ILPB3/423-1121/09-3/AP | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu,
Czy ponoszone przez Spółkę wydatki na konsumpcję realizowaną w trakcie spotkań z kontrahentami w placówkach gastronomicznych (restauracjach, kawiarniach) mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 54 poz. 654).

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 1 grudnia 2009 r. (data wpływu 7 grudnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na konsumpcję realizowaną podczas spotkań z kontrahentami w placówkach gastronomicznych – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 7 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na konsumpcję realizowaną podczas spotkań z kontrahentami w placówkach gastronomicznych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Spółka prowadzi działalność w zakresie sprzedaży produktów z branży telefonii komórkowej, informatycznej oraz multimedialnej.

Odbiorcami produktów Spółki są m.in. sieci sklepów ze sprzętem AGD-RTV, hipermarkety, operatorzy sieci GSM, hurtownie oraz sklepy z akcesoriami do telefonów komórkowych.

Za sprzedaż do powyższych odbiorców odpowiedzialni są pracownicy Działu Sprzedaży Spółki, zatrudnieni w siedzibie Spółki.

Dostawcami sprzedawanych przez Spółkę produktów są międzynarodowe koncerny produkujące sprzęt GSM (w niektórych wypadkach firmy te działają na rynku polskim poprzez swoje spółki zależne, w innych przypadkach Spółka zawiera kontrakty dotyczące dostaw bezpośrednio z podmiotami zagranicznymi).

Za rozwój współpracy z poszczególnymi dostawcami sprzętu GSM oraz jej warunki odpowiedzialni są pracownicy Spółki (Menedżerowie Produktu).

Zgodnie z przyjętymi w Spółce politykami sprzedaży i zakupów, mając na uwadze segment rynku, na którym Spółka prowadzi sprzedaż (sprzedaż do tzw. kontrahentów biznesowych), Spółka odbywa regularne spotkania z kontrahentami (dostawcami i odbiorcami produktów), w trakcie których omawiane są: portfolio produktów, warunki i terminy dostaw, ceny, działania promocyjne i marketingowe mające na celu zwiększenie sprzedaży produktów.

W szczególności, przedstawiciele Spółki uczestniczą w spotkaniach z:

  • dyrektorami sieci handlowych, do których sprzedawane są produkty oferowane przez Spółkę - w trakcie tych spotkań omawiane są strategiczne warunki współpracy z daną siecią handlową oraz negocjowane są ramowe umowy współpracy z daną siecią handlową;
  • osobami odpowiedzialnymi za dokonywanie zakupów przez poszczególne sklepy należące do danej sieci handlowej, do której Spółka sprzedaje oferowane produkty - spotkania te mają charakter operacyjny i dotyczą bieżących warunków sprzedaży i realizacji zawartych kontraktów z danym sklepem / supermarketem;
  • dostawcami - producentami sprzętu GSM - celem tych spotkań jest przede wszystkim nawiązanie współpracy z danym dostawcą oraz negocjowanie jak najkorzystniejszych warunków dostaw (terminy dostaw, ceny, terminy płatności).

Spółka nie posiada zorganizowanej sieci oddziałów (lokali), przez które prowadziłaby działalność w poszczególnych regionach Polski (jedynym stałym miejscem wykonywania działalności przez Spółkę jest Jej siedziba).

Z uwagi na dużą odległość miejsca wykonywania działalności przez poszczególnych kontrahentów od siedziby Spółki (a w przypadku dostawców sprzętu GSM często brak miejsca wykonywania działalności na terenie Polski) oraz brak możliwości odbycia spotkania u kontrahenta (w przypadku spotkań operacyjnych z osobami odpowiedzialnymi za zakupy u odbiorców produktów sprzedawanych przez Spółkę, miejscem wykonywania przez nich działalności są w szczególności sklepy, hurtownie lub stoiska sprzedażowe), przedstawiciele Spółki organizują spotkania w powyższym zakresie w miejscach publicznych zlokalizowanych w niewielkiej odległości od danego kontrahenta.

W szczególności, spotkania te odbywają się w punktach gastronomicznych (restauracjach, kawiarniach).

