IBPBI/2/423-1512/14/SD | Interpretacja indywidualna

Czy w związku ze zmianą brzmienia przepisów ustawy o CIT w zakresie przepisów dotyczących niedostatecznej (cienkiej) kapitalizacji należy uznać, że hipotezą normy wynikającej z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 w zw. z art. 11 ust. 5b ww. ustawy, począwszy od 1 stycznia 2015 r., objęte będą pożyczki udzielane Wnioskodawcy przez Spółkę A?
IBPBI/2/423-1512/14/SDinterpretacja indywidualna
  1. koszty uzyskania przychodów
  2. niedostateczna kapitalizacja
  3. odsetki od pożyczki
  4. udziałowiec
  5. umowa pożyczki
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 15 grudnia 2014 r. (data wpływu do tut. BKIP 22 grudnia 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w związku ze zmianą brzmienia przepisów ustawy o CIT, w zakresie niedostatecznej kapitalizacji należy uznać, że hipotezą normy wynikającej z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 w zw. z art. 11 ust. 5b ww. ustawy, począwszy od 1 stycznia 2015 r., objęte będą pożyczki udzielane Wnioskodawcy przez Spółkę A - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2014 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w związku ze zmianą brzmienia przepisów ustawy o CIT, w zakresie niedostatecznej kapitalizacji należy uznać, że hipotezą normy wynikającej z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 w zw. z art. 11 ust. 5b ww. ustawy, począwszy od 1 stycznia 2015 r., objęte będą pożyczki udzielane Wnioskodawcy przez Spółkę A.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług medycznych zarówno na rzecz przedsiębiorców prywatnych, jak i jednostek publicznych (klienci Spółki).

W zaistniałym stanie faktycznym (winno być zdarzeniu przyszłym) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty (dalej: „Fundusz”), jest jedynym akcjonariuszem Wnioskodawcy, co oznacza, że posiada 100% akcji w jego kapitale zakładowym. Z kolei Spółka A posiada 100% Certyfikatów Inwestycyjnych w Funduszu, co daje jej 100% głosów na Zgromadzeniu Inwestorów Funduszu. Ten ostatni jest Funduszem utworzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych oraz Statutu. Zgodnie ze Statutem, Fundusz emituje wyłącznie Certyfikaty Inwestycyjne, które nie będą oferowane w drodze oferty publicznej, ani dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu. Certyfikaty Inwestycyjne stanowią tytuł prawny uczestnictwa w Funduszu zamkniętym i są niepodzielnymi papierami wartościowymi imiennymi lub na okaziciela, ucieleśniającymi prawa majątkowe uczestnika Funduszu w postaci określonych wierzytelności pieniężnych oraz prawa korporacyjne (np. prawo głosu na zgromadzeniu inwestorów lub w radzie inwestorów) względem tego Funduszu.

Odnosząc się do znaczenia pojęcia Certyfikatu Inwestycyjnego należy, w opinii Spółki, zwrócić uwagę, że w świetle art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz.U. 2014 r., poz. 94 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych rozumie się przez to:

  1. akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1030, ze zm.), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego,
  2. inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienia do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych w lit. a lub wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego (prawa pochodne).

Oznacza to, w opinii Wnioskodawcy, że Certyfikaty Inwestycyjne nie są pojęciowo tożsame z udziałem czy akcją, o których mowa w ustawach podatkowych, co literalnie wynika z brzmienia tych ustaw.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku ze zmianą brzmienia przepisów ustawy o CIT w zakresie przepisów dotyczących niedostatecznej (cienkiej) kapitalizacji należy uznać, że hipotezą normy wynikającej z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 w zw. z art. 11 ust. 5b ww. ustawy, począwszy od 1 stycznia 2015 r., objęte będą pożyczki udzielane Wnioskodawcy przez Spółkę A...

Zdaniem Spółki, z uwagi na fakt, że zgodnie z literalnym brzmieniem przepisów art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm., dalej „ustawa o CIT”), wskazuje się na udziały lub akcje określające strukturę własnościową pomiędzy pożyczkodawcą a pożyczkobiorcą, sytuacja, w której Pożyczkodawca (Spółka A) posiada Certyfikaty Inwestycyjne w Funduszu, a ten z kolei posiada akcje w Pożyczkobiorcy (Wnioskodawca) nie jest objęta hipotezą normy wynikającej z ww. przepisów wynikających z ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r. poz. 1328 ze zm.), w zakresie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 w zw. z art. 11 ust. 5b.

