ITPB3/423-610/14/MK | Interpretacja indywidualna

Czy w związku z tym, że Wnioskodawca otrzymywał kwoty Dopłat na Rachunek podstawowy i nie jest w stanie ustalić, jakie wydatki i koszty zostały bezpośrednio sfinansowane z dochodów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawca powinien zastosować tzw. metodę klucza przychodowego określoną w art. 15 ust. 2 tej ustawy w celu wyłączenia z kosztów podatkowych kwoty kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy?
ITPB3/423-610/14/MKinterpretacja indywidualna
  1. dofinansowanie
  2. dopłata
  3. dotacja
  4. korekta
  5. korekta kosztów
  6. koszt
  7. koszty uzyskania przychodów
  8. moment zarachowania kosztów
  9. proporcja
  10. przejazdy
  11. przychód
  12. refundacja
  13. udział w kosztach
  14. wydatek
  15. wyłączenie
  16. zwolnienia przedmiotowe
  17. zwolnienie
  18. środek
  19. środki finansowe
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Pojęcie kosztów uzyskania przychodów
  2. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Wydatki nieuznawane za koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 19 grudnia 2014 r. (data wpływu 22 grudnia 2014 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalania kosztów uzyskania przychodów – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalania kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca – spółka z o. o. jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podlegającym obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie głównie zbiorowego przewozu osób. Realizowane przez Wnioskodawcę usługi obejmują regionalny transport pasażerski oraz transport w komunikacji miejskiej. Wnioskodawca zawiera co roku z Samorządem Województwa X (w 2014 r. z Województwem X) umowy dotyczące refundacji z budżetu państwa strat, ponoszonych przez Wnioskodawcę w związku ze stosowaniem w regularnych krajowych przewozach autobusowych ulg, które przysługują osobom uprawnionym na mocy ustawy:

  • z dnia 20 czerwca 1992 roku o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2002 r. nr 175, poz. 1440, ze zm.),
  • z dnia 29 maja 1974 roku o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 87, ze zm.),
  • z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 371, ze zm.),
  • z dnia 19 sierpnia 2011 roku o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. z 2011 r. nr 205, poz. 1203),
  • z dnia 9 maja 1996 roku o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2011 r. nr 7, poz. 29, ze zm.).

Na podstawie zawartych umów Wnioskodawca otrzymuje dopłaty z tytułu stosowania ulg wynikających z ww. ustaw przy przewozach osób na podstawie jednorazowych biletów ulgowych oraz imiennych miesięcznych biletów ulgowych (dalej: Dopłaty). Kwotę Dopłat stanowi różnica pomiędzy wartością sprzedaży biletów obliczoną według cen nieuwzględniających ustawowych ulg, a wartością sprzedaży tych biletów w cenach uwzględniających te ulgi.

Kwoty Dopłat są naliczane i przekazywane na rachunek bankowy Wnioskodawcy w transzach miesięcznych. Do niedawna kwoty Dopłat zasilały podstawowy rachunek bankowy Wnioskodawcy (dalej: Rachunek podstawowy), na który wpływały również środki finansowe pochodzące z innych źródeł (głównie z działalności podstawowej Wnioskodawcy) Środki finansowe pochodzące z Dopłat nie były w żaden sposób wydzielane ze środków uzyskiwanych przez Wnioskodawcę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dopłaty zwiększały stan środków bieżących na Rachunku podstawowym.

Z Rachunku podstawowego Wnioskodawca finansował wszelkie wydatki i koszty ponoszone w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wnioskodawca nie wyodrębniał w żaden sposób wydatków i kosztów bezpośrednio finansowanych ze środków finansowych, których źródłem były Dopłaty. Wskutek tego niemożliwym jest dokonanie rozdziału wydatków i kosztów, które zostały sfinansowane z kwot Dopłat, od pozyskanych z innego źródła.