W związku z powyższym, Spółka ponosi wydatki na konsumpcję w punktach gastronomicznych (posiłki, napoje), realizowaną w trakcie spotkań z kontrahentami.

Spółka nie zalicza wydatków ponoszonych w powyższym zakresie do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy ponoszone przez Spółkę wydatki na konsumpcję, realizowaną w trakcie spotkań z kontrahentami w placówkach gastronomicznych (restauracjach, kawiarniach), mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654)...

Zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone przez Niego wydatki na konsumpcję (posiłki i napoje), realizowaną w trakcie spotkań z kontrahentami, organizowanymi przez przedstawicieli Spółki w punktach gastronomicznych położonych na obszarze całej Polski, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Mając na uwadze powyższą definicję, należy stwierdzić, iż co do zasady, dany wydatek może być uznany za koszt uzyskania przychodów, gdy spełnia on łącznie następujące przesłanki:

  • został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym, w świetle powołanej powyżej definicji, dany wydatek nie musi mieć bezpośredniego przełożenia na konkretny przychód osiągnięty przez podatnika, lecz wystarczające jest, aby jego poniesienie było uzasadnione związkiem wydatku z prowadzoną przez podatnika działalnością, która generuje lub będzie generować przychody zwiększające dochód podlegający opodatkowaniu,
  • nie został wymieniony wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zawartych w zamkniętym katalogu takich wydatków wskazanym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do powyższych przesłanek, zdaniem Spółki, w analizowanym przypadku należy odpowiedzieć na pytanie, czy ponoszone przez Nią wydatki na organizację spotkań z kontrahentami (dostawcami i odbiorcami), dotyczące w szczególności zapłaty za konsumpcję w punktach gastronomicznych, w których odbywają się te spotkania, są ponoszone w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością oraz nie zostały wyłączone z możliwości zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W ocenie Spółki, ponoszone przez Nią wydatki na konsumpcję (posiłki, napoje) w trakcie spotkań z kontrahentami, odbywających się w punktach gastronomicznych (restauracjach, kawiarniach), mają związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością handlową, generującą istotną część Jej dochodów podlegających opodatkowaniu. W szczególności, ponoszenie tych wydatków jest uzasadnione charakterem prowadzonej przez Spółkę działalności, której istotnym elementem są bezpośrednie kontakty z klientami oraz dostawcami.

Należy podkreślić, iż w praktyce prowadzenie negocjacji z kontrahentem oraz szczegółowa prezentacja oferty produktowej Spółki w trakcie bezpośredniego spotkania jest bardziej efektywnym sposobem sprzedaży niż sprzedaż za pośrednictwem środków telekomunikacji. W szczególności, organizacja bezpośredniego spotkania z klientem sprzyja możliwości szczegółowej prezentacji oferty Spółki oraz umożliwia pozyskanie większej uwagi kontrahenta. W konsekwencji zatem, spotkania z kontrahentami są bardziej skutecznym sposobem sprzedaży, który istotnie przyczynia się do zwiększenia wielkości przychodów Spółki.

Jednocześnie, Spółka pragnie zaznaczyć, iż prowadzenie sprzedaży poprzez bezpośrednie spotkania z kontrahentami, w trakcie których negocjowane są istotne kwotowo kontrakty określające ramowe warunki sprzedaży w dłuższym okresie, jest powszechnie przyjętym na rynku kanałem dystrybucji w stosunku do tzw. klientów biznesowych (tj. odbiorców nie będących ostatecznymi konsumentami danego produktu). Przyjęcie przez Spółkę m.in. takiej formy kontaktów z klientami, mających na celu sprzedaż Jej produktów, nie powinno być zatem kwestionowane z perspektywy związku ponoszonych w tym zakresie wydatków z charakterem prowadzonej działalności.