Należy w tym miejscu wskazać, że w związku z ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw, art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 otrzymał następujące brzmienie:

  • nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez podmiot posiadający bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki albo udzielonych łącznie przez podmioty posiadające łącznie bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki, jeżeli wartość zadłużenia spółki wobec podmiotów posiadających bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki, uwzględniającego również zadłużenie z tytułu pożyczek, przekroczy łącznie wartość kapitału własnego spółki - w proporcji, w jakiej wartość zadłużenia przekraczająca wartość kapitału własnego spółki pozostaje do całkowitej kwoty tego zadłużenia wobec tych podmiotów, określonej na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zapłaty odsetek od pożyczek; przepisy te stosuje się odpowiednio do spółdzielni, członków spółdzielni oraz funduszu własnego takiej spółdzielni (art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o CIT),
  • nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez inną spółkę, jeżeli w obu tych spółkach ten sam podmiot bezpośrednio lub pośrednio posiada nie mniej niż po 25% udziałów (akcji), a wartość zadłużenia spółki otrzymującej pożyczkę wobec spółki udzielającej pożyczki oraz wobec podmiotów posiadających bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) spółki otrzymującej pożyczkę, uwzględniającego również zadłużenie z tytułu pożyczek, przekroczy łącznie wartość kapitału własnego spółki otrzymującej pożyczkę - w proporcji, w jakiej wartość zadłużenia przekraczająca wartość kapitału własnego spółki pozostaje do całkowitej kwoty tego zadłużenia, określonej na ostatni dzień miesiąca poprzedzając miesiąc zapłaty odsetek od pożyczek; przepisy te stosuje się odpowiednio do spółdzielni, członków spółdzielni oraz funduszu własnego takiej spółdzielni (art. 16 ust. 1 pkt 61 ustawy o CIT).

Jak zauważa Wnioskodawca fundamentalną zmianą jest objęcie zasadami niedostatecznej kapitalizacji zadłużenia od podmiotów powiązanych z dłużnikiem również w sposób pośredni. Pożyczkodawca ma być bowiem podmiotem posiadającym bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) spółki, przy czym zgodnie z brzmieniem przepisu art. 16 ust. 6 ww. ustawy wskaźnik procentowy określa się na podstawie liczby praw głosu (analogicznie jak dotychczas). W tym miejscu należy dodać, że przepis art. 16 ust. 6 ustawy o CIT, nakazuje do określenia wielkości udziału w prawach głosu dla wspólników pośrednich stosować odpowiednio przepis art. 11 ust. 5b. W świetle brzmienia art. 16 ust. 6 ustawy o CIT, wskaźnik procentowy, o którym mowa w ust. 1 pkt 60 i 61, posiadanych udziałów (akcji) w spółce określa się na podstawie liczby praw głosu, jakie w związku z posiadanymi udziałami (akcjami) przysługują danemu podmiotowi; przepis art. 11 ust. 5b stosuje się odpowiednio. W przypadku wspólnika spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, niebędącego akcjonariuszem uważa się, że ten wskaźnik procentowy pozostaje spełniony bez względu na wielkość jego udziału w tej spółce.

W obecnym stanie prawnym, w świetle przepisu art. 11 ust. 5b ustawy o CIT wskazuje się, że określając wielkość udziału pośredniego, jaki podmiot posiada w kapitale innego podmiotu, przyjmuje się zasadę, że jeżeli jeden podmiot posiada w kapitale drugiego podmiotu określony udział, a ten drugi posiada taki sam udział w kapitale innego podmiotu, to pierwszy podmiot posiada udział pośredni w kapitale tego innego w tej samej wysokości; jeżeli wartości te są różne, za wysokość udziału pośredniego przyjmuje się wartość niższą.

Z kolei w przepisie art. 4a pkt 16 ww. ustawy, ustawodawca przedstawił definicję udziału (akcji), który oznacza również ogół praw i obowiązków wspólnika w spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3 ww. ustawy.

Mając na uwadze znaczenie wykładni językowej w polskim systemie prawa, zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że norma prawa wynikająca w przepisu art. 11 ust. 5b ww. ustawy ma zastosowanie tylko i wyłącznie w przypadku posiadania przez Spółkę dosłownie udziału (akcji) w innym podmiocie. Implikuje to konstatację, że fakt posiadania przez Spółkę A Certyfikatów Inwestycyjnych w innym podmiocie, w Funduszu nie jest objęty zakresem podmiotowym i przedmiotowym normy prawnej przepisu art. 11 ww. ustawy. Oznacza to, że pomiędzy Wnioskodawcą, a Spółką A która posiada 100% Certyfikatów Inwestycyjnych w Funduszu nie ma ciągłości struktury własnościowej. Na poparcie tej argumentacji wskazać należy na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Zasada prymatu wykładni językowej jest bowiem często deklarowana w orzeczeniach Naczelnego Sadu Administracyjnego:

