IBPB-2-1/4511-64/15/BJ | Interpretacja indywidualna

Czy Wnioskodawczyni może podwyższyć koszty uzyskania przychodów w zeznaniu rocznym?
IBPB-2-1/4511-64/15/BJinterpretacja indywidualna
  1. koszty uzyskania przychodów
  2. miejsce wykonywania
  3. podwyższenie kosztów uzyskania przychodu
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Pojęcie i wysokość kosztów uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, ze zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U., poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 17 kwietnia 2015 r. (data wpływu do Biura – 22 kwietnia 2015 r.), uzupełnionym 1 lipca 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 22 kwietnia 2015 r. o wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów.

Z uwagi na fakt, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w piśmie z 19 czerwca 2015 r. znak: IBPB-2-1/4511-64/15/BJ wezwano Wnioskodawczynię o jego uzupełnienie. Wniosek uzupełniono 1 lipca 2015 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Dwa lata temu Wnioskodawczyni podjęła pracę w innej miejscowości niż mieszka (Wnioskodawczyni mieszka w miejscu stałego zameldowania). Zakład pracy nie podwyższał kosztów uzyskania przychodów, dlatego Wnioskodawczyni robiła to rozliczając się na druku PIT-37.

Księgowa poinformowała Wnioskodawczynię, że nie może podwyższyć kosztów uzyskania przychodów, ponieważ zakład pracy mieści się w tej samej gminie, w której Wnioskodawczyni mieszka. Wnioskodawczyni pozyskała informację, że jeżeli zakład pracy mieści się w innej miejscowości niż się mieszka, to można koszty podwyższyć.

W piśmie z 30 czerwca 2015 r. (data wpływu do Biura – 1 lipca 2015 r.), stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawczyni wskazała, że:

  • Mieszka w miejscowości K. i dojeżdża do pracy w miejscowości S. Są to dwa różne sołectwa leżące w tej samem gminie.
  • Miejsce stałego zamieszkania Wnioskodawczyni jest miejscem stałego zameldowania i położone jest poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy.
  • Wnioskodawczyni nie otrzymuje dodatku za rozłąkę ani zwrotu kosztów przejazdu.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawczyni może podwyższyć koszty uzyskania przychodów w zeznaniu rocznym...

Wnioskodawczyni uważa, że skoro mieszka w miejscowości K. i dojeżdża do miejscowości S. to koszty uzyskania przychodów może podwyższyć.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.) koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:

  1. wynoszą 111 zł 25 gr miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1335 zł, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
  2. nie mogą przekroczyć łącznie 2002 zł 05 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
  3. wynoszą 139 zł 06 gr miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1668 zł 72 gr, w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę;
  4. nie mogą przekroczyć łącznie 2502 zł 56 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

Natomiast w myśl ust. 13 przywołanego wyżej art. 22 ustawy – przepisów ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 11 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik otrzymuje zwrot kosztów dojazdu do zakładu pracy, z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu.

Z treści art. 22 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wynika więc, że podwyższone koszty uzyskania przychodów przysługują jeżeli miejsce zamieszkania podatnika położone jest poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy. O zastosowaniu podwyższonych kosztów nie decyduje więc kwestia położenia zakładu pracy i miejsca zamieszkania podatnika w obrębie tej samej gminy.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawczyni podjęła pracę w innej miejscowości niż mieszka (Wnioskodawczyni mieszka w miejscu stałego zameldowania). Wnioskodawczyni mieszka w miejscowości K. i dojeżdża do pracy w miejscowości S. Są to dwa różne sołectwa leżące w tej samem gminie. Miejsce stałego zamieszkania Wnioskodawczyni jest miejscem stałego zameldowania i położone jest poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy. Wnioskodawczyni nie otrzymuje dodatku za rozłąkę ani zwrotu kosztów przejazdu.

Wnioskodawczyni uważa, że skoro mieszka w miejscowości K. i dojeżdża do miejscowości S. to może podwyższyć koszty uzyskania przychodów.

W pierwszej kolejności należy dokonać wnikliwej analizy czy miejsce, z którego Wnioskodawczyni dojeżdża oraz miejsce wykonywania pracy są odrębnymi miejscowościami w rozumieniu przepisów prawa, bowiem tylko na tej podstawie można ustalić czy Wnioskodawczyni może zastosować podwyższone koszty uzyskania przychodu, czy też takie prawo jej nie przysługuje.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji „miejscowości” ani nie precyzuje w jaki sposób należy tę definicję ustalić. Z tej przyczyny odwołać się należy do tych wszystkich regulacji prawnych, które wyjaśnią czy sołectwo można uznać za miejscowość.

Brzmienie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.) wyraźnie stanowi, że gmina może tworzyć jednostki pomocnicze: sołectwa oraz dzielnice, osiedla i inne. Jednostką pomocniczą może być również położone na terenie gminy miasto. Jednostki pomocnicze są więc wyłącznie wewnętrznymi jednostkami organizacyjnymi gminy. Ustawodawca, stanowiąc o organizacji wewnętrznej gminy (strukturze organów), umożliwia jej tworzenie jednostek pomocniczych zarówno na obszarach wiejskich (sołectwo), jak i obszarach zurbanizowanych (dzielnice, osiedla).

Zgodnie z art. 5 ust. 2-3 ww. ustawy o samorządzie gminnym jednostkę pomocniczą tworzy rada gminy, w drodze uchwały, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami lub z ich inicjatywy. Zasady tworzenia, łączenia, podziału oraz znoszenia jednostki pomocniczej określa statut gminy.

Zgodnie z § 1 Statutu Gminy i Miasta C.-L. mieszkańcy m. in. K. i S. tworzą wspólnotę samorządową gminy i miasta C.-L. zwaną dalej „gminą”.

Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200) określa nazwę miejscowości oraz jej części. W tabeli, będącej załącznikiem do tego rozporządzania znajduje się 8 kolumn, opisanych kolejno jako: nazwa miejscowości, rodzaj, gmina, powiat, województwo, identyfikator, dopełniacz, przymiotnik.

Należy zauważyć, że w pierwszej kolumnie „nazwy miejscowości” wymieniono zarówno miejscowości jak i części tych miejscowości. Patrząc do kolumny drugiej „rodzaj” można ustalić, które z nazw z kolumny pierwszej są miejscowościami, a które ich częściami.

Z wykazu wynika, że K. to wieś i S. to również wieś. Wynika z tego, że są to odrębne miejscowości, obie będące wsiami.

Mając na uwadze powołane wyżej uregulowania prawne stwierdzić należy, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym miejscowością jest K. i miejscowością jest S.

Przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prawo do stosowania podwyższonych kosztów uzależnia od okoliczności, kiedy miejsce zamieszkania podatnika położone jest poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy.

Skoro wsie K. i S. są odrębnymi miejscowościami to Wnioskodawczyni przysługuje prawo podwyższenia w zeznaniu kosztów uzyskania przychodu.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

Dokumenty dotyczące poruszonych zagadnień:

koszty uzyskania przychodów
IPPB5/423-1015/14-4/MK | Interpretacja indywidualna

miejsce wykonywania
IPPP3/443-692/11-4/KC | Interpretacja indywidualna

podwyższenie kosztów uzyskania przychodu
ITPB2/415-561/12/MK | Interpretacja indywidualna

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.