oraz związany z nimi udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości składającej się z działki nr 19. Numery ksiąg wieczystych oraz udziały w prawie użytkowania wieczystego są wymienione przy każdym z mieszkań w akcie notarialnym sprzedaży. Nie dokonano jednak odbioru technicznego ww. budynku wielopokoleniowego ani poszczególnych mieszkań.

W dniu 26 kwietnia 2013 r. pełnomocnik działający w imieniu Wnioskodawcy sprzedał wyżej opisane mieszkania. Również na dzień sprzedaży nie dokonano odbioru technicznego budynku.

Wnioskodawca nie wykonuje działalności gospodarczej, a co za tym idzie sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w związku z działalnością gospodarczą.

Reasumując, 26 kwietnia 2013 r. pełnomocnik działający w imieniu Wnioskodawcy dokonał sprzedaży mieszkań. Jednakże nie nastąpił wcześniej odbiór techniczny tychże mieszkań ani całego budynku, w którym mieszkania się znajdowały. Budynek posadowiony był na działce, do której Wnioskodawca nabył prawo użytkowania wieczystego wraz z prawem własności budowli posadowionej na tym gruncie 11 maja 2006 r.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że dla każdego z czterech lokali jest taka sama data złożenia wniosków o wpis do ksiąg wieczystych. Wnioski zostały złożone w Sądzie Rejonowym 5 stycznia 2011 r.

W związku z powyższym stanem faktycznym zadano następujące pytanie.

Czy w związku ze sprzedażą mieszkań należy zapłacić podatek dochodowy od osób fizycznych...

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku ze sprzedażą 26 kwietnia 2013 r. mieszkań nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat licząc od koca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Zatem a contrario, gdy sprzedaż nieruchomości nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i następuje po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie nie stanowi źródła przychodów, a co za tym idzie nie rodzi obowiązku w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym przez niego stanie faktycznym prawo użytkowania wieczystego działki nr 19, na której posadowiony został budynek zostało nabyte 11 maja 2006 r. Natomiast budynek został posadowiony z wykorzystaniem już istniejących fundamentów. W stosunku do tego budynku nie nastąpił odbiór techniczny. Również wobec mieszkań znajdujących się w tymże budynku taki odbiór techniczny nie nastąpił.

W konsekwencji nie jest możliwe ustalenie daty, od której należy liczyć pięcioletni okres, po upływie którego nie wystąpi źródło przychodu w przypadku sprzedaży nieruchomości. Zatem jedyną datą, od której należy liczyć tenże pięcioletni termin jest data nabycia prawa użytkowania wieczystego działki tj. 11 maja 2006 r. Zwłaszcza, że budynek został posadowiony z wykorzystaniem już istniejących fundamentów.

Zatem odpłatne zbycie tychże mieszkań 26 kwietnia 2013 r. nastąpiło znacznie ponad wymagany pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a), a co za tym idzie nie wywołało skutków w podatku dochodowym od osób fizycznych i nie powstało z tego tytułu źródło przychodu. Wnioskodawca nie wykonuje działalności gospodarczej, a co za tym idzie sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w związku z działalnością gospodarczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)–c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

  1. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
  2. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
  3. prawa wieczystego użytkowania gruntów

-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.

Istotne znaczenie ma ustalenie czy w omawianej sprawie doszło do nabycia, czy wybudowania lokali mieszkalnych, które zostały wyodrębnione z budynku powstałego z wykorzystaniem fundamentów szklarni a w rezultacie, od końca którego roku kalendarzowego należy liczyć pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oba te pojęcia należy przy tym rozpatrywać w sensie prawnym, gdyż oba definiowana są w przepisach prawa a bezpodstawne jest tworzenie nowych znaczeń dla pojęć obecnych już w gałęziach prawa.