  • Zgodnie z ukształtowanym poglądem doktryny i stanowiskiem judykatury wykładnia gramatyczna jest podstawowym i stosowanym w pierwszej kolejności rodzajem wykładni (uchwała NSA z 20 maja 2002 r. sygn. akt OPK 20/2, ONSA 2003, nr 1, poz. 1),
  • W procesie interpretacji prawa podatkowego znajduje zastosowanie przede wszystkim wykładnia językowa (uchwała NSA z 4 czerwca 2001 r. sygn. akt FPK 5/01, ONSA 2011, nr 4, poz. 160),
  • Z uwagi na charakter prawa podatkowego, w tej dziedzinie prawa szczególne znaczenie należy przypisać wykładni językowej. (...) Natomiast w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych wyników, może być przydatna wykładnia systematyczna (wyrok WSA w Rzeszowie z 9 sierpnia 2004 r. sygn. akt SA/Rz 1824/03, B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, Gdańsk 2013 r.).

Z uwagi zatem na fakt, że przepisy art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 ustawy o CIT, mówią wprost o udziałach (akcjach) i prawach głosu należy uznać, że zaistniały w sprawie stan faktyczny (winno być zdarzenie przyszłe), w którym Spółka A posiadająca 100% Certyfikatów Inwestycyjnych w Funduszu, który posiada 100% akcji w kapitale zakładowym Wnioskodawcy udziela temu ostatniemu pożyczki, nie będzie objęty hipotezą normy wynikającej ze zmienionych przepisów prawa począwszy od 1 stycznia 2015 r.

Zdaniem Spółki wniosek, że norma prawa określona w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 w związku z przepisem art. 11 ust. 5b ww. ustawy nie znajdzie zastosowania do Certyfikatów Inwestycyjnych można wyprowadzić także w drodze wykładni systemowej. Zgodnie bowiem z przepisem art. 1 ust. 1 ww. ustawy, reguluje ona opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych i spółek kapitałowych w organizacji. Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, przepisy ustawy mają również zastosowanie do jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek niemających osobowości prawnej, z zastrzeżeniem ust. 1 i 3. Zatem w drodze wykładni systemowej należy stwierdzić, że przepisy art. 16 ust. l pkt 60 i 61 w związku z przepisem art. 11 dotyczą spółek mających osobowość prawną posiadających wyłącznie udziały (akcje) w innych spółkach będących podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych. Również w słowniku pojęć, w przepisie art. 4a ww. ustawy, ustawodawca nie wyjaśnia pojęcia Certyfikatu Inwestycyjnego. W opinii Wnioskodawcy oznacza to, że przepisy art. 11 ww. ustawy, nie obejmują swym zakresem certyfikatów inwestycyjnych emitowanych przez fundusze inwestycyjne.

W doktrynie prawa podkreśla się, że:

  • odnoszenie się do kontekstu systemowego polega na uzgadnianiu treści interpretowanych przepisów z normatywną zawartością systemu prawa i rozumieniu norm prawnych opartych na idei, że całość systemu określa znaczenie jego fragmentów (uchwała NSA z 18 czerwca 2007 r., sygn. akt II FPS 6/06, ONSA i WSA 2007, nr 5, poz. 110),
  • żadnego przepisu ustawy nie można interpretować w oderwaniu od jej pozostałych przepisów (uchwała NSA z dnia 29 maja 2000 r., sygn. akt FPS 2/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 2, patrz: B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, Gdańsk 2013).

Z powyższego wynika, że ww. art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 w zw. z art. 11 ust. 5b ustawy o CIT, obowiązujące o dnia 1 stycznia 2015 r. powinny być interpretowane zgodnie z ich literalnym brzmieniem z uwzględnieniem pozostałych przepisów ww. ustawy podatkowej.

Podsumowując, należy podkreślić w tym miejscu, że w ustawodawca w art. 11 ust. 5b ww. ustawy, posługuje się wyłącznie pojęciem udziału. Natomiast w ww. art. 4a pkt 16 ww. ustawy, definiując pojęcie udziału na gruncie ustawy wspomina także o akcji. Wykładnia językowa i systemowa ww. przepisów implikuje zatem twierdzenie, że pojęcie Certyfikaty Inwestycyjne nie mieści się w kategorii pojęć, o których mowa w ww. przepisach ww. ustawy podatkowej.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r. poz. 1328 ze zm.), dokonano szeregu zmian przepisów m.in. ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: „ustawa o pdop”). Skutkiem uchwalenia powyższych zmian była m.in. zmiana przepisów o niedostatecznej kapitalizacji. Z dniem 1 stycznia 2015 r. nowe brzmienie otrzymały art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 oraz art. 16 ust. 7b ustawy o pdop. Zostały dodane również nowe przepisy regulujące ww. kwestię tzn. art. 16 ust. 7g i 7h oraz art. 15c ustawy o pdop. Zmiany te spowodowały, że od 1 stycznia 2015 r. zasady stosowania przepisów o niedostatecznej kapitalizacji, znacznie różnią od tych obowiązujących do 31 grudnia 2014 r.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o pdop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o pdop), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o pdop.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a ustawy o pdop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów) z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Natomiast stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o pdop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Odsetki od pożyczki mogą więc zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów dopiero w momencie ich faktycznej zapłaty lub kapitalizacji, jednak pod warunkiem, że nie zachodzą m.in. okoliczności, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o pdop.

