IBPBI/1/415-1176/14/SK | Interpretacja indywidualna

W zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków związanych z eksploatacją samochodów osobowych wykorzystywanych w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej oraz odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od ich wartości początkowych
IBPBI/1/415-1176/14/SKinterpretacja indywidualna
  1. eksploatacja
  2. koszty uzyskania przychodów
  3. odpisy amortyzacyjne
  4. samochód prywatny
  5. samochód służbowy
  6. wydatek
  7. środek trwały
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 30 września 2014 r. (data wpływu do tut. Biura 6 października 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków związanych z eksploatacją samochodów osobowych wykorzystywanych w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej oraz odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od ich wartości początkowych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 6 października 2014 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków związanych z eksploatacją samochodów osobowych wykorzystywanych w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej oraz odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od ich wartości początkowych.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na kierowaniu i nadzorowaniu robót budowlano-montażowych w branży instalacji sanitarnych, projektowaniu i wykonywaniu instalacji, opracowaniu wyników pomiarów, doradztwie związanym z prowadzonymi robotami, przygotowaniu ofert oraz oględzinach obiektów. Zakres i przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej powoduje konieczność dojazdu do miejsca prowadzenia robót, miejsc wykonywania niezbędnych oględzin, składania ofert, a także prowadzenia doradztwa bezpośredniego. Charakter prowadzonych robót i konieczność dochowania terminów umownych wykonywanych robót, nie wyklucza konieczności wykonywania czynności nadzoru i kierowania robotami także w soboty i niedziele. Ze względu na fakt, że ww. prace Wnioskodawca wykonuje osobiście, nie obowiązuje go ustawowy czas pracy i konieczność zachowania ustawowych dni wolnych od pracy. Podstawowym i niezbędnym narzędziem wykorzystywanym w działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest samochód, umożliwiający dojazd do miejsca prowadzenia robót, miejsc wykonywania niezbędnych oględzin, miejsc składania ofert, a także miejsc prowadzenia doradztwa bezpośredniego. Siedziba działalności gospodarczej jest zarejestrowana w miejscu zamieszkania i stąd realizowane są wszystkie wyjazdy. Wnioskodawca posiada wydzielone miejsce na prowadzenie działalności gospodarczej w miejscu zamieszkania (biuro).

Wyłącznie dla celów prowadzenia działalności gospodarczej zakupił samochód osobowy. Samochód ten stanowi środek trwały firmy, dla potrzeb podatku od towarów i usług został zgłoszony w urzędzie skarbowym na druku VAT-26, a wykorzystywanie pojazdu dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą potwierdzone jest prowadzoną dla potrzeb podatku VAT- ewidencją przebiegu pojazdu. Dla celów prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca posiada także i użytkuje drugi samochód, stanowiący środek trwały firmy. Drugi z samochodów nie został zgłoszony w myśl ustawy o podatku od towarów i usług do działalności gospodarczej, więc zgodnie z tą ustawą ma przeznaczenie prywatno-służbowe. Obydwa samochody są w działalności gospodarczej Wnioskodawcy niezbędne, by zapewnić ciągłość obsługi i wywiązanie się z przyjętych zobowiązań.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy w przedstawionej sytuacji, odpisy amortyzacyjne od obydwu środków trwałych będą stanowiły koszt uzyskania przychodu w pełnej wysokości, skoro na gruncie ustawy o VAT podatnik zadeklarował użytek prywatno-służbowy jednego z samochodów...

Czy deklaracja podatnika na gruncie ustawy o podatku VAT - o użytku prywatno-służbowym samochodu oraz fakt że siedziba działalności gospodarczej jest zarejestrowana w miejscu zamieszkania określonym, jako siedziba firmy - ma jakiekolwiek znaczenie dla rozliczania wysokości innych kosztów związanych z bieżącą eksploatacją pojazdu na gruncie podatku dochodowego...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm., winno być t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Użyty w tym przepisie zwrot „w celu” oznacza, że aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu bądź na funkcjonowanie źródła przychodu.

Posiadanie samochodu w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej jest niezbędne i konieczne, bez samochodu nie ma możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Aby zapewnić ciągłość usług i wywiązywanie się z przyjętych zobowiązań, koniecznym jest posiadanie dwóch samochodów, z których jeden przeznaczony jest tylko do celów związanych z prowadzoną działalnością, a drugi użytkowany jest w sytuacjach koniecznych, co w działalności Wnioskodawcy, występuje kilkukrotnie w okresie jednego miesiąca. Stąd Wnioskodawca uważa, że wykorzystanie dwóch samochodów osobowych w działalności gospodarczej jest całkowicie uzasadnione. Fakt posiadania siedziby działalności gospodarczej w miejscu zamieszkania nie stoi na przeszkodzie uznaniu w całości poniesionych wydatków związanych z pojazdami będącymi środkami trwałymi, jako kosztów uzyskania przychodów i to również w odniesieniu do pojazdu, którego użytkowanie określono, jako prywatno-służbowe. Nie ma bowiem w przepisach ustawy o podatku dochodowym zapisu który wskazywałby wyłączenia w tym względzie, na przykład ze względu na miejsce siedziby działalności gospodarczej. Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że zmiana w zakresie możliwości odliczania podatku naliczonego od paliw i innych wydatków eksploatacyjnych i związana z tym kwalifikacja pojazdu, jako wyłącznie wykorzystywanego w działalności gospodarczej lub dla celów prywatno – służbowych, dotyczy wyłącznie przepisów podatku od towarów i usług, a nie zaś przepisów podatku dochodowego od osób fizycznych. Stąd uważa, że w jego sytuacji faktycznej posiada możliwość uznania za koszt działalności gospodarczej całości odpisów amortyzacyjnych dot. obydwu pojazdów. Również fakt, że siedziba prowadzonej działalności gospodarczej mieści się w miejscu zamieszkania nie ma wpływu na wysokość zaliczanych do kosztów podatkowych pozostałych wydatków eksploatacyjnych, w sytuacji gdy poniesione koszty miały związek z uzyskaniem przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

  • musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
  • nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów,
  • musi być należycie udokumentowany.

Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, przy czym każdy wydatek poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków, należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej większej ilości środków transportu. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na nabycie określonego składnika majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodu jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga fakt, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wykorzystywaniem samochodu, a osiągniętym przychodem spoczywa na Wnioskodawcy. To on bowiem osiąga korzyści, polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych na nabycie samochodu osobowego i jego eksploatację do kosztów uzyskania przychodu i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Brak jest zatem przeszkód prawnych aby podatnik w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywał kilka samochodów osobowych, o ile jest to racjonalnie uzasadnione rodzajem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jeżeli zatem charakter prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej (np. jej rozmiar, sposób wykonywania usług itp.) uzasadnia wykorzystywanie w tej działalności gospodarczej dwóch środków transportu (samochodów osobowych), to (co do zasady) wydatki związane z tymi pojazdami – w ustawowych granicach – mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.

Zgodnie z przytoczonym art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki wymienione przez ustawodawcę w art. 23 ww. ustawy, nawet jeżeli zostały poniesione w sposób celowy, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części; wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są natomiast odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Powyższe oznacza, że (co do zasady) wydatki poniesione przez podatnika na nabycie środków trwałych podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej pośrednio – poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania maszyny, urządzenia i środki transportu, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą polegająca na kierowaniu i nadzorowaniu robót budowlano-montażowych w branży instalacji sanitarnych, projektowaniu i wykonywaniu instalacji, opracowywaniu wyników pomiarów, doradztwie związanym z prowadzonymi robotami, przygotowaniu ofert oraz oględzin obiektów. Świadczenie ww. usług wymaga od Wnioskodawcy dojazdu do miejsc ich wykonywania. W związku z powyższym, Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności wykorzystuje dwa samochody osobowe. Oba samochody zostały ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Przy czym w odniesieniu do pierwszego z samochodów została złożona informacja VAT-26, tj. informacja o jego wykorzystywaniu wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i jest prowadzona ewidencja przebiegu pojazdu dla potrzeb podatku VAT. Drugi z samochodów nie został zgłoszony we wskazany powyżej sposób, co na gruncie przepisów dot. podatku od towarów i usług oznacza, że samochód ten nie jest użytkowany wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skoro przedmiotowe samochody osobowe Wnioskodawca wykorzystuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i zostały one uznane za środki trwałe w tej działalności, to do kosztów podatkowych prowadzonej działalności może on zaliczać odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowych jednakże z uwzględnieniem limitu wskazanego w art. 23 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania.

Odnosząc się natomiast do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków związanych z bieżącą eksploatacją ww. samochodów, wskazać należy, że co do zasady tego rodzaju wydatki ponoszone przez podatników w związku z wykorzystywaniem na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej samochodów stanowiących środki trwałe w tej działalności, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów tej działalności, o ile wydatki te zostaną właściwie udokumentowane. Przy czym pamiętać należy, że wydatki związane z ubezpieczeniem samochodów osobowych, podlegają ograniczeniu kwotowemu na mocy art. 23 ust. 1 pkt 47 ww. ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20.000 euro, przeliczona na złote według kursu sprzedaży walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowych wskazanych we wniosku samochodów, stanowiących środki trwałe w prowadzonej działalności gospodarczej, mogą (do wysokości określonej w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) stanowić koszty podatkowe. Również wydatki związane z eksploatacją ww. samochodów, o ile są one wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej mogą stanowić koszty podatkowe. Przy czym, w szczególności w odniesieniu do samochodu użytkowanego zarówno na cele służbowe związane z prowadzoną działalnością, jak i na cele prywatne niezbędna jest szczegółowa analiza tych wydatków w celu właściwego ich przyporządkowania w zależności od sposobu wykorzystywania (na cele służbowe, czy prywatne). Wysokość tych kosztów nie jest przy tym ograniczona z uwagi na sam fakt złożenia, bądź też niezłożenia stosownego oświadczenia (VAT-26) w związku ze zmianą przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jaka nastąpiła od 1 kwietnia 2014 r.

Nadmienić także należy, że na możliwość i zakres zaliczania wskazanych we wniosku wydatków do kosztów podatkowych nie ma wpływu okoliczność, że siedziba prowadzonej działalności gospodarczej znajduje się w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wskazać także należy, że zasadność wykorzystywania przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej dwóch samochodów osobowych, a także zaliczania wskazanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej może zostać zweryfikowana w toku ewentualnego postępowania podatkowego, prowadzonego przez uprawniony organ podatkowy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.