IBPBI/2/4510-257/15/IZ | Interpretacja indywidualna

Czy wypłaty kwot rozliczenia pieniężnego dokonywane na rzecz uczestników przez Spółkę będą stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1)
IBPBI/2/4510-257/15/IZinterpretacja indywidualna
  1. cel wydatku
  2. koszty uzyskania przychodów
  3. pracownik
  4. program motywacyjny
  5. programy
  6. wydatek
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Pojęcie kosztów uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 4 marca 2015 r. (data wpływu do tut. BKIP 11 marca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów świadczeń wypłaconych na rzecz uczestników programu motywacyjnego (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1) – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 marca 2015 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów świadczeń wypłaconych na rzecz uczestników programu motywacyjnego.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka akcyjna (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) planuje wprowadzić program motywacyjny („program”) dla członków zarządu Spółki. Wprowadzenie programu będzie miało na celu m.in. wzrost motywacji członków zarządu (dalej: „uczestnicy”) do podejmowania działań mających na celu osiągnięcie lepszych wyników finansowych Spółki oraz zatrzymanie najlepszych osób w Spółce. Program ten będzie oparty na pochodnych instrumentach finansowych realizowanych w formie wypłat gotówkowych, które to wypłaty uzależnione będą od określonego wskaźnika finansowego Spółki. Uczestnictwo w programie będzie dobrowolne.

Dwóch uczestników otrzymuje wynagrodzenie za pełnienie funkcji członka zarządu na podstawie uchwały wspólników Spółki, a trzeci członek zarządu na podstawie umowy o pracę i planuje się, że w 2015 r. i w kolejnych latach nie ulegnie to zmianie. Spółka zamierza zawrzeć z każdym z uczestników dwie odrębne umowy pochodnego instrumentu finansowego (na każdy rok obrotowy) o różnym terminie zapadalności (dalej: „umowy”). Umowy te będą zawierane odrębnie od uchwał powołujących członków zarządu do pełnienia funkcji w Spółce, umów o pracę lub innych umów zawartych między uczestnikami a Spółką. Treścią każdej z umów będzie przyznanie uczestnikom warunkowego prawa do otrzymania w przyszłości rozliczenia pieniężnego (dalej: „rozliczenie pieniężne”) uzależnionego od wysokości określonego wskaźnika finansowego, tj. zysku netto Spółki (dalej: „wskaźnik”). Wskaźnik ten będzie określony na podstawie sprawozdania finansowego Spółki.

Prawo do otrzymania rozliczenia pieniężnego za dany rok obrotowy uczestnik nabędzie w dwóch różnych terminach (dalej: „termin zapadalności roszczenia o rozliczenie pieniężne”). W przypadku pierwszej umowy, po zatwierdzeniu przez zgromadzenie wspólników Spółki zbadanego przez biegłego rewidenta sprawozdania finansowego, nie później jednak niż w terminie do 30 czerwca kolejnego roku obrotowego. W przypadku drugiej umowy, w terminie do 31 grudnia kolejnego roku obrotowego.

Realizacja warunkowego prawa do otrzymania przez uczestników rozliczenia pieniężnego (dalej: „prawo”) na podstawie każdej z umów, będzie dokonywana poprzez wypłatę przez Spółkę kwoty rozliczenia pieniężnego stanowiącego procent wskaźnika za dany rok obrotowy należnego uczestnikowi.

Kwota rozliczenia pieniężnego w odniesieniu do każdej z zawartych z danym uczestnikiem umów, z uwzględnieniem terminów zapadalności roszczenia o rozliczenie pieniężne, będzie obliczana w następujący sposób:

RP = (P X ZN) X 1/2, gdzie:

RP - kwota rozliczenia pieniężnego za dany rok obrotowy,

P - określony przez Spółkę łączny procent wskaźnika za dany rok obrotowy przypisany, dla celów ustalenia wysokości rozliczenia pieniężnego, uczestnikowi,

ZN - wartość wskaźnika określonego na podstawie sprawozdania finansowego Spółki.

Wysokość należnego uczestnikowi procentu wskaźnika będzie określona w indywidualnych umowach. Umowy będą zawarte na czas nieokreślony/na czas pełnienia funkcji członka zarządu Spółki z każdym uczestnikiem osobno. Prawo będzie przyznawane uczestnikom odpłatnie (cena nabycia wynosi 100 zł) i będzie niezbywalne do chwili, gdy jego realizacja stanie się możliwa.

Prawo to nie powstanie, jeśli wartość wskaźnika w danym roku obrotowym nie przekroczy określonej przez Spółkę i zapisanej w umowach kwoty oraz jeśli przed terminem zapadalności roszczenia o rozliczenie pieniężne uczestnik przestanie pełnić funkcję członka zarządu (prawo to jest zatem warunkowe).

Wypłata rozliczenia pieniężnego będzie finansowana ze środków obrotowych Spółki. Wypłata rozliczenia pieniężnego będzie wpływała na kwotę wyniku finansowego Spółki (zysk netto).