Podobnie, udział pracowników Spółki w spotkaniach z dostawcami sprzętu będącego przedmiotem oferty Spółki wydaje się uzasadniony z perspektywy rozwoju Jej działalności, będącej podstawowym źródłem przychodów Spółki. W trakcie spotkania z potencjalnym dostawcą Spółka ma możliwość zaprezentować swoją działalność, doświadczenie oraz sieć sprzedaży, za pośrednictwem której realizowana jest dystrybucja produktów z oferty Spółki, co ma pozytywne przełożenie na ewentualne zawarcie umowy z danym dostawcą. Jednocześnie, w trakcie spotkań z dostawcami, z którymi Spółka już współpracuje, strony szczegółowo omawiają dotychczasowe i ustalają przyszłe warunki współpracy.

Ponadto, Spółka pragnie wskazać, iż wybór miejsc, w których odbywają się spotkania z Jej kontrahentami, jest uwarunkowany faktem, iż odbiorcy oferowanych przez Nią produktów prowadzą działalność na terenie całego kraju, a zatem niejednokrotnie w znacznej odległości od miejsca siedziby Spółki. Należy podkreślić, iż Spółka nie posiada zorganizowanej sieci oddziałów (lokali), w których takie spotkania z klientami z danego regionu na terenie Polski mogłyby się odbywać. Jednocześnie, mając na uwadze, iż miejscem wykonywania działalności przez kontrahentów Spółki, w przypadku, gdy w spotkaniach uczestniczą przedstawiciele Spółki i kierownicy sklepów lub osoby odpowiedzialne za zakupy w sklepach (spotkania operacyjne) są w większości przypadków hurtownie lub sklepy, zorganizowanie spotkania w siedzibie kontrahenta jest również niemożliwe.

W konsekwencji, zdaniem Spółki, uzasadnione jest odbywanie spotkań w powyższym zakresie w miejscach dogodnych dla kontrahentów z uwagi na niewielką odległość od miejsca wykonywania przez niego działalności, w warunkach umożliwiających swobodne prowadzenie negocjacji. Takimi miejscami, odpowiadającymi powszechnie przyjętym zwyczajom biznesowym, są przykładowo restauracje lub kawiarnie.

Jednocześnie, należy podkreślić, iż wszystkie organizowane przez Spółkę spotkania w placówkach gastronomicznych mają na celu prezentację oferty Spółki, omówienie warunków współpracy z danym kontrahentem (dostawcą lub odbiorcą) lub doprowadzenie do zawarcia nowego kontraktu. Spotkania te mają zatem charakter wyłącznie biznesowy, natomiast towarzysząca im konsumpcja nie jest głównym elementem tych spotkań.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki, organizacja przez Spółkę spotkań z kontrahentami w punktach gastronomicznych i poniesienie związanych z takim spotkaniem wydatków ma związek ze zwiększeniem osiąganego przez Spółkę dochodu podlegającego opodatkowaniu. Co do zasady zatem, ponoszone przez Spółkę wydatki w powyższym zakresie spełniają pierwszą z wymienionych powyżej przesłanek, tj. pośrednio przyczyniają się do osiągania przez Spółkę dochodów podlegających opodatkowaniu.

Jednocześnie, odnosząc się do katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka pragnie podkreślić, iż w Jej ocenie, ponoszone przez Nią wydatki na konsumpcję w trakcie spotkań z kontrahentami nie stanowi wydatków na reprezentację, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z powyższym przepisem, do wydatków na reprezentację niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zaliczają się w szczególności wydatki na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym napojów alkoholowych.

Niemniej jednak należy zauważyć, iż w świetle powołanego przepisu, wyłącznie te wydatki na usługi gastronomiczne i napoje, które mają charakter wydatków reprezentacyjnych, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia reprezentacji dla potrzeb stosowania powyższego wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji zatem, w celu określenia typu wydatków, które powinny być wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na mocy powołanego przepisu, zdaniem Spółki, należy posłużyć się wykładnią językową terminu „reprezentacja”.

Posługując się słownikową, powszechnie stosowaną definicją terminu „reprezentacja”, należy wskazać, iż pojęcie to oznacza okazałość, wystawność, wytworność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem lub pozycją społeczną (Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, Wydawnictwo PWN, Warszawa 1992).

