ILPB1/4511-1-838/15-4/KF | Interpretacja indywidualna

Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
ILPB1/4511-1-838/15-4/KFinterpretacja indywidualna
  1. amortyzacja
  2. koszty uzyskania przychodów
  3. licencja
  4. spółka komandytowa
  5. wartości niematerialne i prawne
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 15 kwietnia 2015 r. (data wpływu 3 czerwca 2015 r.), uzupełnionym w dniu 7 września 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 3 czerwca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 137 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 26 sierpnia 2015 r. nr ILPB1/4511-1-838/15-2/KF Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Wezwanie wysłano w dniu 26 sierpnia 2015 r., skutecznie doręczono w dniu 31 sierpnia 2015 r., natomiast w dniu 7 września 2015 r. do tut. Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, w której uzupełniono braki formalne wniosku.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki komandytowej prowadzącej działalność gospodarczą spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa. Spółka została zarejestrowana 15 października 2014 r. Spółka posiada dwóch wspólników, w tym osobę prawną posiadającą status komplementariusza oraz trzy osoby fizyczne będące komandytariuszami (Wnioskodawca). W roku 2016, w związku z planowanym uzyskaniem przez spółkę komandytową koncesji na handel napojami alkoholowymi, głównym przedmiotem działalności spółki będzie handel wyrobami alkoholowymi. Spółka prowadzi pełną księgowość (prowadzi księgi rachunkowe) i będzie zatrudniać kilkudziesięciu pracowników. Spółka w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej współpracuje zarówno z kontrahentami krajowymi, jak i pochodzącymi z innych państw członkowskich. W związku z planowanym uzyskaniem koncesji na obrót napojami alkoholowymi w roku 2016, spółka komandytowa zamierza zawrzeć umowę licencji z inną spółką, której przedmiotem będzie prawo ochronne na znak towarowy. Na mocy umowy licencji spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa nabędzie prawo ochronne na znak towarowy, przyznane wcześniej w drodze decyzji urzędu patentowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej. Znak towarowy wykorzystywany będzie przez Wnioskodawcę w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Długość trwania umowy licencyjnej przekraczać będzie 1 rok. W treści umowy licencjobiorca zobowiąże się do rocznych opłat z tytułu korzystania ze znaku towarowego. Opłaty za korzystanie ze znaku towarowego będą stałe i nie będą uzależnione od wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskiwanych przez licencjobiorcę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy odpisy amortyzacyjne od umowy licencji zawartej w 2016 r., której przedmiotem będzie znak towarowy, stanowią dla Wnioskodawcy, wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, koszty uzyskania przychodów...

Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne od umowy licencji znaku towarowego stanowią dla Wnioskodawcy, wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa koszty uzyskania przychodów.

Stosownie do treści art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej ustawa o PIT), kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne), dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o ustawy o PIT, z uwzględnieniem art. 23 ustawy o PIT.

W myśl art. 22b ust. 1 ustawy o PIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c ustawy o PIT, nabyte, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

  1. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
  2. spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
  3. prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
  4. autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
  5. licencje,
  6. prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej,
  7. wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

W związku z powyższym, podlegającymi amortyzacji wartościami niematerialnymi i prawnymi są wskazane w jego treści prawa, licencje i know-how, które spełniają następujące warunki: zostały nabyte, nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania, przewidywany okres ich używania przekracza rok, są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23 pkt 1 ustawy o PIT.

Ustawa o PIT przewiduje zamknięty katalog wartości niematerialnych i prawnych, na nabycie których wydatki rozpoznawane powinny być jako koszt podatkowy w formie odpisów amortyzacyjnych. W katalogu wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, przy spełnieniu określonych przesłanek, wymienione zostały prawa wynikające z umowy licencji. Przez umowę licencyjną należy rozumieć udzielenie licencjobiorcy przez licencjodawcę, któremu przysługuje prawo do dobra o charakterze niematerialnym, upoważnienia do korzystania z tego prawa na określonych w umowie warunkach. Licencją -wyłączną lub niewyłączną - objęte mogą być prawa autorskie i pokrewne, prawa do wynalazków, znaków towarowych itp., a strony mogą uzgodnić również możliwość udzielenia sublicencji (S. Moczko-Wdowczyk, M. Mucha, Podatek dochodowy od osób fizycznych. Komentarz. Rok wydania 2005. Wydawnictwo C.H. Beck). W przedmiotowym stanie faktycznym, przedmiotem umowy licencji jest znak towarowy. Należy zauważyć, że umowa licencji znaku towarowego, którą w przyszłości ma zamiar zawrzeć Wnioskodawca, spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 22b ustawy o PIT, aby móc ją zaliczyć do środków niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Wartość początkowa ustalona zostanie zgodnie z art. 22 ust. g ustawy o PIT, stosownie do którego wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych, stanowi cena nabycia tych praw jeżeli wynagrodzenie (opłaty) wynikające z umowy licencyjnej albo z umowy o przeniesienie innych praw majątkowych jest uzależnione od wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskanych przez licencjobiorcę albo nabywcę - przy ustalaniu wartości początkowej praw majątkowych, w tym licencji, nie uwzględnia się tej części wynagrodzenia.

