IPPB5/423-460/12-2/JC | Interpretacja indywidualna

Czy wydatki Wnioskodawcy związane z Wyjazdami Dziennikarzy będą stanowić koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy?
IPPB5/423-460/12-2/JCinterpretacja indywidualna
  1. koszty uzyskania przychodów
  2. nocleg
  3. poczęstunki
  4. przejazdy
  5. reprezentacja
  6. usługi gastronomiczne
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Pojęcie kosztów uzyskania przychodów
  2. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Wydatki nieuznawane za koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 31.05.2012 r. (data wpływu 08.06.2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z wyjazdami dziennikarzy - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 08.06.2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z wyjazdami dziennikarzy.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym. Prowadzi on działalność gospodarczą m.in. w zakresie dystrybucji filmów na terytorium Polski. Filmy te są produkcjami zarówno polskimi, jak i zagranicznymi. W celu prowadzenia przedmiotowej działalności Wnioskodawca nabywa licencje na dystrybucję poszczególnych produkcji w salach kinowych, zaś w części przypadków również celem wydania i sprzedaży danego filmu na DVD (dalej: Filmy).

Filmy wprowadzane do kin lub do sprzedaży na DVD są reklamowane w różnoraki sposób. Standardowe kampanie reklamowe są prowadzone m.in. za pomocą billboardów, dedykowanych dla danego Filmu stron internetowych, spotów radiowych i telewizyjnych, reklamy w prasie i ogłoszeń lub banerów na portalach internetowych. W ramach działań reklamowych organizowane są również spotkania publiczności oraz dziennikarzy z aktorami lub reżyserami poszczególnych Filmów, w ramach pokazów premierowych lub festiwali filmowych.

Wnioskodawca planuje również organizację dziennikarzom współpracującym z gazetami, czasopismami, stacjami radiowymi lub telewizyjnymi (dalej: Dziennikarze) wyjazdów do miejsc, w których odbywa się akcja poszczególnych Filmów lub indywidualnych spotkań z aktorami lub reżyserami występującymi w poszczególnych Filmach w miejscach pobytu tychże aktorów lub reżyserów (w Polsce lub za granicą, np. we Francji) (dalej: Wyjazd). Wnioskodawca zakłada, że w większości przypadków po przedmiotowych Wyjazdach, uczestniczący w nich Dziennikarze opiszą daną produkcję w przygotowywanych przez siebie felietonach, opublikują wywiady z gwiazdami, doprowadzą do emisji przeprowadzonych wywiadów lub przygotowanych reportaży albo wspomną o nich podczas prowadzonych przez siebie audycji radiowych lub telewizyjnych. Działania te pozwolą skutecznie dotrzeć do potencjalnych widzów, którzy oprócz możliwości uzyskania informacji o Filmie z materiałów reklamowych takich jak np. spoty radiowe czy też ulotki reklamowe, będą mogli zapoznać się z daną produkcją w felietonach prasowych czy programach radiowych lub telewizyjnych. Ocena produkcji przez Dziennikarzy może być w wielu przypadkach traktowana przez potencjalnych widzów jako bardziej przekonywująca, w zależności od uznania jakim cieszą się opinie i recenzje poszczególnych Dziennikarzy. Efekt ten jest związany również z możliwością dotarcia do potencjalnych widzów będących czytelnikami poszczególnych gazet, czasopism, słuchaczami audycji radiowych lub widzami stacji telewizyjnych, w szczególności w sytuacji, gdy w konkretnych mediach nie będą przez Wnioskodawcę umieszczane materiały reklamowe danego Filmu. Przedmiotowe działania przełożą się na wyższą frekwencję w kinach lub większą sprzedaż DVD. Celem przedmiotowych działań Wnioskodawcy jest dotarcie z informacją o swoich produktach oraz popularyzacja wiedzy o nich.