Posłużenie się w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy między zwrotami „nabycie” i „wybudowanie” funktorem alternatywy nierozłącznej „lub” powoduje, że przesłanki te należy traktować jako równorzędne, a w konsekwencji wystąpienie którejkolwiek z nich (albo obu łącznie) rodzi powstanie obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży nieruchomości i praw wymienionych w ww. przepisie. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „wybudowanie”. Jednakże zauważyć należy, że w polskim systemie prawnym funkcjonuje termin „budowa”, który przez art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 poz. 1409 ze zm.) definiowany jest jako „wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa oraz przebudowa obiektu budowlanego”. Faktu tego nie można zatem pomijać w toku dokonywanej interpretacji, ponieważ każdy system prawny winien być postrzegany jako pewna wzajemnie uzupełniającą się całość. Stąd też jeżeli jakieś pojęcie jest już w nim zdefiniowane, to definicja ta winna znajdować zastosowanie w innych gałęziach prawa, chyba że w konkretnym przypadku prawodawca zechce nadać mu jakieś inne, szczególne znaczenie (por. wyrok NSA z 16 września 2002 r., sygn. akt I SA/Ka 367/01 – niepubl.). Użycie zatem przez ustawodawcę pojęcia „wybudowanie” oznacza konieczność nadania temu słowu takiego znaczenia, jakie jest mu potocznie nadawane w języku polskim. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że skoro słowu „wybudowanie” przypisany jest czas przeszły dokonany, to oznacza ono w języku polskim nic innego jak zakończenie budowy rozumianej jako czynność budowania. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że w Słowniku Języka Polskiego pojęcia „budować” i „wybudować” są tożsame i oznaczają „wznieść jakiś obiekt”. W świetle powyższego wyjaśnienia wybudowanie oznacza „stworzenie” budowli tj. wykonanie nowego (dotychczas nieistniejącego) obiektu budowlanego.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w 2006 r. nabył prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności budowli posadowionej na tym gruncie czyli fundamenty dwóch żelbetonowych szklarni. Wykorzystując fundamenty szklarni Wnioskodawca wybudował budynek wielopokoleniowy, w którym wyodrębnił cztery lokale mieszkalne. W dniu 26 kwietnia 2013 r. sprzedano wyodrębnione mieszkania.

Wskazanie w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, że 5-letni termin należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie było konieczne ze względu na różny rodzaj nieruchomości i praw wymienionych w tym przepisie, których odpłatne zbycie przed upływem 5 lat powoduje powstanie podlegającego opodatkowaniu źródła przychodu.

Chodzi o to, że np. w przypadku nieruchomości gruntowej niezabudowanej nie można mówić, że okres 5 lat należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym ją wybudowano. Dla nieruchomości gruntowej niezabudowanej okres ten należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym podatnik ją nabył – nabył jej własność. Co więcej dla liczenia okresu 5-letniego w takim przypadku nie ma nawet znaczenia fakt późniejszego wybudowania na nieruchomości budynku, jeżeli podatnik najpierw uzyskał prawo do gruntu. W takiej sytuacji pięć lat należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie prawa własności gruntu. Jeżeli bowiem podatnik jest właścicielem gruntu, to wzniesiony na nim budynek jest jego częścią składową zgodnie z zasadą supreficies solo cedit (art. 48 ustawy Kodeks cywilny). Tym samym taki budynek (jako trwale z gruntem związany) nie może być przedmiotem odrębnej własności i przy ustalaniu skutków podatkowych z tytułu sprzedaży data jego wybudowania nie ma najmniejszego znaczenia a liczy się wyłącznie data nabycia gruntu.

Z kolei inaczej wygląda już sprawa w przypadku prawa wieczystego użytkowania gruntu. Gdy podatnik wybuduje budynek na gruncie, do którego posiada prawo wieczystego użytkowania – mimo że przypadek bardzo podobny do poprzedniego – to 5-letni termin liczy się inaczej. W takiej sytuacji bowiem budynek stanowi odrębny przedmiot własności (własność wieczystego użytkownika – art. 235 Kodeksu cywilnego). Tym samym bieg pięcioletniego terminu liczy się tutaj odrębnie dla gruntu (prawa wieczystego użytkowania gruntu) i odrębnie dla wybudowanego na nim budynku, czyli w przypadku gruntu od końca roku, w którym nastąpiło nabycie (ustanowienie) prawa wieczystego użytkowania, a w przypadku późniejszej budowy budynku od końca roku, w którym wybudowano budynek.

Oznacza to, że za każdym razem kiedy dochodzi do odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych konieczne jest uwzględnienie rodzaju sprzedawanej nieruchomości lub prawa, aby można było określić czy mamy do czynienia z nabyciem czy wybudowaniem. Połączenie dwóch zdarzeń – nabycie i wybudowanie – w jednej normie prawnej nie oznacza, że mogą one być stosowane zamiennie bądź w zależności od wyboru podatnika.

W omawianej sprawie budynek wielopokoleniowy został posadowiony na działce, do której Wnioskodawca nabył prawo użytkowania wieczystego gruntu wraz z prawem własności budowli znajdujących się na tym gruncie w 2006 r.

Jak wyjaśniono powyżej, w przypadku sprzedaży budynku, który został wybudowany na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie można utożsamiać z nabyciem prawa wieczystego użytkowania gruntu.

Wnioskodawca podkreśla, że budynek powstał z wykorzystaniem znajdujących się na działce fundamentów szklarni, które nabył w 2006 r.

