IBPBI/1/4511-54/15/AP | Interpretacja indywidualna

W zakresie obowiązku dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów o dokonane uprzednio odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej koparko-ładowarki, która została nabyta przez Wnioskodawcę od nieuprawnionego podmiotu oraz wydatki związane z eksploatacją ww. koparko-ładowarki.
IBPBI/1/4511-54/15/APinterpretacja indywidualna
  1. działalność gospodarcza
  2. korekta
  3. koszty uzyskania przychodów
  4. odpisy amortyzacyjne
  5. składniki majątkowe
  6. środek trwały
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 17 listopada 2014 r. (data wpływu do tut. Biura 19 listopada 2014 r.), uzupełnionym 12 i 17 lutego 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie braku obowiązku dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów o dokonane uprzednio:

  • odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej koparko-ładowarki, która została nabyta przez Wnioskodawcę od nieuprawnionego podmiotu - jest nieprawidłowe,
  • wydatki związane z eksploatacją ww. koparko-ładowarki - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 19 listopada 2014 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, m.in. dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie braku obowiązku dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów o dokonane uprzednio odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej koparko-ładowarki, która została nabyta przez Wnioskodawcę od nieuprawnionego podmiotu oraz wydatki związane z eksploatacją ww. koparko-ładowarki. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 6 lutego 2015 r. Znak: IBPP3/443-1367/14/LŻ, IBPBI/1/4511-54/15/AP wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 12 i 17 lutego 2015 r.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą (przedsiębiorstwo wielobranżowe), której główny przedmiot wg PKD sklasyfikowany jest pod symbolem 60.24.B - Transport drogowy towarów pojazdami uniwersalnymi. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę, oprócz usług transportowych, obejmują również roboty ziemne i budowlane oraz usługi asenizacyjne. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca dokonuje zakupów niezbędnych sprzętów oraz maszyn i urządzeń do wykonywania zleconych robót. W marcu 2012 r. została zakupiona (na podstawie faktury VAT) koparko-ładowarka o wartości 80.000 zł netto. Zakupiona maszyna została wprowadzona do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej (pod symbolem KŚT 583) i zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegała amortyzacji wg 18% stawki. Wnioskodawca dokonuje miesięcznych odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej zakupionej maszyny. Ponadto do kosztów uzyskania przychodów tej działalności zalicza również wydatki związane z bieżącą eksploatacją koparko-ładowarki (zakup części zamiennych, paliwa i konieczne naprawy). W październiku 2014 r. na mocy dokumentów Policji i Prokuratury, koparko-ładowarka będąca własnością Wnioskodawcy została zabezpieczona do momentu wyjaśnienia. Z przedstawionych przez ww. organy informacji wynika, że sprzedający koparkę w 2012 r. nie był prawnym właścicielem sprzętu, nie miał prawnej możliwości jego zbycia (sprzęt był własnością firmy leasingowej). Po konsultacjach z firmą leasingową istnieje obecnie możliwość wykupu ww. sprzętu z firmy leasingowej przez Wnioskodawcę, który skorzysta z tej możliwości.

W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 12 lutego 2015 r., wskazano m.in., że Wnioskodawca dokonał wszelkich starań, by zakup maszyny pochodził z legalnego źródła. Wielokrotnie interesował się zakupem maszyn u tegoż sprzedawcy, którego firma istnieje na rynku od długiego czasu. Sprzedający posiadał w ofercie także inne urządzenia. Dodatkowo sprzedawca został zweryfikowany w systemie CEIDG i REGON. Fakt, że firma działa na rynku długo, wskazywał na uczciwość sprzedawcy i nie budził żadnych podejrzeń. Poza fakturą dokumentującą sprzedaż koparko-ładowarki, została przekazana jedynie polisa OC tegoż sprzętu. Wnioskodawca nie posiadał informacji, że koparko-ładowarka, była przedmiotem umowy leasingowej zawartej przez sprzedawcę. Istotne elementy opisu stanu faktycznego zwarto również we własnym stanowisku w sprawie, gdzie wskazano, że fakt prowadzenia działalności został sprawdzony, a kupujący dołożył wszelkiej staranności przy zakupie i nie był w stanie stwierdzić, że sprzęt pochodzi z nielegalnego źródła. Wnioskodawca nadmienia, że zakupiona maszyna nie podlega rejestracji w Wydziale Komunikacji, gdyby tak było nieprawidłowość zostałaby ujawniona wcześniej.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w związku z ujawnieniem faktu, że zakupiony sprzęt pochodzi z nielegalnego źródła, zachodzi konieczność korygowania poniesionych wydatków związanych z amortyzacją i eksploatacją ww. sprzętu...

