ILPB3/4510-1-361/15-2/KS | Interpretacja indywidualna

Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie uznania, czy Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą wskazane we wniosku koszty w rozumieniu § 6 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie SSE, stanowiące podstawę do kalkulacji limitu zwolnienia podatkowego, o którym mowa w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
ILPB3/4510-1-361/15-2/KSinterpretacja indywidualna
  1. leasing
  2. leasing finansowy
  3. maszyny
  4. opłata
  5. specjalna strefa ekonomiczna
  6. umowa leasingu
  7. zwolnienia przedmiotowe
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Zwolnienia przedmiotowe

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 23 lipca 2015 r. (data wpływu 28 lipca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania, czy Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą wskazane we wniosku koszty w rozumieniu § 6 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie SSE, stanowiące podstawę do kalkulacji limitu zwolnienia podatkowego, o którym mowa w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 28 lipca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania, czy Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą wskazane we wniosku koszty w rozumieniu § 6 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie SSE, stanowiące podstawę do kalkulacji limitu zwolnienia podatkowego, o którym mowa w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujący opis zdarzenia przyszłego.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, Podstrefa „A” (dalej: SSE) na podstawie Zezwolenia nr (...) z dnia 21.04.2008 r., zmienionego Decyzją Ministra Gospodarki nr (...) z dnia 30.04.2010 r. i Decyzją Ministra Gospodarki nr (...) z dnia 08.12.2014 r. (dalej: Zezwolenie).

Zgodnie z aktualnie obowiązującymi warunkami pkt II Zezwolenia, Wnioskodawca zobowiązany został po dniu uzyskania Zezwolenia do dokonania inwestycji na terenie SSE, tj. do poniesienia wydatków inwestycyjnych (kosztów inwestycji) w rozumieniu obowiązującego w dniu wydania Zezwolenia § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 05.12.2006 r. w sprawie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (Dz. U. Nr 236, poz. 1705 ze zm.; dalej: rozporządzenie w/s SSE) o wartości przewyższającej kwotę 11.510.000,00 PLN w terminie do dnia 31.12.2013 r.

Wnioskodawca wypełnia wszystkie obowiązki nałożone na niego w Zezwoleniu zgodnie z założonym harmonogramem.

Wnioskodawca należy do grupy kapitałowej (dalej: Grupa) specjalizującej się w produkcji dekoracji i rolet okiennych. Wnioskodawca posiada status dużego przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W ramach działalności na terenie SSE, na podstawie Zezwolenia, Wnioskodawca zajmuje się głównie produkcją rolet okiennych różnych typów.

Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego, zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.).

W związku z działalnością prowadzoną na terenie SSE w ramach Zezwolenia, Wnioskodawca przewiduje zawarcie umowy (umów) leasingu finansowego ze spółką będącą członkiem Grupy lub z podmiotem trzecim (dalej: Umowa), na podstawie której Wnioskodawcy oddana zostanie w leasing linia produkcyjna (względnie maszyny lub urządzenia), które wcześniej były już wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej (nie będą to nowe środki trwałe). Umowa będzie miała postać leasingu finansowego w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.; dalej: ustawa o rachunkowości). Okres leasingu wyniesie co najmniej 5 lat. Umowa będzie obejmowała zobowiązanie Spółki do nabycia leasingowanych środków trwałych z dniem upływu okresu leasingu. Linia produkcyjna (względnie maszyny lub urządzenia) stanowiące przedmiot Umowy będą służyć Wnioskodawcy do prowadzenia na terenie SSE określonej w treści Zezwolenia działalności gospodarczej (tj. produkcji nowych, objętych Zezwoleniem produktów).

W wyniku ww. leasingu środków trwałych Wnioskodawca poniesie koszty, do których odnosi się przepis § 6 ust. 2 Rozporządzenia w/s SSE - tj. „koszty związane z nabyciem aktywów objętych najmem albo dzierżawą, inne niż grunty, budynki i budowle, w przypadku gdy najem albo dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z chwilą upływu okresu najmu albo dzierżawy”. Koszty te Wnioskodawca poniesie w terminie określonym postanowieniami Zezwolenia.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą koszty w rozumieniu § 6 ust. 2 Rozporządzenia w/s SSE, stanowiące podstawę do kalkulacji limitu zwolnienia podatkowego, o którym mowa w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. opłatę wstępną (stanowiącą spłatę wartości kapitałowej) i raty kapitałowe, wynikające z umowy dotyczącej używanych środków trwałych, oraz wynikające z takiej umowy raty odsetkowe poniesione do momentu oddania środka trwałego do używania, jeżeli umowa będzie miała postać leasingu finansowego i obejmowała zobowiązanie Wnioskodawcy do nabycia przedmiotowych środków trwałych z dniem upływu okresu leasingu...

Zdaniem Wnioskodawcy, opłata wstępna (stanowiąca spłatę wartości kapitałowej) i raty kapitałowe wynikające z umowy dotyczącej używanych środków trwałych, a także raty odsetkowe poniesione do momentu oddania środka trwałego do używania, będą mogły być zaliczane do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą w rozumieniu § 6 ust. 2 Rozporządzenia w/s SSE, stanowiących podstawę do kalkulacji zwolnienia podatkowego, o którym mowa w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli umowa będzie miała postać leasingu finansowego i obejmowała zobowiązanie Wnioskodawcy do nabycia przedmiotowych środków trwałych z dniem upływu okresu leasingu.

Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 282; dalej: ustawa o SSE), dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, przez osoby prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy o SSE.

Zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wolne od podatku są - co do zasady - dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Stosownie do przepisu § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w/s SSE, pomoc regionalna udzielona przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi pomoc regionalną z tytułu kosztów nowej inwestycji, której wielkość liczona jest jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą, określonych w § 6 rozporządzenia w/s SSE.

Przepis § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w/s SSE nie rozróżnia poszczególnych ustępów w § 6 rozporządzenia w/s SSE, ale odnosi się do przepisów § 6 Rozporządzenia w/s SSE jako całości. Na maksymalną wielkość udzielanej w tej formie pomocy publicznej dostępnej dla przedsiębiorcy wpływa zatem m.in. wysokość poniesionych przez niego kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną, których zakres został określony w całości przepisu § 6 rozporządzenia w/s SSE.

Zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 rozporządzenia w/s SSE, za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia, będące:

  1. ceną nabycia gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego;
  2. ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika;
  3. kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych;
  4. ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia w/s SSE nie wymienia w swojej treści, iż za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji będące ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub dzierżawy.

Jednakże treść przepisu § 6 ust. 2 rozporządzenia w/s SSE stanowi jednoznacznie, iż do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą zalicza się jedynie takie koszty związane z nabyciem aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub dzierżawą, gdy najem albo dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z chwilą upływu okresu najmu albo dzierżawy.

Tym samym przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia w/s SSE wprowadza dodatkową w stosunku do przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia w/s SSE kategorię kosztów inwestycji, które mogą zostać uznane za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą o ile spełnione zostaną określone w przepisie § 6 ust. 2 rozporządzenia w/s SSE warunki.

Zgodnie z przepisem § 6 ust. 8 rozporządzenia w/s SSE środki trwałe, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w/s SSE, nabyte przez przedsiębiorcę innego niż mały i średni, powinny być nowe. Wymóg nowości określony przepisem § 6 ust. 8 rozporządzenia w/s SSE dotyczy zatem wyłącznie kategorii kosztów inwestycji określonych w przepisie § 6 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w/s SSE, a nie kategorii kosztów inwestycji określonych w przepisie § 6 ust. 2 rozporządzenia w/s SSE.

Podstawą korzystania przez Wnioskodawcę ze środków trwałych będzie umowa leasingu finansowego, a dopiero po upływie okresu obowiązywania Umowy Wnioskodawca będzie zobowiązany do nabycia środków trwałych. Tym samym podstawę zakwalifikowania kosztów związanych z leasingiem finansowym do wydatków objętych pomocą publiczną będzie ww. przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia w/s SSE, do którego przepis § 6 ust. 8 rozporządzenia w/s SSE się nie odwołuje.

Wymóg nowości z przepisu § 6 ust. 8 rozporządzenia w/s SSE odnosi się wyłącznie do środków trwałych nabytych lub wytworzonych, we własnym zakresie i zaliczonych do składników majątku podatnika, wymienionych w przepisie § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w/s SSE. Jeśli poniesiony przez podatnika koszt należy do innej kategorii kosztów inwestycji, niż te określone w przepisie § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w/s SSE, to wówczas wymóg nowości go nie dotyczy. Wychodząc z założenia, że Ustawodawca jest racjonalny, zna język prawny w nienaganny sposób posługuje się technikami legislacyjnymi, należy przyjąć, że gdyby chciał on rozciągnąć wymóg nowości na koszty związane z leasingiem finansowym, to w § 6 ust. 8 rozporządzenia w/s SSE odwołałby się bezpośrednio również do § 6 ust. 2, a nie tylko do § 6 ust. 1 pkt 2.

Tym samym fakt, że oddane na rzecz Wnioskodawcy w leasing linia produkcyjna (względnie maszyny lub urządzenia) były już wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej (nie będą to nowe środki trwałe), nie będzie miał wpływu na kwalifikację opłat z tytułu leasingu finansowego, jako wydatków objętych pomocą publiczną, o których mowa w przepisie § 6 ust. 2 rozporządzenia w/s SSE.

Wnioskodawca spełni wszystkie warunki określone przepisami § 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 rozporządzenia w/s SSE:

  • Wnioskodawca posiada ważne Zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE,
  • przedmiotem Umowy będą linia produkcyjna (względnie maszyny lub urządzenia) przeznaczone do używania na terytorium SSE, w celu prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej objętej Zezwoleniem,
  • Umowa będzie mieć postać leasingu finansowego i będzie obejmować zobowiązanie Wnioskodawcy do nabycia przedmiotu leasingu z dniem upływu okresu leasingu,
  • bez znaczenia jest fakt, iż leasingowane środki trwałe nie będą nowe.

Wnioskodawca wskazuje, że przepisy rozporządzenia w/s SSE regulujące szczegółowe kwestie dotyczące zasad korzystania ze zwolnienia podatkowego stanowią normy, do których znajdują zastosowanie przepisy art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Nie można zawężać obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość (za wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 08.05.2007 r. I SA/Rz 254/07).

Pozytywne stanowisko organów skarbowych w podobnych sprawach można odnaleźć m.in. w interpretacji indywidualnej z 20.04.2015 r. nr IBPBI/2/4510-101/15/MO.

Mając na uwadze powyższe, Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości wskazanego powyżej stanowiska.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Jednocześnie należy wskazać, że powołane w treści wniosku orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tego orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy stwierdzić, że zdaniem organu podatkowego, teza badanego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

Natomiast w odniesieniu do powołanej przez Spółkę interpretacji indywidualnej, stwierdzić należy, że jest ona rozstrzygnięciem wydanym w konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko do niej się odnoszącym, w związku z tym nie ma mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.