0112-KDIL3-3.4011.166.2018.2.WS | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Koszty uzyskania przychodów w związku z korektą VAT.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 16 kwietnia 2018 r. (data wpływu 18 kwietnia 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w związku z korektą VAT – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 18 kwietnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek – uzupełniony pismem z 28 maja 2018 r. (data wpływu 29 maja 2018 r.) – o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w związku z korektą VAT.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Firma prowadzi działalność gospodarczą od 2014 r. W latach 2014, 2015, 2016 firma była zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.

Od dnia 1 stycznia 2017 r. Wnioskodawca skorzystał ze zwolnienia z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy o VAT ze względu na niskie osiągane obroty.

W związku z wyjściem z VAT Wnioskodawca w deklaracji dla podatku od towarów i usług za 01/2017 powinien był dokonać korekty w zakresie podatku od towarów i usług VAT na towary handlowe, surowce i materiały zgodnie z art. 91 ustawy o VAT, bowiem zapas towarów posiadanych na dzień zmiany statusu z podatnika VAT czynnego na zwolnionego objęty jest korektą VAT naliczonego na podstawie art. 91 ust. 7d bez względu na to, kiedy te towary były zakupione.

Taką korektę „in minus” podatku odliczonego za lata 2014-2016 deklaracją VAT-7 za 01/2017 Wnioskodawca sporządził, ale została ona dopiero złożona dnia 9 marca 2018 r., czyli w roku bieżącym. Dokonanie rocznej korekty podatku VAT „in minus” powoduje powstanie kosztu w podatku dochodowym.

Rozliczenie na podatkowej książce przychodów i rozchodów na ogólnych zasadach (metoda uproszczona).

W Dziale XII ustawy o VAT opisującym procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców nie ma żadnej wzmianki ani informacji o konieczności dokonywania jakichkolwiek korekt. Natomiast art. 91 ustawy o VAT jest to trudny artykuł.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Pod jaką datą ująć ww. korektę w kosztach podatkowych.

Zdaniem Wnioskodawcy, według art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów jest kwota podatku od towarów i usług, w tej części w jakiej dokonano korekty powodującej zmniejszenie tego odliczonego podatku. Czyli rozliczenie skutków korekty podatku naliczonego VAT w podatku dochodowym odbywa się na poziomie bezpośredniego odniesienia tej korekty w koszty (lub przychody), tj. poprzez zwiększenie kosztów w przypadku korekty podatku naliczonego VAT „in minus”, jak to ma miejsce u Wnioskodawcy.

Zapisy art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. c oraz art. 23 ust. 3c ustawy o pdof, niezależnie od tego, czy korekta dotyczy środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, czy innych towarów, kwota zmniejszenia podatku naliczonego do odliczenia podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Konsekwencją korekty podatku od towarów i usług powodującej zmniejszenie podatku odliczonego jest konieczność zwiększenia kosztów uzyskania przychodów w momencie jego określenia, tj. w momencie dokonania korekty.

Roczna korekta VAT stanowi koszt podatkowy w miesiącu złożenia deklaracji VAT uwzględniającej dokonaną korektę.

Korektę podatku naliczonego za 01/2017 złożoną dnia 9 marca 2018 r. Wnioskodawca ujął w kosztach podatkowych dnia 9 marca 2018 r. (tj. w roku bieżącym) w miesiącu złożenia deklaracji VAT-7, z której roczna korekta wynika. Koszt uzyskania przychodu potrącono w momencie jego określenia, czyli w dniu dokonania korekty.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, z późn. zm.): kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

  • pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
  • nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
  • być właściwie udokumentowany.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. c ww. ustawy: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów kwota podatku od towarów i usług, nieuwzględniona w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji zgodnie z art. 22a-22o, lub dotycząca innych rzeczy lub praw niebędących środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi podlegającymi tej amortyzacji – w tej części, w jakiej dokonano korekty powodującej zmniejszenie podatku odliczonego zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 23 ust. 3c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: przepis ust. 1 pkt 43 lit. c stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 z późn. zm.): po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10 lub 10a lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy (art. 91 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług).

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych posługuje się pojęciem „w jakiej dokonano korekty”. Oznacza to, że prawo do zaliczenia podatku naliczonego korygowanego na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług w koszty uzyskania przychodu przysługuje dopiero w dacie kiedy została złożona deklaracja uwzględniająca korektę podatku naliczonego. Z tego przepisu nie wynika, aby właściwym trybem rozliczenia kosztu uzyskania przychodu była korekta okresów wcześniejszych. W konsekwencji korektę tę należy uwzględnić w rozliczeniu za okres, w którym faktycznie złożono deklarację, w której wykazano korektę podatku naliczonego, a nie w okresie, za który dokonano korekty.

Reasumując – koszt uzyskania przychodu powstały z tytułu korekty podatku od towarów i usług w podatku dochodowym od osób fizycznych należy ująć w dacie dokonania korekty.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.