(część przedstawionego we wniosku pytania)

Zdaniem Wnioskodawcy, dokonując w 2012 r. zakupu koparko-ładowarki działał w przeświadczeniu, że kupuje sprzęt z legalnego źródła. Dostawca maszyny jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT (także UE). Zgodnie z wpisem CEIDG działalność jest aktywna od 1992 r. (PKD 46.63.Z - sprzedaż hurtowa maszyn wykorzystywanych w górnictwie, budownictwie oraz inżynierii lądowej i wodnej). Fakt prowadzenia działalności został sprawdzony, a kupujący dołożył wszelkiej staranności przy zakupie i nie był w stanie stwierdzić, że sprzęt pochodzi z nielegalnego źródła. Wnioskodawca nadmienia, że zakupiona maszyna nie podlega rejestracji w Wydziale Komunikacji, gdyby tak było nieprawidłowość zostałaby ujawniona wcześniej. Zakupiona maszyna od 2012 r. służyła prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej do wykonywania zleconych prac ziemnych. Stanowiła jedno z głównych narzędzi, przynoszących znaczące przychody. Wiele prac było zlecanych Wnioskodawcy ze względu na fakt posiadania zakupionej koparko-ładowarki. Tym samym, bieżące wydatki związane z eksploatacją (zakup paliwa, czy wydatki poniesione na naprawy) stanowiły koszty uzyskania przychodu. Bezpośredni związek poczynionych wydatków (zarówno amortyzacji, jak i kosztów eksploatacyjnych) z osiąganymi przychodami stanowił podstawę do dokonywania odliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca dołożył wszelkich starań przy zakupie ww. maszyny, tym samym nie był w stanie stwierdzić, że zakup ten może być nielegalny. W związku z ujawnieniem faktu, że maszyna została sprzedana nielegalnie, przez osobę nieuprawnioną do rozporządzania rzeczą jak właściciel, nie należy kwestionować zasadności dokonywanych odliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych. Maszyna została zakupiona na podstawie faktury VAT, stanowiła majątek firmy i zarówno jej zakup jak i bieżące wydatki eksploatacyjne związane były z osiąganymi przychodami z działalności gospodarczej. Ujawnienie faktu, że maszyna została sprzedana przez nieuprawniony podmiot nie powinno powodować konieczności korygowania podatkowych kosztów uzyskania przychodów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien on, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

  • musi pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
  • nie może znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
  • powinien być właściwie udokumentowany.

Kosztem uzyskania przychodów nie są zatem wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Przy czym, w myśl art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Jednakże prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego uzależnione jest w pierwszej kolejności od tego, czy określony środek trwały w chwili dokonywania odpisów amortyzacyjnych stanowił własność lub współwłasność podatnika.

Zgodnie bowiem z art. 22a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania maszyny, urządzenia i środki transportu, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z treści złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem są m.in. roboty ziemne, budowlane oraz usługi asenizacyjne. W marcu 2012 r. zakupił koparko-ładowarkę o wartości 80.000 zł netto, którą wprowadził do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca dokonywał miesięcznych odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej ww. środka trwałego i zaliczał te odpisy do kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Ponadto do kosztów podatkowych zaliczał również wydatki związane z bieżącą eksploatacją koparki (zakup części zamiennych, paliwa, konieczne naprawy). W październiku 2014 r. ma mocy dokumentów Policji i Prokuratury, koparko-ładowarka została zabezpieczona do momentu wyjaśnienia, ponieważ sprzedający ww. koparko-ładowarkę w 2012 r. nie był jej prawnym właścicielem i nie miał prawnej możliwości jej zbycia (koparko-ładowarka była własnością firmy leasingowej). Po konsultacjach z firmą leasingową okazało się, że istnieje obecnie możliwość wykupu ww. maszyny z firmy leasingowej przez Wnioskodawcę, który z niej skorzysta. Ponadto jak wskazano we wniosku, Wnioskodawca dokonał wszelkich starań, aby zakupu maszyny dokonać z legalnego źródła. Przed zakupem Wnioskodawca ustalił, że ww. sprzedawca istnieje na rynku od długiego czasu, a w ofercie posiada także inne urządzenia. Dodatkowo sprzedawca został zweryfikowany w systemie CEIDG i REGON. Fakt, że firma działa na rynku długo wskazywał na uczciwość sprzedawcy i nie wzbudzał żadnych podejrzeń. Wnioskodawca wskazał, że dołożył wszelkiej staranności przy zakupie i nie mógł stwierdzić, że sprzęt pochodzi z nielegalnego źródła, zważywszy przy tym, że zakupiona maszyna nie podlegała rejestracji w Wydziale Komunikacji. Poza fakturą dokumentującą sprzedaż koparko-ładowarki Wnioskodawcy została przekazana jedynie polisa OC tegoż sprzętu. Wnioskodawca nie posiadał informacji, że koparko-ładowarka była przedmiotem umowy leasingowej zawartej przez sprzedawcę.