W związku z powyższym, szukając odpowiedzi na postawione we wniosku pytanie, według Spółki, w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy wydatki ponoszone przez Spółkę na zakup usług gastronomicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28, zawsze stanowią koszty reprezentacji.

Spółka stoi na stanowisku, iż dla rozstrzygnięcia kwestii możliwości zaliczenia danych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, jako niestanowiących kosztów reprezentacji, decydujące znacznie ma charakter spotkań, których wydatki te dotyczą. W ocenie Spółki, spotkania te nie mają cech wystawności, okazałości czy wytworności, które to atrybuty przypisywane są pojęciu „reprezentacji”. Wybór kawiarni lub restauracji, jako miejsca spotkania biznesowego, jest podyktowany możliwością swobodnego prowadzenia rozmów biznesowych z klientami. Zdaniem Spółki, spotkania te nie mają na celu reprezentacji (budowania wizerunku) Spółki, lecz są jedną z powszechnie przyjętych praktyk biznesowych. Wskazanie w powołanym przepisie wydatków na usługi gastronomiczne czy napoje, jako wydatków, które często wiążą się z reprezentacją, nie determinuje jeszcze, że tego typu wydatki nigdy nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów ponoszonych przez podatników.

Takie stanowisko zaprezentował m.in. WSA w Warszawie, w wyroku z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. III SA/Wa 157/08, w którym orzekł, iż: „wymienienie jako przykładowych wydatków na usługi gastronomiczne, zakupu żywności i napojów w tym alkoholowych, nie oznacza iż wydatki te nigdy nie będą kosztami. Stwierdzić należy, że nie są one kosztami jedynie wówczas, gdy mają charakter reprezentacyjny (...) Reprezentacja to działanie polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi związane z przyjmowaniem i utrzymywaniem delegacji lub kontrahentów, uczestniczeniem w przyjęciach.

W odniesieniu do powyższego stanowiska stwierdzić należy, iż, jak przedstawiono w stanie faktycznym, organizowane przez Spółkę spotkania z kontrahentami mają charakter „czysto” biznesowy. Najistotniejszym elementem tych spotkań jest prowadzona w ich trakcie rozmowa z kontrahentem na temat jego bieżącej lub przyszłej współpracy ze Spółką, a nie spożywany posiłek. Należy zaznaczyć przy tym, iż spożywane w trakcie spotkania posiłki nie mają charakteru wystawnych i okazałych dań, lecz stanowią „zwykły” lunch (obiad), wybierany spośród dań zawartych w karcie. Zatem, spotkania te zdecydowanie nie mają charakteru wystawnego przyjęcia lub bankietu, na które wskazano w powołanym powyżej wyroku WSA.

Jak Spółka wskazywała powyżej, zaproszenie kontrahenta na „zwykły” lunch (obiad) do restauracji stanowi zwyczajową praktykę biznesową i należy do powszechnie stosowanych obyczajów kultury biznesu. Pracownik Spółki, zapraszając kontrahenta do restauracji, płaci za spożywany posiłek, gdyż tego wymagają powszechnie obowiązujące konwenanse społeczne. Niezręcznym byłoby bowiem wymaganie od zaproszonego kontrahenta, aby sam uregulował swój rachunek w restauracji, do której zaprosił go przedstawiciel Spółki.

W opinii Spółki, posiłek spożywany podczas spotkania nie może być uznany za okazałość, wystawność i wytworność, o których mowa w definicji pojęcia reprezentacji. Organizując omawiane spotkania, Spółka nie działa bowiem w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku. Nie mają one także charakteru wystawnej imprezy, ani nie są to okazałe posiłki, służące uwypukleniu zasobności Spółki. Spotkania te stanowią „zwykłe”, „niewystawne” lunche (obiady), spożywane przy okazji rozmów biznesowych. Podczas przedmiotowych spotkań Spółka pozyskuje nowych kontrahentów (dostawców lub odbiorców), prezentuje nowe produkty, oraz prowadzi szeroko rozumiane negocjacje biznesowe.

