IBPBI/1/4511-157/15/WRz | Interpretacja indywidualna

Czy do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć diety za czas wyjazdów do stałego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej?
IBPBI/1/4511-157/15/WRzinterpretacja indywidualna
  1. diety
  2. koszty uzyskania przychodów
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Przedmiot i podmiot opodatkowania

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 9 lutego 2015 r. (data wpływu do tut. Biura 10 lutego 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet za czas przejazdów i pobyt w miejscu związanym z realizacją zawartej umowy agencyjnej – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 10 lutego 2015 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet za czas przejazdów i pobyt w miejscu związanym z realizacją zawartej umowy agencyjnej.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której przeważającym rodzajem jest, zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarcze, prowadzenie na podstawie umowy agencyjnej sprzedaży różnego rodzaju. Posiada podpisaną umowę o współpracy ze sp. z o. o. na prowadzenie w jej imieniu stację paliw w miejscowości X, a więc poza miejscem głównym wykonywania działalności, tj. w miejscowości Y, określonej we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, jako miejsce dodatkowe wykonywania tejże działalności. Z uwagi na rodzaj zawartej umowy Wnioskodawca średnio 20-25 razy w miesiącu przebywam w Y., tj. poza miejscem głównym wykonywania działalności w celu nadzorowania pracy zatrudnionych osób jak również w celu wykonywania pozostałych czynności wynikający z zawartej umowy z ww. spółką. Te pozostałe czynności, to współpraca z biurem spółki, z dostawcami paliw i towarów, jak również przygotowywanie i odprowadzanie depozytów gotówkowych ze stacji paliw przez firmę konwojującą (7 razy w tygodniu). W związku z powyższymi działaniami, czas poświęcony od momentu wyjazdu z głównej siedziby, tj. z Y do X aż do powrotu, kształtuje się w przedziale od 9 do 13 godzin dziennie wraz z dojazdami w zależności od ilości pracy w danym dniu. Stacja paliw, którą zarządza pracuje 24 h na dobę przez cały rok.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy w związku z wykonywaną działalnością i zawartą umową z ww. sp. z o.o., w szczególności dotyczącą nadzorowanie pracy zatrudnionych w X osób, przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych w ramach określonego limitu, tj. w wysokości diet przysługującym pracownikom, określonych w odrębnych przepisach ...

Zdaniem Wnioskodawcy, bezpośrednie realizowanie zawartej przez niego umowy z ww. sp. z o.o., na prowadzenie stacji paliw w X, tj. poza głównym miejscem wykonywania działalności w Y, jak również czas dojazdu do miejsca dodatkowego działalności samochodem ujętym w środkach trwałych jest podróżą służbową. Zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W przypadku źródła przychodów jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza można przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Zgodnie natomiast z art. 23 ust.1 pkt 52 ww. ustawy nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom określoną odrębnymi przepisami. Z tego przepisu jednoznacznie wynika, że osoby prowadzące działalność gospodarczą odbywają podróże służbowe związane z wykonywaną przez nie działalnością, a ustawodawca ustanawia jedynie maksymalną wysokość diet, które mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że ma prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów wartość diet związanych z własnymi podróżami służbowymi.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Aby określony wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

  • musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
  • nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
  • musi być należycie udokumentowany.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy, nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Powyższe oznacza, że osoby prowadzące działalność gospodarczą mają prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów, wartość diet do wysokości nieprzekraczającej wysokości diet przysługującym pracownikom określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 167).

Z treści wniosku wynika, że przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest m.in. sprzedaż różnego rodzaju, w tym paliw silnikowych, w ramach zawartej umowy agencyjnej. Do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zamierza zaliczać wartość diet za czas codziennych przejazdów i realizacji umowy zawartej ze sp. z o.o. dotyczącej prowadzenia stacji paliw, znajdującej się poza główną siedzibą jego firmy (średnio od 20 do 25 razy w miesiącu).

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, że wskazane we wniosku codzienne przejazdy oraz pobyt na stacji paliw związany z realizacją zawartej umowy agencyjnej, poza główną siedzibą firmy Wnioskodawcy nie można zdefiniować jako podróże służbowe, ponieważ takimi nie są. Pojęcie „podróży służbowej”, unormowane jest w art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz.1502), dotyczy ono pracownika wykonującego na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy.

Ww. stacja paliw jest dla Wnioskodawcy stałym miejscem działalności gospodarczej (pracy) wykonywanej (średnio od 20 do 25 razy w miesiącu), w ramach zawartej umowy agencyjnej z ww. sp. z o.o., zatem nie przysługują mu należności (diety) za czas przejazdów i pobyt na ww. stacji paliw będącej stałym miejscem realizacji umowy agencyjnej zawartej ze sp. z o. o., lecz może do kosztów podatkowych zaliczyć wyłącznie udokumentowane wydatki poniesione w związku z tymi przejazdami.

Wobec powyższego w świetle przytoczonych przepisów prawa podatkowego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet za czas przejazdów i pobyt w miejscu związanym z realizacją zawartej umowy agencyjnej jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

Dokumenty dotyczące poruszonych zagadnień:

diety
DD3/033/292/MCA/14/RD-85063/14 | Interpretacja indywidualna

koszty uzyskania przychodów
IBPBII/1/4511-100/15/BJ | Interpretacja indywidualna

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.