IBPB-1-3/4510-529/15/TS | Interpretacja indywidualna

W którym okresie rozliczeniowym zlikwidowana wartość netto środka trwałego stanowi koszt uzyskania przychodów? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)
IBPB-1-3/4510-529/15/TSinterpretacja indywidualna
  1. ewidencja środków trwałych
  2. korekta
  3. koszty uzyskania przychodów
  4. potrącalność kosztów
  5. wycofanie środka trwałego
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Pojęcie kosztów uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 6 października 2015 r. (data wpływu do tut. BKIP 13 października 2015 r.), uzupełnionym 15 stycznia 2016 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie ustalenia, w którym okresie rozliczeniowym zlikwidowana wartość netto środka trwałego stanowi koszt uzyskania przychodów (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 października 2015 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie ustalenia, w którym okresie rozliczeniowym zlikwidowana wartość netto środka trwałego stanowi koszt uzyskania przychodów. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 29 grudnia 2015 r. Znak: IBPB-1-3/4510-529/15/TS, IBPB-1-3/4510-530/15/TS wezwano do ich uzupełnienia. Uzupełnienia wniosku dokonano 15 stycznia 2016 r.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku z 11 stycznia 2016 r. – data wpływu do tut. BKIP 15 stycznia 2016 r.):

Wnioskodawca w związku z prowadzoną działalnością ponosi wydatki w związku z nabyciem i montażem elementów placów zabaw, na które składają się obiekty i urządzenia nietrwale związane z podłożem, nadające się do wielokrotnego montowania i rozmontowywania np. małpie gaje, zjeżdżalnie, trampoliny oraz urządzenia wolnostojące np. mini kręgielnie, konsole gier itp. Jednostkowa cena nabycia wymienionych części składowych i peryferyjnych nie przekracza wartości jednostkowej 3500 zł. Dotychczas Wnioskodawca stosował zasadę, że jednorazowe nabycie wielu tego typu części składowych przyjmowane było jako jeden środek trwały i amortyzowany. W wyniku przeprowadzonej inwentaryzacji środków trwałych Wnioskodawca stwierdził, że nabyte części składowe i peryferyjne widniejące na ewidencji środków trwałych to w rzeczywistości materiały eksploatacyjne, nie spełniające warunków do uznania za środki trwałe. W konsekwencji dokonano ich likwidacji.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 11 stycznia 2016 r. – data wpływu do tut. BKIP 15 stycznia 2016 r.):

W którym okresie rozliczeniowym zlikwidowana wartość netto środka trwałego stanowi koszt uzyskania przychodów... (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

Zdaniem Wnioskodawcy (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 11 stycznia 2016 r. – data wpływu do tut. BKIP 15 stycznia 2016 r.), zgodnie z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

  1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
  2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
  3. inne przedmioty

-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Wnioskodawca poniósł wydatki w związku z nabyciem elementów placów zabaw, na które składają się obiekty i urządzenia nietrwale związane z podłożem, nadające się do wielokrotnego montowania i rozmontowywania np. małpie gaje, zjeżdżalnie, trampoliny oraz urządzenia wolnostojące np. mini kręgielnie, konsole gier itp. Jednostkowa cena nabycia wymienionych części składowych i peryferyjnych nie przekracza 3500 zł. Jednorazowe nabycie wielu tego typu części składowych zostało błędnie uznane za kompletny, zdatny do użytku środek trwały, który następnie został przyjęty do ewidencji środków trwałych i amortyzowany. Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek ten nie stanowi kompletnego, zdatnego do użytku środka trwałego i w związku z tym podlega on likwidacji.

W pierwszej kolejności należy poddać analizie poszczególne składniki definicji środków trwałych z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. w odniesieniu do nabytych części składowych i peryferyjnych. Po pierwsze, środki trwałe muszą stanowić własność lub współwłasność podatnika. Warunek ten jest w tym przypadku spełniony.