Jak wynika z powołanych przepisów, jedną z podstawowych przesłanek warunkujących możliwość uznania określonego składnika majątku za środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej jest posiadanie określonego tytułu prawnego do tego składnika majątku, m.in. prawa własności.

Dla uznania, czy koparko-ładowarka, o której mowa we wniosku stanowi własność Wnioskodawcy, należy odnieść się do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.). W myśl przepisów Kodeksu cywilnego, nabycie własności rzeczy ruchomej zależy od zawarcia umowy przeniesienia własności oraz od przysługiwania zbywcy uprawnienia do rozporządzania rzeczą.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku Wnioskodawca nabył przedmiotową koparko-ładowarkę w dobrej wierze. Wskazać należy, że dobra wiara danej osoby, polega na jej usprawiedliwionym mniemaniu istnienia jakiegoś prawa lub stosunku prawnego do rzeczy, której dysponentem jest sprzedający. W stanie dobrej wiary jest osoba, która pomimo dołożenia należytej staranności nie mogła dowiedzieć się o jej rzeczywistym stanie prawnym. Zatem dobra wiara istnieje wtedy, gdy nabywca jest przekonany, że posiada rzecz zgodnie z przysługującym mu prawem. Zgodnie bowiem z art. 169 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działa w złej wierze.

Jednakże gdy rzecz zgubiona, skradziona lub w inny sposób utracona przez właściciela zostaje zbyta przed upływem lat trzech od chwili jej zgubienia, skradzenia lub utraty, nabywca może uzyskać własność dopiero z upływem powyższego trzyletniego terminu (art. 169 § 2 Kodeksu cywilnego). Natomiast stosownie do art. 174 Kodeksu cywilnego, posiadacz rzeczy ruchomej niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada rzecz nieprzerwanie od lat trzech jako posiadacz samoistny, chyba że posiada w złej wierze.

Wobec powyższego, warunkiem uznania za własność Wnioskodawcy nabytej w dobrej wierze koparko-ładowarki, jest fakt posiadania jej przez okres co najmniej trzech lat.

Z treści złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca był samoistnym posiadaczem pojazdu przez okres krótszy niż trzy lata, co oznacza, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 174 Kodeksu cywilnego, pozwalająca uznać, że ww. maszyna stała się własnością Wnioskodawcy. Skoro zatem Wnioskodawca nie był właścicielem (ani współwłaścicielem) przedmiotowej koparko-ładowarki, to nie mogła ona stanowić środka trwałego w prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej, ponieważ nie spełniała podstawowej przesłanki określonej w art. 22a ust. 1 ww. ustawy, pozwalającej uznać ją za środek trwały. Tym samym odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej ww. maszyny nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów tej działalności. W konsekwencji Wnioskodawca zobowiązany jest do dokonania korekty kosztów podatkowych wstecz, tj. w okresach, w których odpisy te zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnosząc się natomiast do obowiązku dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów o zaliczone uprzednio do kosztów podatkowych wydatki związane z eksploatacją ww. koparko-ładowarki, wskazać należy, że aby wydatki związane z eksploatacją maszyny, która jest wykorzystywana w działalności gospodarczej mogły stanowić koszty podatkowe podatnik nie musi być jej właścicielem, może bowiem użytkować ją na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia, lub innego tytułu prawnego. Jednakże niezbędnym jest w tej mierze dokonanie oceny, czy wydatki z tego tytułu spełniają ogólne przesłanki zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych, określone w cyt. art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym też kontekście zauważyć należy, że ww. wydatki nie zostały wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako nieuznawane za koszty uzyskania przychodów. Ponadto wskazana we wniosku koparko-ładowarka od 2012 r. wykorzystywana była na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej do wykonywania zleconych prac ziemnych. Jak wskazano we wniosku, stanowiła ona jedno z głównych narzędzi przynoszących znaczące przychody prowadzonej działalności gospodarczej. Wiele prac było zlecanych Wnioskodawcy ze względu na fakt posiadania tej koparko-ładowarki. Niewątpliwie zatem wydatki poniesione na eksploatację przedmiotowej koparko-ładowarki, miały związek z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą i były związane z wykorzystywaniem ww. maszyny na potrzeby tej działalności. Wydatki te mogą zatem stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. W konsekwencji Wnioskodawca nie jest zobowiązany do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów o wartość wydatków poniesionych z tego tytułu.

Z uwagi na powyższe przedstawione we wniosku stanowisko Wnioskodawczy w zakresie braku obowiązku dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów o dokonane uprzednio:

  • odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej koparko-ładowarki, która została nabyta przez Wnioskodawcę od nieuprawnionego podmiotu - jest nieprawidłowe,
  • wydatki związane z eksploatacją ww. koparko-ładowarki - jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie wskazać należy, że w zakresie podatku od towarów i usług, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.