W związku z powyższym, zdaniem Spółki, ponoszone w tym zakresie wydatki nie mają charakteru reprezentacyjnego, lecz stanowią koszty zwykłej działalności gospodarczej, a tym samym koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych .

Podobne stanowisko prezentują Dyrektorzy Izb Skarbowych w wydawanych w imieniu Ministra Finansów interpretacjach indywidualnych. Przykładowo, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, w interpretacji indywidualnej z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. IPPB5/4240-24/09-2/AM stwierdził, iż: „Decydujące znaczenie dla stwierdzenia tego, czy wydatki związane z danym spotkaniem mogą być kwalifikowane jako koszty reprezentacji ma charakter spotkania. W związku z tym, niektóre z wydatków ponoszonych na zakup artykułów spożywczych czy usług gastronomicznych nie powinny być rozpatrywane jako wydatki o charakterze reprezentacyjnym, lecz jako „zwykłe” koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W konsekwencji, wydatki te powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.” W dalszej części interpretacji, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie przyznał rację Skarżącej, iż „ponoszone przez nią wydatki nie wiążą się z okazałością, wytwornością, a zatem nie mają charakteru reprezentacyjnego. Zaproszenie kontrahenta na kawę, „zwykły” lunch czy obiad do restauracji nie jest działaniem o charakterze nadzwyczajnym. Jest to powszechnie spotykana praktyka. Posiłek spożywany w restauracji nie jest „okazały” ani „wykwintny”, bo powodem organizacji spotkania w restauracji nie jest chęć zaimponowania kontrahentowi okazałością czy wystawnością.”

Podobny pogląd wyraził Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w piśmie z dnia 23 października 2008 r. (sygn. IPPB3/423-1062/08-2/MW), którym stwierdził, iż: „w określeniu reprezentacja mieści się więc takie działanie podatnika, które ma na celu stworzenie (utrwalenie) właściwego wizerunku firmy. Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. (...) Odnosząc się do kwestii wydatków ponoszonych przez Spółkę na poczęstunek w trakcie spotkań z kontrahentami, takich jak kawa, herbata, soki, woda mineralna, ciastka, obiad oraz wydatków na poczęstunek w trakcie spotkań biznesowych organizowanych w siedzibie Spółki, tj. kawa, herbata, woda mineralna, soki, ciastka, stanowiących zwyczajowy poczęstunek kontrahentów i należących do powszechnie obowiązujących kanonów kultury należy stwierdzić, że ww. wydatki mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pod warunkiem, że przedmiotowe wydatki nie będą posiadały charakteru okazałości.”

Istotną okolicznością uzasadniającą organizację spotkań z kontrahentami Spółki w punktach gastronomicznych, w szczególności w przypadku spotkań operacyjnych z kierownikami punktów sprzedaży lub osobami odpowiedzialnymi za zakupy w punktach sprzedaży, jak i również z dostawcami, którzy nie mają stałego miejsca działalności w Polsce, lecz jedynie przyjeżdżają do Polski w celach biznesowych, jest brak możliwości odbycia takiego spotkania w siedzibie Spółki - z uwagi na dużą odległość - lub w miejscu prowadzenia działalności przez kontrahenta Spółki - z uwagi na możliwości lokalowe, w przypadku, gdy uczestnikiem spotkania ze strony kontrahenta jest jego pracownik operacyjny odpowiedzialny za zakupy w punkcie sprzedaży. Należy bowiem podkreślić, iż w miejscach wykonywania działalności przez kontrahentów Spółki często brakuje pomieszczeń, w których można by swobodnie prowadzić negocjacje w warunkach poufności. W konsekwencji zatem, należy podkreślić, iż w zaistniałej sytuacji celem odbycia spotkania przedstawiciela Spółki z Jej kontrahentem w restauracji lub kawiarni jest możliwość swobodnego prowadzenia rozmowy biznesowej, a nie chęć zaimponowania kontrahentowi okazałością lub wystawnością posiłku, które mogłyby pozytywnie wpływać na kształtowanie wizerunku Spółki w oczach klienta.

