ILPB3/423-43/12-2/JG | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu,
Czy koszty wynajmu, paliwa i eksploatacji wynajmowanych samochodów osobowych będą w całości stanowiły koszty uzyskania przychodów, bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 02 lutego 2012 r. (data wpływu 09 lutego 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów –jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 09 lutego 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Głównym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług w zakresie wynajmu samochodów osobowych i furgonetek wpisanych w PKD pod nr 7711Z.

Kompletując flotę samochodową na potrzeby świadczenia ww. usług, Spółka zawarła umowy leasingowe. W przypadku wzrostu popytu na wynajem samochodów, chcąc zbudować bazę stałych klientów – przy ograniczeniu ilości leasingowanych przez Spółkę samochodów – Wnioskodawca zamierza nawiązać współpracę z firmą prowadzącą również wynajem samochodów. Spółka chciałaby wynajmować od tej firmy samochody osobowe, które następnie dalej wynajmowałaby własnym klientom, zgodnie z ich zapotrzebowaniem na określoną markę lub typ samochodu. Spółka nie będzie używała przedmiotowych samochodów do własnych celów służbowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy koszty wynajmu, paliwa i eksploatacji wynajmowanych samochodów osobowych będą w całości stanowiły koszty uzyskania przychodów, bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów...

Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy samochody wynajmowane będą przez Spółkę, a jedynymi użytkownikami tych samochodów od początku wynajmu są klienci Spółki – na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – Spółka będzie mogła zaliczyć koszty wynajmu, eksploatacji i paliwa dotyczącego przedmiotowych samochodów, do kosztów uzyskania przychodu, bez obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów, ponieważ wynajmowane przez Spółkę samochody będą użytkowane poza siedzibą Spółki przez Jej klientów, czyli obce osoby fizyczne czy podmioty gospodarcze.

W związku z tym, nie będzie możliwe prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdów w sposób przewidziany w art. 16 ust. 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, chociażby z powodu braku możliwości skontrolowania i zweryfikowania informacji dotyczących celu wyjazdu i opisu tras przejazdu, itp.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 wyżej przywołanej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Przy czym zwrot „w celu” oznacza to, że wydatek pozostaje w takim związku przyczynowo – skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów albo zachowanie czy zabezpieczenie źródła przychodów. Biorąc pod uwagę powyższą definicję, koszty poniesione z tytułu wynajmu i eksploatacji wynajmowanych przez Spółkę samochodów osobowych będą kosztami uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, bowiem oczywiste jest, że koszty poniesione przez Spółkę, a dotyczące samochodów przeznaczonych dla klientów Spółki są kosztami poniesionymi w celu osiągnięcia przychodów – wprost z dalszego najmu tych samochodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

I tak, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

  • został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
  • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
  • pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
  • poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
  • został właściwie udokumentowany,
  • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Ponadto podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

W tym miejscu wskazać należy, że enumeratywna lista wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów wynikająca z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oznacza, iż każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej w tym katalogu wyłączeń nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.

Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 51 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika – w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu.

Powyższy przepis ogranicza więc możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całości wydatków związanych z użytkowaniem samochodów osobowych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia i innych umów związanych z używaniem, dla potrzeb działalności gospodarczej samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika. Ograniczenie to wynika z określenia przez ustawodawcę limitu wydatków wyznaczonego iloczynem liczby kilometrów i stawki za jeden kilometr. Wymaga to od podatnika prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.

Sposób prowadzenia ewidencji – w przypadku wykorzystywania samochodów osobowych nienależących do składników majątku podatnika – został szczegółowo określony w art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W myśl powołanego tej regulacji, przebieg pojazdu powinien być, z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu, potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. Ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd - dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za jeden kilometr przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane. W razie braku tej ewidencji, wydatki z tytułu używania samochodów nie stanowią kosztu uzyskania przychodów.

Jak wynika z przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu sprawy, Spółka kompletując flotę samochodową na potrzeby świadczenia usług w zakresie wynajmu samochodów osobowych i furgonetek, zawarła umowy leasingowe. W przypadku wzrostu popytu na wynajem samochodów, chcąc zbudować bazę stałych klientów – przy ograniczeniu ilości leasingowanych przez Spółkę samochodów – Wnioskodawca zamierza nawiązać współpracę z firmą prowadzącą również wynajem samochodów. Spółka chciałaby wynajmować od tej firmy samochody osobowe, które następnie dalej wynajmowałaby własnym klientom, zgodnie z ich zapotrzebowaniem na określoną markę lub typ samochodu. Wnioskodawca nie będzie używał przedmiotowych samochodów do własnych celów służbowych.

Wątpliwość Spółki budzi kwestia związana z możliwością zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całości wydatków poniesionych na wynajem, paliwo i eksploatację wynajmowanych samochodów osobowych, bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów.

Mając na uwadze powyższe, wskazać w tym miejscu należy, że istotny w rozstrzyganej sprawie jest fakt, że Spółka nie będzie używała przedmiotowych samochodów do własnych celów służbowych. Skoro więc samochód osobowy będzie przekazywany w użytkowanie klientowi (osobie trzeciej) w drodze umowy najmu, za niemożliwe uznać należy prowadzenie przebiegu pojazdu w sposób przewidziany w art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W konsekwencji, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę należy poddać analizie w zakresie postanowień przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Tut. Organ pragnie zaznaczyć, iż nie każdy wydatek, który związany jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowi wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania (zabezpieczenia) źródła przychodów. Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest – co już wskazano powyżej – poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania podmiotu.

Mając zatem na uwadze przedstawiony przez Spółkę opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że koszty wynajmu, paliwa i eksploatacji wynajmowanych samochód osobowych, jako wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów mogą zostać zaliczone w całości do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.