Jednakże, mimo że budynek faktycznie wzniesiono na istniejących fundamentach, to należy zauważyć, że dopiero po przeprowadzeniu pracach budowlanych i wyodrębnieniu lokali mieszkalnych doszło do powstania czterech mieszkań. Tak więc w momencie nabycia prawa własności dwóch szklarni w 2006 r. Wnioskodawca nie nabył czterech nieruchomości lokalowych wyodrębnionych z budynku wielopokoleniowego, albowiem w chwili nabycia szklarni lokale wyodrębnione z budynku jeszcze nie istniały, bo budynek mieszkalny jeszcze nie został wybudowany. W takim przypadku właściwym jest posługiwanie się przy ustalaniu daty, od której należy liczyć okres 5 lat pojęciem wybudowanie, gdyż dopiero od wybudowania lokalu można mówić w ogóle o jego istnieniu. Prawidłowo datę, od której liczy się termin 5-letni o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy łączyć z powstaniem odrębnej własności lokali.

Potwierdzeniem powyższego wniosku są zapisy art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.) oraz art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.)

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o własności lokali – umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.

Z kolei w myśl art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece – wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu – od chwili wszczęcia tego postępowania.

Powyższe przepisy oznaczają, że prawo odrębnej własności lokalu powstaje z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej. Jednakże podkreślenia wymaga, że wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu. Zatem w sytuacji gdy sąd dokonał wpisu do księgi wieczystej, to odrębna własność istnieje od chwili złożenia wniosku. Dlatego w sprawie Wnioskodawcy nie można biegu 5-letniego terminu liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie dwóch szklarni z fundamentami żelbetonowymi (2006 r.). W tym momencie w sensie prawnym lokale powstałe w budynku wybudowanym z wykorzystaniem fundamentów szklarni jeszcze nie istniały (nie istniała jeszcze odrębna własność lokali). Najważniejszą datą dla Wnioskodawcy, ze względu na bieg okresu 5-letniego, będzie data złożenia wniosku o wpis do księgi wieczystej nowo powstałych lokali. Datą powstania nieruchomości lokalowych jest bowiem data złożenia wniosku o dokonanie wpisu do księgi wieczystej lokali, w tej dacie nastąpiło bowiem ustanowienie odrębnej własności tych lokali na rzecz Wnioskodawcy. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że nie dokonano odbioru technicznego budynku ani lokali mieszkalnych. To nie z odbiorem technicznym prawo wiąże powstanie odrębnej własności lokali mieszkalnych.

Mając na uwadze powyższe wnioski oraz informację, że Wnioskodawca wnioski o wpis do księgi wieczystej dla każdego z czterech wyodrębnionych lokali mieszkalnych złożył 5 stycznia 2011 r. bezsprzecznie można stwierdzić, że pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca 2011 r.

Podsumowując, jak wykazano powyżej przepisy wiążą powstanie odrębnej własności lokalu ze złożeniem wniosku o dokonanie wpisu. Własność lokalu powstaje w dacie złożenia wniosku do sądu o wpis w księdze wieczystej. Zatem nawet brak odbioru technicznego budynku nie ma znaczenia skoro sąd założył odrębne księgi wieczyste dla każdego lokalu mieszkalnego. Pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy zatem liczyć w omawianej sprawie od końca roku, w którym wniosek o wpis do księgi wieczystej wpłynął do sądu (skoro sąd dokonał wpisu).

Tym samym sprzedaż w 2013 r. przez Wnioskodawcę nowo powstałych lokali podlega opodatkowaniu, ponieważ sprzedaż nastąpiła przed upływem pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, liczonego od końca 2011 r., czyli roku, w którym wnioski o wpis do księgi wieczystej wpłynęły do sądu.

Oceniając skutki podatkowe dokonanej przez Wnioskodawcę sprzedaży lokali mieszkalnych należy donieść się do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r.

Ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1316 ze zm.) zmieniono m.in. zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nowe zasady opodatkowania – w myśl art. 14 ustawy zmieniającej – mają zastosowanie do uzyskanych dochodów (poniesionej straty) od 1 stycznia 2009 r.

I tak w myśl art. 30e ust. 1 i art. 45 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ww. brzmieniu – od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy – podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określony zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością), np. koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości.

Natomiast koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania (art. 22 ust. 6c ww. ustawy).

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy – wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

W myśl art. 30e ust. 4 ww. ustawy – po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać:

  1. dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
  2. dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł (art. 30e ust. 5 ww. ustawy).

Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z art. 19 ustawy (tj. wartością wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży – o ile odpowiada wartości rynkowej – pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując, sprzedaż w 2013 r. przez Wnioskodawcę czterech lokali mieszkalnych wyodrębnionych w budynku wzniesionym na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym stanowi źródło przychodu, ponieważ jako początek biegu terminu 5-letniego należy uznać koniec 2011 r. czyli koniec roku kalendarzowego, w którym wnioski o wpis do księgi wieczystej wpłynęły do sądu i powstała odrębna własność lokali.

Stanowisko Wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.