Wnioskodawca, przy organizacji Dziennikarzom Wyjazdów, będzie pokrywać koszty takie jak przelot, pobyt w hotelu. Z uwagi na stosunkowo krótki czas poszczególnych spotkań, Dziennikarze będą mieli podczas Wyjazdów również czas wolny, podczas którego Wnioskodawca nie będzie pokrywać innych kosztów niż pobyt na miejscu, zaś ewentualne zwiedzanie obiektów, miasta czy okolic będą organizowane i opłacane przez Dziennikarzy we własnym zakresie. Odmienna sytuacja będzie miała miejsce w przypadku Dziennikarzy, którym Wnioskodawca organizuje Wyjazdy do miejsc gdzie były kręcone zdjęcia lub miała miejsce akcja poszczególnych Filmów. W takim przypadku Wnioskodawca pokryje koszty przejazdu, zwiedzania obiektów, które są pokazywane, czy też o których jest mowa w Filmie. Należy również wskazać, iż Wnioskodawca nie zamierza podpisywać z Dziennikarzami, ani z ich pracodawcami lub podmiotami wydającymi poszczególne czasopisma lub prowadzącymi stacje radiowe albo telewizyjne żadnych umów dotyczących Wyjazdów, ani dotyczących publikacji materiałów zebranych lub stworzonych w związku z nimi. W ramach kosztów Wyjazdów będą pokrywane wydatki na noclegi o standardzie przyjętym w takich przypadkach tj. odpowiadającym standardom polskich hotel trzygwiazdkowych czy też transport linami lotniczymi w klasie ekonomicznej lub odpowiadającym im środkom transportu co do jakości lub ceny.

Dziennikarze publikujący w czasopismach lub prowadzący audycje w stacjach radiowych lub telewizyjnych w niektórych przypadkach są przez nie zatrudniani na podstawie umów o pracę, inni sprzedają swoje artykuły lub audycje na podstawie umów o dzieło lub umów zlecenia, zaś część przygotowuje przedmiotowe artykuły lub audycje w ramach prowadzonej przez nich pozarolniczej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wydatki Wnioskodawcy związane z Wyjazdami Dziennikarzy będą stanowić koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy...

Zdaniem Wnioskodawcy, na przedmiotowe pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.

Wnioskodawca podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych uregulowanym w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.; dalej: UPDOP).

Art. 15 ust. 1 UPDOP stanowi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z kolei art. 16 UPDOP wylicza koszty, których nie można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów. Wśród nich w art. 16 ust. 1 pkt 28 UPDOP wskazano również koszty reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Wydatki ponoszone przez osobę prawną, w tym Wnioskodawcę, celem zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów muszą zostać poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Do przedmiotowej kategorii przychodów należy zaliczyć wydatki reklamowe i marketingowe. Z kolei za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 UPDOP nie mogą być uznane koszty reprezentacji. Należy wskazać, iż koszty reprezentacji na potrzeby UPDOP nie zostały zdefiniowane. Pojęcie to było jednak analizowane zarówno w doktrynie prawa, jak i przez organy skarbowe. Przykładowo w sytuacji, gdy wydatki są związane ze szkoleniem dystrybutorów przez producenta w związku z prowadzeniem do sprzedaży nowych produktów, wydatki takie co do zasady mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Ważnym kryterium rozróżniającym reklamę od reprezentacji jest cel wydatków wynikający z całokształtu okoliczności sprawy. Jeżeli celem tym jest promocja poszczególnych produktów, to wydatki takie należy zaliczyć do kategorii reklamy. Z kolei w sytuacji, gdy celem tym jest prezentacja zasobności podmiotu, to wydatki takie powinny być traktowane jako reprezentacja.

Wnioskodawca podnosi, iż należy w pierwszej kolejności wskazać, iż przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest dystrybucja na terytorium Polski Filmów wyświetlanych zarówno na pokazach kinowych jak i dostępnych na DVD. W celu zwiększenia przychodów osiąganych z poszczególnych produkcji, prowadzi ona akcje promocyjne mające na celu zwiększenie rozpoznawalności poszczególnych Filmów a w konsekwencji zwiększenia liczby sprzedanych na nich biletów lub zwiększenie sprzedaży nośników. Powszechnie przyjętymi w branży działaniami jest m.in. organizacja spotkań dla dziennikarzy z aktorami grającymi w poszczególnych produkcjach. Z uwagi na charakter prezentowanych filmów (w większości filmy zagraniczne) są one w znacznej części kręcone poza granicami Polski oraz występują w nich zagraniczni aktorzy. W celu przeprowadzenia działań promocyjnych polegających na zaistnieniu danej produkcji w mediach (radio, telewizja, gazety, czasopisma) w sposób inny niż poprzez wykup powierzchni reklamowej, spotów radiowych, reklamy telewizyjnej.