Wnioskodawca zalicza otrzymywane Dopłaty do dotacji stanowiących dochód (przychód) wolny od podatku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o PDOP.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy w związku z tym, że Wnioskodawca otrzymywał kwoty Dopłat na Rachunek podstawowy i nie jest w stanie ustalić, jakie wydatki i koszty zostały bezpośrednio sfinansowane z dochodów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawca powinien zastosować tzw. metodę klucza przychodowego określoną w art. 15 ust. 2 tej ustawy w celu wyłączenia z kosztów podatkowych kwoty kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy...

Zdaniem Wnioskodawcy, jako, że nie jest możliwe ustalenie, które wydatki i koszty zostały bezpośrednio sfinansowane z dochodów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o PDOP, Wnioskodawca powinien zastosować tzw. metodę klucza przychodowego określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o PDOP w celu wyłączenia z kosztów podatkowych kwoty kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o PDOP.

Stanowisko Wnioskodawcy, znajduje oparcie w następujących argumentach.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o PDOP nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a. 23, 24. 42, 47. 48, 52 i 53, lub ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. A zatem, na podstawie powołanego przepisu, z kosztów uzyskania przychodów wyłączone zostały wydatki, które spełniają łącznie następujące warunki:

  1. źródłem ich finansowania są dochody wolne od podatku, wyliczone enumeratywnie w powołanym przepisie,
  2. wydatki te zostały sfinansowane w sposób bezpośredni z ww. dochodów.

Odnośnie pkt a), jak wskazano w stanie faktycznym, dopłaty stanowią dochody wolne od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o PDOP.

Odnośnie pkt b), ustawodawca nie definiuje wyrażenia "bezpośrednio sfinansowane" dla potrzeb ustawy. W języku polskim "finansować" oznacza dostarczać finanse na wykonanie jakiś prac, realizację przedsięwzięć, opłacać, dostarczyć środków pieniężnych, pokryć koszty jakiegoś przedsięwzięcia (Słownik współczesnego języka polskiego Wyd. Wilga, Warszawa 1996, s 253, Słownik języka polskiego PWN. http //sjp.pwn.pl. Słownik języka polskiego pod red. W Doroszewskiego. http://Doroszewski.pwn.pl). „Bezpośrednio” oznacza natomiast "bez jakiegokolwiek pośrednictwa, wprost, osobiście" (Słownik współczesnego języka polskiego Wyd Wilga, Warszawa 1996, s 253, Słownik języka polskiego PWN. http//sjp.pwn.pl. Słownik języka polskiego pod red. W Doroszewskiego. http://doroszewski.pwn.pl Słownik współczesnego języka polskiego, Wyd. Wilga, Warszawa 1996, s. 52, Słownik języka polskiego PWN. http//sjp.pwn.pl. Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, http.//doroszewski.pwn.pl). Wydatki i koszty bezpośrednio sfinansowane z kwot w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o PDOP to zatem wydatki i koszty podatnika, opłacone wprost z kwot, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o PDOP.

W tym miejscu Wnioskodawca zwraca uwagę na to, że Dopłaty nie stanowią pomocy przeznaczonej na sfinansowanie konkretnych wydatków. Celem otrzymywanych przez Wnioskodawcę Dopłat jest refundacja strat poniesionych w związku ze stosowaniem ulg ustawowych w regularnych krajowych przewozach autobusowych. Wskutek tego, z kwot otrzymanych Dopłat finansowane są wszelkie wydatki związane z bieżącym funkcjonowaniem Wnioskodawcy jako podmiotu gospodarczego.

W konsekwencji, Wnioskodawca podkreśla, że nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, które wydatki Wnioskodawcy zostały sfinansowane bezpośrednio ze środków pochodzących z Dopłat. Wynika to z faktu, iż kwoty Dopłat zasilały Rachunek podstawowy, na który wpływają także wszelkie inne środki finansowe związane z działalnością Wnioskodawcy i z którego dokonywane są wszelkie płatności związane z działalnością bieżącą Wnioskodawcy.