Po drugie, środki trwałe muszą być nabyte lub wytworzone we własnym zakresie. Warunek ten również jest spełniony.

Po trzecie, środki trwałe muszą być kompletne i zdatne do użytku w dniu przekazania do używania. Warunek ten w przypadku nabycia części składowych i peryferyjnych nie jest spełniony. Otóż trudno tu mówić o spełnieniu warunku kompletności, gdyż wymienione przedmioty nie stanowią samodzielnego przedmiotu a jedynie materiał do zużycia.

Po czwarte, przewidywany okres używania musi być dłuższy niż jeden rok. W tym przypadku warunek nie zostaje spełniony.

Zdaniem Wnioskodawcy, w takiej sytuacji należy dokonać likwidacji danego środka trwałego z ewidencji środków trwałych i zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w wysokości niezamortyzowanej wartości w miesiącu dokonania likwidacji.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów i to zarówno w zakresie kosztów bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami.

Na podstawie art. 15 ust. 6 updop, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Pojęcie środków trwałych określone zostało w art. 16a updop.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 updop, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

  1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
  2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
  3. inne przedmioty

-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca poniósł wydatki w związku z nabyciem elementów placów zabaw, na które składają się obiekty i urządzenia nietrwale związane z podłożem, nadające się do wielokrotnego montowania i rozmontowywania. Jednostkowa cena nabycia wymienionych części składowych i peryferyjnych nie przekracza 3500 zł. Dotychczas Wnioskodawca stosował zasadę, że jednorazowe nabycie wielu tego typu części składowych przyjmowane było jako jeden środek trwały i amortyzowany. W wyniku przeprowadzonej inwentaryzacji środków trwałych Wnioskodawca stwierdził, że nabyte części składowe i peryferyjne widniejące na ewidencji środków trwałych to w rzeczywistości materiały eksploatacyjne, nie spełniające warunków do uznania za środki trwałe. W konsekwencji dokonano ich likwidacji. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii związanej z momentem ujęcia w kosztach uzyskania przychodu niezamortyzowanej części zlikwidowanych składników.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 updop, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a–16m.

W kwestii ustalenia momentu ujęcia w kosztach uzyskania przychodu poniesionych wydatków na nabycie ww. części składowych i peryferyjnych stwierdzić należy przede wszystkim, że Wnioskodawca nieprawidłowo zaliczał do kosztów uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne od zakupionych części. Jak zostało wspomniane, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, a w przedstawionym stanie faktycznym warunki te nie zostały spełnione, gdyż amortyzowane przedmioty nie spełniały definicji środka trwałego. W konsekwencji, nie mogły one podlegać amortyzacji.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie określają szczególnych zasad dokonywania korekt kosztów uzyskania przychodów. Wskazać jednak należy, że konieczność dokonania jakiejkolwiek korekty (w tym przypadku – korekty w ewidencji środków trwałych) nie „tworzy” odrębnego, niezależnego zdarzenia gospodarczego, lecz odnosi się ściśle do stanu zaistniałego w przeszłości. Punktem odniesienia do jej dokonania jest zatem zdarzenie pierwotne. Skorygowanie kosztów powinno następować w okresie rozliczeniowym, w którym zostały wykazane pierwotne koszty.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że jeżeli dany wydatek w wyniku błędu Wnioskodawcy został nieprawidłowo zakwalifikowany jako środek trwały, od którego dokonywane były odpisy amortyzacyjne zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w kolejnych okresach rozliczeniowych, to w takiej sytuacji podatnik jest zobowiązany do skorygowania kosztów uzyskania przychodów w tych okresach rozliczeniowych, a wydatek na nabycie części składowych i peryferyjnych winien zostać rozliczony na warunkach ogólnych, zgodnie z art. 15 updop.

Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia w którym okresie rozliczeniowym zlikwidowana wartość netto środka trwałego stanowi koszt uzyskania przychodów jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienić należy, że w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 3 zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.