Wnioskodawca zamierza umożliwić Dziennikarzom spotkania m.in. z aktorami poprzez w szczególności organizację spotkania, opłacenie Dziennikarzom przelotu do aktualnego miejsca pobytu aktora, opłacenie pobytu na czas niezbędny do realizacji wywiadów. Wnioskodawca zakłada, że działania te w większości przypadków będą skutkować wskazaniem danej produkcji na antenie programu prowadzonego przez danego Dziennikarza lub opisaniem jej w gazetach. W wyniku tego zostanie zwiększona rozpoznawalność poszczególnych Filmów, a w konsekwencji wzrośnie sprzedaż biletów na poszczególne seanse lub sprzedaż egzemplarzy DVD. W konsekwencji wydatki te należy uznać za koszty ponoszone w celu zwiększenia przychodów o których mowa w art. 15 ust. 1 UPDOP.

Wnioskodawca zaznacza, iż definicja, o której mowa w art. 15 ust. 1 UPDOP wskazuje, iż za koszty uzyskania przychodu, niezależnie od istnienia związku między wydatkiem, a przychodem, nie mogą być uznane wydatki enumeratywnie wymienione w art. 16 ust. 1 UPDOP. Katalog wydatków wskazanych w tym ostatnim przepisie obejmuje koszty, które decyzją ustawodawcy nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, a w konsekwencji nie mogą obniżać podstawy opodatkowania. W pkt 28 zaliczono do nich wydatki na reprezentację, w tym wydatki na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Zdaniem Spółki, należy zaznaczyć, iż wydatki związane z organizacją Wyjazdów nie powinny być zaliczane do tej kategorii wydatków. Przede wszystkim ich celem jest doprowadzenie do emisji lub druku informacji o Filmach, a nie okazanie zasobności Wnioskodawcy czy też stworzenia jego pozytywnego wizerunku w oczach Dziennikarzy. Jednocześnie Spółka zaznacza, iż celem przedmiotowych działań marketingowych jest promocja wyłącznie poszczególnych Filmów, a nie promowanie Wnioskodawcy jako podmiotu wytwarzającego, produkującego lub dystrybuującego Filmy na terytorium Polski. Przedmiotowy sposób promocji Filmów stwarza dla Wnioskodawcy wymierne korzyści w postaci zwiększenia wpływów jedynie w stosunku do danego konkretnego Filmu ze sprzedaży biletów lub egzemplarzy nośników z Filmami oraz zmniejsza koszty tradycyjnych działań promocyjnych takich jak produkcja i emisja spotów radiowych lub telewizyjnych czy publikacja ogłoszeń prasowych. Wpływ na dochody Wnioskodawcy mają zatem wyłącznie działania służące promocji konkretnych Filmów. Będące przedmiotem niniejszego wniosku wydatki należą więc do takiej samej kategorii wydatków jak koszty produkcji spotów reklamowych lub telewizyjnych, wykupu czasu antenowego do ich emisji, czy też koszty przygotowania reklamy prasowej wraz z wykupieniem miejsca do ich publikacji.

Planowane przez Wnioskodawcę działania mające na celu umożliwienie Dziennikarzom spotkania z osobami lub miejscami związanymi z poszczególnymi Filmami mają za zadanie wzmocnić działanie tradycyjnej reklamy. Ma to być kolejna forma zachęcenia potencjalnych widzów do zakupu biletu lub DVD z Filmem. Przedmiotowe działania należy więc traktować w sposób identyczny jak inne działania marketingowe, a w konsekwencji Wnioskodawca powinien mieć możliwość zaliczania wydatków związanych z organizacją Wyjazdów (jak koszty transportu Dziennikarza z Polski do miejsca spotkania z osobami związanymi z Filmem, koszty pobytu na miejscu, koszty wyżywienia oraz koszty powrotu do kraju) do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka wskazuje, iż analogiczne stanowisko jest również prezentowane przez organy skarbowe. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 17 października 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu sygn. ILPB3/423-450/08-4/MC uznał za prawidłowe stanowisko podatnika w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z organizacją wyjazdu dla dystrybutorów (w tym pokrycie kosztów takich jak transport, noclegi, wyżywienie) do fabryki, w której są wytwarzane produkty podatnika. Trzeba jednak zaznaczyć, iz warunkiem uznania za koszty uzyskania przychodu jest cel wyjazdu tj. rozpowszechnianie informacji o oferowanych produktach (tak m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 17 maja 2011 r., sygn. IPPB5/423-267/11-4/RS). Jak z kolei wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 19 stycznia 2009 r., sygn. ILPB3/423-704/08-3/MC: „Koszty przedmiotowych szkoleń, obejmujące wydatki na wynajem sali, noclegi, wyżywienie, pod warunkiem, że nie noszą znamion reprezentacji, stanowią koszty uzyskania przychodu dla Spółki, jeżeli szkolenia przeprowadzone zostały w celu osiągnięcia przychodów stosownie do omawianego art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (...)”.