I tak, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o pdop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez podmiot posiadający bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki albo udzielonych łącznie przez podmioty posiadające łącznie bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki, jeżeli wartość zadłużenia spółki wobec podmiotów posiadających bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki, uwzględniającego również zadłużenie z tytułu pożyczek, przekroczy łącznie wartość kapitału własnego spółki - w proporcji, w jakiej wartość zadłużenia przekraczająca wartość kapitału własnego spółki pozostaje do całkowitej kwoty tego zadłużenia wobec tych podmiotów, określonej na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc zapłaty odsetek od pożyczek; przepisy te stosuje się odpowiednio do spółdzielni, członków spółdzielni oraz funduszu własnego takiej spółdzielni.

Według art. 16 ust. 6 ustawy o pdop, wskaźnik procentowy, o którym mowa w ust. 1 pkt 60, posiadanych udziałów (akcji) w spółce określa się na podstawie liczby praw głosu, jakie w związku z posiadanymi udziałami (akcjami) przysługują danemu podmiotowi; przepis art. 11 ust. 5b stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 11 ust. 5b ustawy o pdop, określając wielkość udziału pośredniego, jaki podmiot posiada w kapitale innego podmiotu, przyjmuje się zasadę, że jeżeli jeden podmiot posiada w kapitale drugiego podmiotu określony udział, a ten drugi posiada taki sam udział w kapitale innego podmiotu, to pierwszy podmiot posiada udział pośredni w kapitale tego innego podmiotu w tej samej wysokości; jeżeli wartości te są różne, za wysokość udziału pośredniego przyjmuje się wartość niższą.

Natomiast przez pożyczkę, o której mowa w ust. 1 pkt 60 i 61 oraz art. 15c, rozumie się każdą umowę, w której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy; przez pożyczkę tę rozumie się także kredyt, emisję papierów wartościowych o charakterze dłużnym, depozyt nieprawidłowy lub lokatę; pochodnych instrumentów finansowych nie uważa się za pożyczkę w rozumieniu tego przepisu (art. 16 ust. 7b).

Z brzmienia cytowanego powyżej art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o pdop wynika, że przepis ograniczający niedostateczną kapitalizację znajduje zastosowanie do odsetek od pożyczek (kredytów), udzielonych spółce przez określonych pożyczkodawców („pożyczkodawcy kwalifikowani”). Przy czym „kwalifikowani pożyczkodawcy” zostali w ustawie zdefiniowani; takim pożyczkodawcą jest m.in. podmiot, posiadający bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 25% udziałów (akcji) tej spółki oraz co najmniej dwa podmioty posiadające łącznie bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów (akcji) w spółce pożyczkobiorcy.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Fundusz, jest jedynym akcjonariuszem Wnioskodawcy, co oznacza, że posiada 100% akcji w jego kapitale zakładowym. Z kolei Spółka A posiada 100% Certyfikatów Inwestycyjnych w Funduszu, co daje jej 100% głosów na Zgromadzeniu Inwestorów Funduszu. W tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym wątpliwości Spółki dotyczą zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 w zw. z art. 11 ust. 5b ustawy o pdop, do pożyczek udzielanych Wnioskodawcy przez Spółkę A.

W tym miejscu zauważyć należy, że z brzmienia art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o pdop wynika, że dla oceny wystąpienia przesłanek zastosowania ograniczeń wynikających z tego przepisów należy brać pod uwagę status podmiotu udzielającego pożyczki na dzień zawarcia umowy pożyczki. W przedmiotowej sprawie warunek powyższy został spełniony, bowiem Pożyczkodawca Spółki (Spółka A) w momencie udzielania pożyczki będzie posiadał pośrednio 100% jej udziałów, zatem bez wątpienia będzie stanowił „kwalifikowanego pożyczkodawcę”.

W konsekwencji, w świetle powyższych przepisów oraz w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe wskazać należy, że pożyczki udzielane Wnioskodawcy przez Spółkę A będą podlegały ograniczeniom wskazanym w art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o pdop.

Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.