W szczególności wypłata nie będzie zatem finansowana z zysku netto.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy wypłaty kwot rozliczenia pieniężnego dokonywane na rzecz uczestników przez Spółkę będą stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki... (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1)

Zdaniem Spółki, wypłaty kwot rozliczenia pieniężnego dokonywane na rzecz uczestników przez Spółkę będą stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.

Na podstawie powyższej regulacji należy przyjąć, że Spółka ma możliwość rozpoznania poniesionego przez niego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów, pod warunkiem, że spełnione są łącznie dwa warunki:

  1. wydatek wykazuje związek z przychodem, tzn. jest poniesiony w celu uzyskania przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
  2. wydatek nie znajduje się w grupie wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.

W związku z tym, zdaniem Spółki, wydatki dokonane przez Spółkę mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „pdop”), jeżeli są nakierowane na osiągniecie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów Spółki. Warunkiem zaliczania danego wydatku do kosztów podatkowych przez Spółkę nie jest natomiast wystąpienie konkretnego przychodu, ale wystarczające jest w tym względzie podjęcie działań w celu jego potencjalnego osiągnięcia albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Związek wydatków Spółki z jej przychodami może mieć przy tym także charakter pośredni.

W świetle powyższych uwag Spółka stoi na stanowisku, że wypłaty kwot rozliczenia pieniężnego dokonywane na rzecz uczestników przez Spółkę mogą być traktowane jako służące zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki. Taką kwalifikację uzasadnia okoliczność, że wprowadzenie programu będzie miało na celu przede wszystkim:

  • wzrost motywacji uczestników do podejmowania działań ukierunkowanych na osiągnięcie lepszych wyników finansowych Spółki, a w konsekwencji poprawę efektywności funkcjonowania oraz rezultatów finansowych Spółki;
  • zatrzymanie najlepszych osób w Spółce poprzez wykreowanie dla uczestników odpowiedniej zachęty finansowej oraz stworzenie mechanizmów uzależniających powstanie prawa do realizacji rozliczenia pieniężnego od pełnienia przez uczestnika funkcji członka zarządu Spółki.

Dzięki temu Spółka uzyska możliwość stworzenia doświadczonego i efektywnego zespołu, wydajnie realizującego cele biznesowe Spółki, co powinno z kolei przyczynić się do zwiększenia wysokości uzyskiwanych przez Spółkę przychodów.

Możliwość kwalifikacji wydatków związanych z realizacją planów motywacyjnych opartych o pochodne instrumenty finansowe jako kosztów uzyskania przychodów została potwierdzona w analogicznych stanach faktycznych m.in. przez:

W konsekwencji przyjąć należy, że warunek istnienia związku wypłaty kwot rozliczenia pieniężnego dokonywanych na rzecz uczestników z przychodem Spółki będzie spełniony. Ponadto, spełniony będzie również drugi warunek zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów, tj. wypłaty kwot rozliczenia pieniężnego nie zostały wymienione w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 updop jako wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podsumowując, zdaniem Spółki, wypłaty kwot rozliczenia pieniężnego dokonywane na rzecz uczestników przez Spółkę będą stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851, ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania, ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami i inne niż bezpośrednio z nimi związane, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

  • został poniesiony przez podatnika,
  • jest definitywny, a więc bezzwrotny,
  • pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
  • poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
  • nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
  • został właściwie udokumentowany.

Art. 16 ust. 1 updop zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Jednocześnie podkreślić należy, że nieujęcie danego wydatku w katalogu kosztów niepotrącalnych, wymienionych w art. 16 ust. 1 updop, nie oznacza automatycznie, że inne koszty w nim niewymienione, tymi kosztami mogą być. W takim przypadku należy bowiem badać, czy dany koszt poniesiony został w celu uzyskania przychodu (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu).

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, planowanemu wprowadzeniu programu motywacyjnego dla członków zarządu Spółki przyświeca skonkretyzowany cel, a mianowicie wzrost motywacji uczestników do podejmowania działań ukierunkowanych na osiągnięcie lepszych wyników finansowych Spółki, a w konsekwencji poprawę efektywności funkcjonowania oraz rezultatów finansowych Spółki oraz zatrzymanie najlepszych osób w Spółce poprzez wykreowanie dla uczestników odpowiedniej zachęty finansowej.

Zatem, w ocenie tut. Organu, istnieje związek przyczynowo-skutkowy między poniesionymi wydatkami w postaci świadczeń (kwot rozliczenia pieniężnego) wypłaconych na rzecz uczestników programu motywacyjnego a potencjalnymi lub zwiększonymi przychodami Spółki, dlatego też – co do zasady – wydatki poniesione w związku z realizacją programu motywacyjnego, spełniające wskazane wyżej kryteria, będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki, jako wypełniające dyspozycję art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 jest więc prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Nadmienić należy, że w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 2 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.