Analogiczna sytuacja do pokrywania przez Wnioskodawcę kosztów Wyjazdów występuje w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z opłaceniem udziału lekarza w konferencji organizowanej przez podatnika. W takiej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 7 października 2009 r., sygn. ILPB3/423-541/09-2/KS uznał, iż wydatki takie mają charakter kosztów uzyskania przychodów. Należy zaznaczyć, iż organy skarbowe uznawały za prawidłowe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków na organizację konferencji dla lekarzy, podczas których są przedstawiane m.in. produkty firm (interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. ILPB4/423-251/10-4/MC), o ile wydatki te nie miały cech okazałości. Sytuacja związana z pokrywaniem przez podatników kosztów udziału lekarzy w konferencjach naukowych jest analogiczna do sytuacji pokrywania przez Wnioskodawcę kosztów Wyjazdów. W każdym z tych przypadków działania te nie są skierowane do ostatecznych odbiorców produktów, ale do podmiotów (dziennikarz, lekarz) mający znaczący wpływ na decyzje ostatecznych konsumentów (widz, pacjent).

Należy więc stwierdzić, iż Wnioskodawca ma prawo zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków jakie będzie ponosić w związku z Wyjazdami.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

  • przeznaczenie wydatku (celowość, zasadność wydatku dla funkcjonowania podmiotu). Ze względu na szeroki zakres celowości, powinno poddawać się szczegółowej analizie czynniki wpływające na celowość w postaci racjonalności i efektywności;
  • potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczeniem źródła przychodów;
  • brak wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 ww. ustawy).

Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu (zachowania albo zabezpieczenia jego źródła) istnieje związek przyczynowy. Związek ten może być bezpośredni lub pośredni. Koszty pośrednio związane z osiąganymi przychodami są to takie koszty, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. Nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania. Skoro ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to musi być on widoczny. Zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Obowiązkiem podatnika jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu. Drugi z elementów zawarty w art. 15 ust. 1 ustawy stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą, ponoszony wydatek nie może być ujęty w zawartym w art. 16 ust. 1 katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Zaznaczyć należy, iż każdy wydatek poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie przychodów zalicza się między innymi koszty promocji, reklamy i marketingu. Są to szeroko rozumiane działania podmiotu gospodarczego, mające na celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę, poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu gospodarczego. Mogą być one realizowane za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez prezentowanie danego towaru lub usługi, jego cech jakościowych, użytkowych lub konsumpcyjnych, zalet technicznych, estetycznych lub zdrowotnych, rozwiązań nowoczesnych czy modnych, a także poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Można wobec tego wyróżnić promocję, reklamę towaru, usługi, a także promocję reklamę firmy (przedsiębiorstwa).