Na istotę powyższej okoliczności, jako uzasadniającej odbywanie spotkań z kontrahentami w miejscach publicznych (restauracjach lub kawiarniach), wskazuje również Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w powołanej powyżej interpretacji z dnia 27 sierpnia 2009 r. (sygn. IPPB5/4240-24/09-2/AM).

Podsumowując, Spółka pragnie podkreślić, iż organizacja spotkań biznesowych z kontrahentami, połączonych ze zwykłym, niewystawnym posiłkiem jest powszechnie stosowaną praktyką biznesową. Spółka organizuje przedmiotowe spotkania w celu pozyskiwania nowych klientów, prezentacji nowych produktów oraz prowadzenia szeroko rozumianych negocjacji biznesowych, co pośrednio przekłada się na wielkość osiąganych przez Nią przychodów. Niewątpliwy jest więc związek ponoszonych wydatków w tym zakresie z osiąganymi przez Spółkę przychodami.

Spotkania te nie mają natomiast na celu zaimponowania kontrahentowi wystawnością czy wytwornością, gdyż trudno zaimponować mu wystawnością czy zasobnością, pokrywając koszty „zwykłego” lunchu (obiadu). W konsekwencji, należy uznać, że spotkania te nie zawierają elementów reprezentacji.

W związku z powyższym, Spółka stoi na stanowisku, iż wydatki ponoszone przez Spółkę na zakup posiłków w restauracji podczas spotkań biznesowych stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Przepis ten oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Z zastrzeżenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że są wydatki, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą. Katalog takich wydatków zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przepis ten, w pkt 28, stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Wobec braku legalnej definicji pojęcia reprezentacja, za celowe należy uznać odwołanie się do jej wykładni językowej.

Reprezentacja oznacza „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną” (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007).

Przenosząc powyższą definicję na grunt działalności gospodarczej, należy przyjąć, że reprezentacja to działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, które mają na celu kształtowanie oraz utrwalanie właściwego wizerunku firmy poprzez np. sposób podejmowania kontrahentów, poczęstunek czy wręczanie upominków.

Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez podatników ma na celu stworzenie takiego wyobrażenia o przedsiębiorcy, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów czy usług.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zgodnie z przyjętymi w Spółce politykami sprzedaży i zakupów, mając na uwadze segment rynku, na którym Spółka prowadzi sprzedaż, odbywa Ona regularnie spotkania z kontrahentami (dostawcami i odbiorcami produktów). W trakcie tych spotkań omawiane są: portfolio produktów, warunki i terminy dostaw, ceny, działania promocyjne i marketingowe mające na celu zwiększenie sprzedaży produktów.

Z uwagi na dużą odległość miejsca wykonywania działalności przez poszczególnych kontrahentów od siedziby Spółki oraz brak możliwości odbycia spotkania u kontrahenta, przedstawiciele Spółki organizują spotkania w powyższym zakresie w miejscach publicznych, zlokalizowanych w niewielkiej odległości od danego kontrahenta. Spotkania te, podczas których Spółka ponosi wydatki na konsumpcję (posiłki, napoje), odbywają się w punktach gastronomicznych (restauracjach, kawiarniach), położonych na obszarze całej Polski.

W kontekście zdefiniowanego wyżej pojęcia reprezentacji oraz z analizy przytoczonego art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jednoznacznie wynika, iż ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki na konsumpcję (posiłki, napoje) w trakcie spotkań z kontrahentami w punktach gastronomicznych (restauracjach, kawiarniach), wiążą się z kreowaniem i utrwalaniem pozytywnego wizerunku firmy. Noszą one zatem znamiona reprezentacji i tym samym, nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

W tym miejscu wskazać należy, iż powoływanie się przez Spółkę na okoliczność, że tego typu spotkania są jedną z powszechnie przyjętych praktyk biznesowych nie odbiera wyżej wymienionym czynnościom cech reprezentacji.

W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę pism urzędowych oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie informuje się, iż w zakresie przedstawionego stanu faktycznego została wydana odrębna interpretacja w dniu 22 lutego 2010 r. nr ILPB3/423-1121/09-2/AP.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.