IBPBI/1/415-905/14/BK | Interpretacja indywidualna

W zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków z tytułu czynszu najmu oraz związanych z eksploatacją pomieszczeń, w których zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej
IBPBI/1/415-905/14/BKinterpretacja indywidualna
  1. czynsz
  2. koszty uzyskania przychodów
  3. umowa najmu
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112 poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 1 sierpnia 2014 r. (data wpływu do tut. Biura 7 sierpnia 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków z tytułu czynszu najmu oraz związanych z eksploatacją pomieszczeń, w których zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 7 sierpnia 2014 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej z tytułu czynszu najmu oraz wydatków związanych z eksploatacją pomieszczeń, w których zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, której przedmiotem jest m.in. sprzedaż detaliczna odzieży, prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach. W dniu 5 lutego 2004 r. Wnioskodawca zawarł umowę najmu pomieszczeń (dalej określanych łącznie jako: „Lokal”). Umowa najmu została zawarta na czas określony do 31 sierpnia 2014 r., a jej postanowienia nie przewidywały możliwości wcześniejszego wypowiedzenia umowy. W najmowanym Lokalu Wnioskodawca prowadził sprzedaż odzieży pewnej marki na podstawie umowy franczyzy zawartej 19 kwietnia 2004 r. z właścicielem marki (dalej jako: „Franczyzodawca”). Następnie umowa franczyzy została wypowiedziana przez Franczyzodawcę, wskutek czego została rozwiązana z dniem 16 kwietnia 2014 r. Z tym dniem Wnioskodawca zaprzestał prowadzenia działalności handlowej w Lokalu, który jednak w dalszym ciągu był przedmiotem umowy najmu, zawartej na czas określony, bez możliwości jej wcześniejszego wypowiedzenia przez Wnioskodawcę. Po rozwiązaniu umowy franczyzy i zakończeniu działalności sprzedażowej w Lokalu, Wnioskodawca w dalszym ciągu ponosił i ponosi koszty najmu lokalu, tj. miesięczny czynsz najmu oraz koszty bieżącej eksploatacji Lokalu, w skład których wchodzą koszty zużycia gazu, energii elektrycznej, wody, sprzątania wokół Lokalu, podatku od nieruchomości, zarządu itp. w części przypadającej na Lokal (dalej jako: „koszty bieżącej eksploatacji”). Wnioskodawca prowadzi w dalszym ciągu sprzedaż odzieży w innych salonach handlowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wydatki z tytułu kosztów czynszu najmu Lokalu oraz koszty bieżącej eksploatacji Lokalu, które Wnioskodawca był i jest zobowiązany ponieść (ponosić) w okresie po rozwiązaniu umowy franczyzy, a przed zakończeniem obowiązywania umowy najmu Lokalu, stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów...

Zdaniem Wnioskodawcy, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: „ustawa o PDOF”) stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PDOF. Z powyższego przepisu wynika, że wszelkie wydatki, które nie zostały wymienione w art. 23 ustawy o PDOF, stanowią koszty uzyskania przychodów, jeżeli wykazują związek z przychodem w tym sensie, że są poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania, czy zabezpieczenia ich źródeł. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki z tytułu kosztów najmu Lokalu oraz kosztów bieżącej eksploatacji Lokalu stanowią dla niego koszty uzyskania przychodów. Wydatki takie nie zostały wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów z art. 23 ustawy o PDOF, a równocześnie nie ulega wątpliwości, że wykazują one związek z przychodem Wnioskodawcy w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PDOF, jako tzw. pośrednie koszty uzyskania przychodu.

Zdaniem Wnioskodawcy, poniesienie analizowanych wydatków służyło również zachowaniu, jak i zabezpieczeniu źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Wydatki te były bowiem i są ponoszone na podstawie obowiązującej umowy najmu, której zawarcie wiązało się z osiąganiem przez Wnioskodawcę przychodów z tytułu prowadzonej działalności handlowej. Wnioskodawca chcąc prowadzić sprzedaż produktów odzieżowych, musiał dysponować Lokalem, w związku z czym zawarł umowę jego najmu, która nie przewidywała zgodnie z wolą stron możliwości jej wcześniejszego wypowiedzenia przez Wnioskodawcę.

Wskutek braku możliwości wypowiedzenia umowy najmu przed okresem, na jaki została ona zawarta, Wnioskodawca był i jest zobowiązany ponosić koszty czynszu najmu i koszty bieżącej eksploatacji Lokalu mimo, że faktycznie nie prowadzi już w tym Lokalu działalności handlowej.

Należy dodać, że wypowiedzenie umowy najmu przez Wnioskodawcę z uwagi na fakt rozwiązania umowy franczyzy mogłoby się okazać prawnie nieskuteczne, a co więcej narażałoby Wnioskodawcę na odpowiedzialność cywilnoprawną związaną z niewykonywaniem umowy, w tym na nałożenie na niego obowiązku naprawienia szkody Wynajmującemu, jak i pociągnęłoby za sobą koszty ewentualnego sporu sądowego z Wynajmującym. Zgodnie bowiem z art. 673 § 3 Kodeksu cywilnego, jeżeli czas trwania umowy najmu jest oznaczony, zarówno wynajmujący, jak i najemca mogą wypowiedzieć najem, w wypadkach określonych w umowie. Jeżeli zatem przyczyny wypowiedzenia przez najemcę umowy najmu zawartej na czas określony nie zostaną w tej umowie określone, umowa najmu nie może być wypowiedziana i obowiązuje przez czas, na jaki została zawarta. Tym samym z gospodarczego punktu widzenia racjonalnym zachowaniem jest kontynuowanie przez Wnioskodawcę stosunku najmu do czasu jego zakończenia zgodnie z umową oraz ponoszenie kosztów, do których jest on zobowiązany. Działanie takie prowadzi zatem do minimalizacji strat z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki wykazują związek z przychodem w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PDOF jako wydatki na zabezpieczenie źródła przychodów. Jak wskazuje Wnioskodawca, wniosek taki znajduje potwierdzenie także w tezach prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt II FPS 2/1. Przy czym, chociaż wyrok powyższy został wydany na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z uwagi na zbieżność regulacji, zachowuje swoją aktualność także w odniesieniu do wykładni art. 22 ust. 1 ustawy o PDOF.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawczyni.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.