Jak wskazano powyżej, ocena prawna danego wydatku wymaga również uwzględnienia unormowań art. 16 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Wyłączając z kosztów podatkowych koszty reprezentacji, ustawa podatkowa nie definiuje terminu „reprezentacja”, ani też nie odsyła do innych przepisów prawa. Brak ustawowej definicji pojęcia „reprezentacja”, nie uprawnia jednak do dowolnego określania zakresu znaczeniowego tego terminu. Występujący w obrocie prawnym termin „reprezentacja”, wyrażający się w sposobie jego stosowania i rozumienia przez ustawodawcę, a także przez naukę i praktykę prawa, prowadzi jednak do wniosku, że termin ten w zakresie języka prawnego i prawniczego należy rozumieć jako „przedstawicielstwo, reprezentowanie czyichś interesów, występowanie w czyimś imieniu”, a nie „wystawność, okazałość, wytworność”. Termin „reprezentacja” użyty w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, należy zatem rozumieć jako „przedstawicielstwo podatnika, działanie w jego imieniu, w jego interesie, na jego rzecz”, a nie jako „wystawność, wytworność, czy okazałość”.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca (jako dystrybutor filmów) planuje organizację dziennikarzom współpracującym z gazetami, czasopismami, stacjami radiowymi lub telewizyjnymi (dalej: Dziennikarze) wyjazdów do miejsc, w których odbywa się akcja poszczególnych Filmów lub indywidualnych spotkań z aktorami lub reżyserami występującymi w poszczególnych Filmach w miejscach pobytu tychże aktorów lub reżyserów (w Polsce lub za granicą, np. we Francji) (dalej: Wyjazd). Wnioskodawca zakłada, że w większości przypadków po przedmiotowych Wyjazdach, uczestniczący w nich Dziennikarze opiszą daną produkcję w przygotowywanych przez siebie felietonach, opublikują wywiady z gwiazdami, doprowadzą do emisji przeprowadzonych wywiadów lub przygotowanych reportaży albo wspomną o nich podczas prowadzonych przez siebie audycji radiowych lub telewizyjnych. Działania te pozwolą skutecznie dotrzeć do potencjalnych widzów, którzy oprócz możliwości uzyskania informacji o Filmie z materiałów reklamowych takich jak np. spoty radiowe czy też ulotki reklamowe, będą mogli zapoznać się z daną produkcją w felietonach prasowych czy programach radiowych lub telewizyjnych. Ocena produkcji przez Dziennikarzy może być w wielu przypadkach traktowana przez potencjalnych widzów jako bardziej przekonywująca, w zależności od uznania jakim cieszą się opinie i recenzje poszczególnych Dziennikarzy. Efekt ten jest związany również z możliwością dotarcia do potencjalnych widzów będących czytelnikami poszczególnych gazet, czasopism, słuchaczami audycji radiowych lub widzami stacji telewizyjnych, w szczególności w sytuacji, gdy w konkretnych mediach nie będą przez Wnioskodawcę umieszczane materiały reklamowe danego Filmu. Przedmiotowe działania przełożą się na wyższą frekwencję w kinach lub większą sprzedaż DVD. Celem przedmiotowych działań Wnioskodawcy jest dotarcie z informacją o swoich produktach oraz popularyzacja wiedzy o nich.

Jak wskazuje Wnioskodawca w uzasadnieniu swojego stanowiska wydatki związane z organizacją Wyjazdów nie powinny być zaliczane do kategorii wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy. Przede wszystkim ich celem jest doprowadzenie do emisji lub druku informacji o Filmach, a nie okazanie zasobności Wnioskodawcy czy też stworzenia jego pozytywnego wizerunku w oczach Dziennikarzy. Jednocześnie Spółka zaznacza, iż celem przedmiotowych działań marketingowych jest promocja wyłącznie poszczególnych Filmów, a nie promowanie Wnioskodawcy jako podmiotu wytwarzającego, produkującego lub dystrybuującego Filmy na terytorium Polski.

W związku z tym w przedmiotowej sprawie nie będzie miał odniesienia przepis art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wykluczający z kosztów uzyskania przychodów wydatki dotyczące reprezentacji. Wnioskodawca prawidłowo ocenił, że wydatki, o których mowa w treści wniosku nie są objęte zakresem zastosowania art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 28 tej ustawy, jednakże – zdaniem tut. Organu – nie oznacza to, że automatycznie stanowią one koszt uzyskania przychodów. Z definicji kosztu podatkowego zawartego w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że aby wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to pomiędzy tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła.

Do rozważenia pozostaje kwestia celu poniesionego wydatku w kontekście jego wpływu na osiągane przez podatnika przychody oraz czy wydatek ten wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Można przyjąć, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nie naruszonym stanie oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Rozważając związek przyczynowy pomiędzy wydatkiem a zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów, którym jest działalność gospodarcza, należy stwierdzić, że kosztami ponoszonymi w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, są koszty ponoszone w celu utrzymania w sprawności źródła przychodów, jego uchowania i uchronienia tak, aby mogło funkcjonować i dawać przychody w przyszłości. To także koszty ponoszone w celu podtrzymania istnienia źródła przychodów, skutecznej realizacji przedsięwzięć, uczynienia źródła przychodów mocnym i trwałym, odpornym na działanie czynników obniżających jego sprawność. Należy przy tym podkreślić, iż Organ nie kwestionuje racjonalności podejmowanych przez przedsiębiorcę decyzji gospodarczych, bada natomiast celowość wydatku w granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. czy konkretny wydatek został poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła).

W opinii tut. Organu Wnioskodawca nie przedstawił żadnych podstaw ponoszenia wydatków, które można uznać za działanie w celu osiągnięcia przychodu (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła), a więc o tych, o których stanowi art. 15 ust. 1 ww. ustawy.