Ponadto, stosownie do art. 22h ustawy o PIT, Wnioskodawca będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k ustawy o PIT, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e ustawy o PIT, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono ją w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o PIT, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych, u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o PIT. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o PIT, zasady wyrażone w ust. 1 niniejszego artykułu, stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskanie przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, w której umowa licencji zawarta w 2016 r. pomiędzy spółką komandytową, a inną spółką, której przedmiotem będzie znak towarowy wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę i której czas trwania przekracza rok, to należy uznać ją za środek niematerialny i prawny podlegający amortyzacji na podstawie art. 22b ustawy o PIT. W związku z powyższym Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. Wedle wiedzy Wnioskodawcy na chwilę obecną nie jest przewidziana nowelizacja przepisów podatkowych w 2016 r. w zakresie objętym pytaniem Wnioskodawcy.

Co więcej, zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne od umowy licencji znaku towarowego stanowią dla wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa będących osobami fizycznymi koszty uzyskania przychodów i będą rozliczane proporcjonalnie do posiadanych przez nich udziałów w spółce, stosownie do art. 8 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o PIT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030, z późn. zm.), spółka osobowa to - spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa i spółka komandytowo-akcyjna.

W myśl art. 102 ww. ustawy, spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona.

Tut. Organ zauważa, że spółka komandytowa nie posiada osobowości prawnej, nie jest zatem podatnikiem podatków dochodowych, a dochody tej spółki nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych wspólników tej spółki. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w spółce komandytowej uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego wspólnika. Jeżeli wspólnikiem spółki komandytowej jest osoba fizyczna, to dochód z udziału w tej spółce będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

Przy czym w myśl art. 5a pkt 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o spółce niebędącej osobą prawną - oznacza to spółkę niebędącą podatnikiem podatku dochodowego.

Na podstawie przytoczonych przepisów należy wskazać, że wielkość przychodu przypadającego na podatnika (wspólnika spółki komandytowej) określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku. Taką samą zasadę należy zastosować przy określaniu kosztów uzyskania przychodu, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat przypadających na wspólnika.

Z treści złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki komandytowej prowadzącej działalność gospodarczą spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa. W związku z planowanym uzyskaniem koncesji na obrót napojami alkoholowymi w roku 2016, spółka komandytowa zamierza zawrzeć umowę licencji z inną spółką, której przedmiotem będzie prawo ochronne na znak towarowy. Na mocy umowy licencji spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa nabędzie prawo ochronne na znak towarowy, przyznane wcześniej w drodze decyzji urzędu patentowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej.

W związku z tym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy odpisy amortyzacyjne od umowy licencji zawartej w 2016 roku, której przedmiotem będzie znak towarowy, stanowią dla Wnioskodawcy, jako wspólnika spółki, koszty uzyskania przychodów.

Tut. Organ zauważa, że zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Jak stanowi art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22b ust. 1 pkt 5 powoływanej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

  1. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
  2. spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
  3. prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
  4. autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
  5. licencje,
  6. prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.),
  7. wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Jednym z praw określonych w ww. ustawie Prawo własności przemysłowej jest prawo ochronne na znak towarowy. Zgodnie z art. 120 ust. 1 tej ustawy, znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a także melodia lub inny sygnał dźwiękowy. (art. 120 ust. 2 cyt. ustawy). Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne (art. 121 Prawa własności przemysłowej). Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może udzielić innej osobie upoważnienia do używania znaku, zawierając z nią umowę licencyjną. Do umowy tej stosuje się odpowiednio przepisy art. 76 oraz art. 78 i 79 (art. 163 ust. 1 Prawa własności przemysłowej).

Z przytoczonych przepisów wynika, że (co do zasady) wydatki poniesione na nabycie licencji stanowiącej wartość niematerialną i prawną podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od jej wartości początkowej.

Należy przy tym zauważyć, że wskazana w treści wniosku licencja spełnia warunki niezbędne do uznania jej za wartość niematerialną i prawną, wskazane w art. 22b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wynika z wniosku, znak towarowy, będący przedmiotem umowy licencji, będzie wykorzystywany przez Wnioskodawcę w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Co więcej, długość trwania umowy licencyjnej przekraczać będzie 1 rok. W treści umowy licencjobiorca zobowiąże się do rocznych opłat z tytułu korzystania ze znaku towarowego, przy czym opłaty za korzystanie ze znaku towarowego będą stałe i nie będą uzależnione od wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskiwanych przez licencjobiorcę.

Na podstawie przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego oraz przytoczonych regulacji prawnych należy wskazać, że odpisy amortyzacyjne od umowy licencji zawartej w 2016 roku, której przedmiotem będzie znak towarowy, będą stanowić dla Wnioskodawcy – proporcjonalnie do jego udziału w zyskach spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa – koszty uzyskania przychodów.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.