DD3/033/326/KDJ/14/RD-107183 | Interpretacja indywidualna

Nie może budzić wątpliwości, że okoliczność częściowego sfinansowania przez Wnioskodawcę kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracownika oznacza, że Wnioskodawca wyraził zgodę na dokształcanie. W konsekwencji, wartość świadczenia otrzymanego przez pracownika (dofinansowania) stanowi dla niego przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, korzystający ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy.W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy w kontekście przedstawionego stanu faktycznego, należy uznać za prawidłowe – w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy, do dofinansowania przez Wnioskodawcę kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracownika, a nieprawidłowe - w pozostałym zakresie.
DD3/033/326/KDJ/14/RD-107183interpretacja indywidualna
  1. dofinansowanie
  2. dokształcanie
  3. kwalifikacje zawodowe
  4. pracownik
  5. studia podyplomowe
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Zwolnienia przedmiotowe

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 4 marca 2014 r. Nr IPPB4/415-809/13-4/JK wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Spółki jawnej (Wnioskodawca) przedstawione we wniosku złożonym w dniu 4 grudnia 2013 r., uzupełnionym w dniu 19 lutego 2014 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania współfinansowania pracownikowi kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych, jest:

  • prawidłowe – w zakresie zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do dofinansowania przez Wnioskodawcę kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracownika,
  • nieprawidłowe - w pozostałym zakresie.

UZASADNIENIE

Dnia 4 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając – na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – w imieniu Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretacja wydana została na wniosek złożony w dniu 4 grudnia 2013 r., uzupełniony w dniu 19 lutego 2014 r., w którym przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca dofinansował pracownikowi naukę w celu podniesienia jego kwalifikacji zawodowych. Pracownik jest zatrudniony na stanowisku Office Managera. Nauka odbywa się w trybie zaocznym na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, są to studia podyplomowe o kierunku Zarządzanie Ogólnomenedżerskie. Pracownik rozpoczął studia podyplomowe w trybie zaocznym w październiku 2013 r. Pracownik uzupełnia wiedzę i umiejętności z własnej inicjatywy. Dofinansowanie jest w kwocie 50% kosztów kształcenia. Osoba, której dofinansowano naukę wykonuje obowiązki Office Managera na podstawie umowy o pracę. Została zawarta umowa między pracownikiem i pracodawcą, określająca wzajemne prawa i obowiązki stron.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie:

Czy ww. dofinansowanie jest wolne od podatku dochodowego...

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszących kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych. W omawianym zakresie podstawowe regulacje prawne mają oparcie w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. z 1993 r. Nr 103, poz. 472, z późn. zm.).

Przepisy powyższego rozporządzenia stosuje się do osób podnoszących kwalifikacje zawodowe i wykształcenie ogólne zakładów pracy oraz organizatorów oświaty, dorosłych prowadzących działalność w formach szkolnych i pozaszkolnych. Finansowanie kosztów związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracownika wynika z ww. przepisów i dlatego Wnioskodawca uważa, że podlega zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku od osób fizycznych.

Ponadto, Wnioskodawca informuje, że dofinansowanie, o którym traktuje wniosek zostało przyznane na podstawie ww. przepisów, a nie w oparciu o przepis art. 1033 Kodeksu pracy. Są to studia zaoczne, pracownik będzie uczęszczał w zajęciach w sobotę i niedzielę, co nie będzie kolidowało z pracą zawodową. Wnioskodawca uważa zatem, że wartość świadczeń jaką przyznano pracownikowi jest zgodna z przepisami MEN oraz MPiPS z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych w sytuacji braku skierowania pracownika na studia wyższe oraz ich realizacji w trybie § 5 ust. 1 tegoż rozporządzenia – korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając w imieniu Ministra Finansów stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznał za nieprawidłowe.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, Minister Finansów stwierdza co następuje.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, przychodami (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do postanowień art. 9 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy, wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego.

Wyjaśnienia wymaga, że przywołane we wniosku rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472, z późn. zm.) przestało obowiązywać z dniem 11 kwietnia 2010 r. na skutek stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2009 r. (sygn. akt K 28/08) niezgodności z Konstytucją RP art. 103 K.p., stanowiącego podstawę prawną do wydania tego rozporządzenia. Dlatego też przepisy powyższego rozporządzenia nie mogą mieć zastosowania do świadczeń związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych otrzymanych w 2013 r.

Od dnia 16 lipca 2010 r. kwestie dotyczące podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników regulują m.in. przepisy art. 1031 - 1036 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1052), zwanej dalej „K.p.”. Regulacje te wprowadziła ustawa z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 105, poz. 655).

Zgodnie z art. 1031 § 1 K.p. przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą.

W myśl art. 1031 § 2 K.p. podstawowymi świadczeniami przysługującymi pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe są urlop szkoleniowy (1), zwolnienie z całości lub części dnia pracy, na czas niezbędny, by punktualnie przybyć na obowiązkowe zajęcia oraz na czas ich trwania (2).

Przy czym, za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ( art. 1031 § 3 K.p.). Pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie ( art. 1033 K.p.). W myśl art. 1034 K.p., pracodawca może zawrzeć z pracownikiem podnoszącym kwalifikacje zawodowe pisemną umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron, która nie może zawierać postanowień mniej korzystnych dla pracownika niż przepisy K.p. Jeżeli pracodawca nie zamierza zobowiązać pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, to umowa nie jest konieczna.

Zgodnie z art. 1036 K.p., jeśli pracownik zdobywa lub uzupełnia wiedzę i umiejętności na zasadach innych, niż określone w art. 1031-1035, mogą mu być przyznane:

  1. zwolnienie z całości lub części dnia pracy bez zachowania prawa do wynagrodzenia,
  2. urlop bezpłatny

- w wymiarze ustalonym w porozumieniu zawieranym między pracodawcą i pracownikiem.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca dofinansował pracownikowi podnoszenie kwalifikacji zawodowych w formie studiów podyplomowych, a strony zawarły również stosowną umowę, określającą wzajemne prawa i obowiązki.

Nie może budzić wątpliwości, że okoliczność częściowego sfinansowania przez Wnioskodawcę kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracownika oznacza, że Wnioskodawca wyraził zgodę na dokształcanie. W konsekwencji, wartość świadczenia otrzymanego przez pracownika (dofinansowania) stanowi dla niego przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, korzystający ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy w kontekście przedstawionego stanu faktycznego, należy uznać za prawidłowe – w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy, do dofinansowania przez Wnioskodawcę kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracownika, a nieprawidłowe - w pozostałym zakresie.

Z tych względów należało zmienić z urzędu interpretację indywidualną z dnia 4 marca 2014 r. Nr IPPB4/415-809/13-4/JK, wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

POUCZENIE

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą”). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.