Wnioskodawca ponosi koszty za inne podmioty, o czym sam wskazuje przedstawiając opisane przez siebie zdarzenie przyszłe: „planuje organizację dziennikarzom współpracującym z gazetami, czasopismami, stacjami radiowymi lub telewizyjnymi (dalej: Dziennikarze) wyjazdów do miejsc, w których odbywa się akcja poszczególnych Filmów lub indywidualnych spotkań z aktorami lub reżyserami występującymi w poszczególnych Filmach w miejscach pobytu tychże aktorów lub reżyserów (w Polsce lub za granicą, np. we Francji)”.

Ponadto jak wskazuje Spółka: „Wnioskodawca nie zamierza podpisywać z Dziennikarzami, ani z ich pracodawcami lub podmiotami wydającymi poszczególne czasopisma lub prowadzącymi stacje radiowe albo telewizyjne żadnych umów dotyczących Wyjazdów, ani dotyczących publikacji materiałów zebranych lub stworzonych w związku z nimi. (...) Dziennikarze publikujący w czasopismach lub prowadzący audycje w stacjach radiowych lub telewizyjnych w niektórych przypadkach są przez nie zatrudniani na podstawie umów o pracę, inni sprzedają swoje artykuły lub audycje na podstawie umów o dzieło lub umów zlecenia, zaś część przygotowuje przedmiotowe artykuły lub audycje w ramach prowadzonej przez nich pozarolniczej działalności gospodarczej”.

Tym samym w opinii Organu, w sytuacji, w której materiał nie zostanie w żaden sposób wykorzystany Podatnik uzyskiwałby korzyści w postaci prawa zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym o wartość kosztów wygenerowanych i to w dodatku kosztów ponoszonych na rzecz innych podmiotów. Konsekwencji tych nie można przerzucać na Skarb Państwa poprzez zmniejszenie obciążeń podatkowych. W przypadku tym nie wystąpi ani związek bezpośredni, ani choćby pośredni z potencjalnym przychodem.

Raz jeszcze należy podkreślić, iż z opisanego wniosku nie wynika żadna podstawa, która przesądzałaby o uznaniu, iż organizowanie Wyjazdów Dziennikarzom ma przyczynić się do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów Wnioskodawcy. Sam fakt, iż Wnioskodawca prowadzi różnego rodzaju akcje promocyjne w celu zwiększenia rozpoznawalności Filmów, nie daje podstaw do stwierdzenia, iż finansowanie poszczególnych Wyjazdów Dziennikarzom, do powyższego zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów się przyczynia. A już zwłaszcza nie do zaaprobowania należy uznać wywód Spółki, iż finansowanie Wyjazdów dla Dziennikarzy należy do tej samej kategorii wydatków jak koszty spotów reklamowych lub telewizyjnych, wykup czasu reklamowego bądź reklamy prasowej.

Wyjazd, co do którego nie ma żadnej pewności, iż przyniesie jakikolwiek korzyści w postaci choćby emisji przeprowadzonego wywiadu, nie należy, zdaniem Organu, porównywać do promocji konkretnego Filmu poprzez przygotowanie spotów reklamowych lub telewizyjnych.

Podnieść w tym miejscu należy, że w procesie wydawania interpretacji indywidualnych właściwy organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń w ramach postępowania dowodowego, ale przedstawia wyłącznie ocenę stanowiska wnioskodawcy na tle przedstawionego przez niego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zaprezentowany przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego nie pozwala przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z kosztami ponoszonymi w celu zwiększenia przychodów (zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów), o których mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy.

Reasumując, Wnioskodawca nie będzie mógł zaliczyć wydatków związanych z Wyjazdami Dziennikarzy do kosztów uzyskania przychodów, ze względu na niespełnienie przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Stanowisko Spółki należy zatem uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do argumentacji Wnioskodawcy opartej na treści wskazanych interpretacji w uzasadnieniu własnego stanowiska, należy stwierdzić, iż interpretacje te co do zasady wiążą w sprawie, w której zostały wydane i nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym nie stanowią podstawy prawnej przy wydawaniu interpretacji.

Ponadto, badając stan faktyczny przedstawiony w powołanych interpretacjach nie sposób uznać, iż jest on analogiczny z tym, który został przedstawionym przez Wnioskodawcę.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

© 2011-2017 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.