W takiej sytuacji, w celu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy, uzasadnione jest zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o PDOP. Adresatami tej normy prawnej są podatnicy, którzy ponoszą koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł i nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przychodów przypadających na poszczególne źródła. Wnioskodawca ponosił koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, np. ze sprzedaży biletów oraz koszty uzyskania przychodów z innych źródeł, tj. ze źródeł, z których dochód (przychód) jest wolny od podatku, czyli z Dopłat Jednocześnie, jak już wcześniej wspomniano. Wnioskodawca nie jest w stanie ustalić kosztów uzyskania przychodów przypadających na poszczególne źródła. Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 2 ustawy o PDOP, w takim przypadku Wnioskodawca powinien wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów kwotę odpowiadającą stosunkowi, w jakim pozostają dochody (przychody) wolne od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o PDOP w ogólnej kwocie przychodów podatkowych. Kwota kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów powinna zostać ustalona według następującego wzoru:

    NKUP = PZW/PP*KP
    NKUP - kwota kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów PZW - kwota dochodu (przychodu) wolnego od podatku, PP - kwota przychodów podatkowych ogółem, KP - kwota kosztów podatkowych ogółem.

Zastosowanie tzw. metody klucza przychodowego określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o PDOP w analogicznych, zdaniem Spółki, przypadkach znajduje potwierdzenie m.in. w wyrokach sądów administracyjnych:

  • wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2013 r. (sygn. akt II FSK 232/12), w którym Sąd zaprezentował następujące stanowisko: „Skoro więc spółka bezpośrednio finansowała wydatki i koszty ze środków pochodzących ze źródła, z którego dochód podlegał opodatkowaniu (z działalności gospodarczej) oraz ze środków pochodzących ze źródła, z którego dochód był wolny od opodatkowania (środki pomocowe) i jednocześnie nie prowadziła ewidencji pozwalającej ustalić finansowanie wydatków ze środków pomocowych, naruszając tym samym art. 9 ust. 1 u p.d.o.p. to uprawnione było proporcjonalne określenie kosztów ze środków pomocowych w ogólnej kwocie kosztów, na podstawie art. 15 ust. 2 u.p.d.o.p.”;
  • wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 12 października 2011 r. (sygn. akt I SA/Bd 546/11). w którym Sąd stwierdził: „Z uwagi na brak prowadzonej ewidencji, która pozwoliłaby ustalić sposób wydatkowania środków pomocowych, niemożliwe było ustalenie w jakiej części zostały wydatkowane te środki na sfinansowanie wydatków bieżących. (...) W tej sytuacji za w pełni uprawnione należy uznać zastosowanie rozwiązania prawnego z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z którym jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów”.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku braku możliwości precyzyjnego ustalenia, jakie wydatki zostały sfinansowane bezpośrednio z dochodów wolnych od podatku, do określenia kwoty kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy, należy zastosować tzw. metodę klucza przychodowego, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o PDOP.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnej jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego, czy też kontrolnego, w których organ podatkowy zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego, w którym bada okoliczności danej sprawy. W przypadku wydawania interpretacji indywidualnej organ podatkowy jest związany treścią przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które stanowią podstawę do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, w ramach tego postępowania właściwy organ nie może jednak dokonywać weryfikacji przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, gdyż wykraczałoby to poza zakres przedmiotowego postępowania.

Kwestię kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów normują przepisy art. 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851, ze zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z przepisu tego wynika zatem, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z przychodami (tzn. wydatki takie są uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ w rezultacie ich poniesienia podatnik może oczekiwać zwiększenia swoich przychodów), w tym służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Co istotne również, muszą być to wydatki, dzięki którym podatnik może osiągnąć przychód podlegający opodatkowaniu.

Enumeratywnie wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy katalog kosztów niestanowiących kosztów podatkowych nie oznacza bowiem, że inne koszty w nim nie wymienione tymi kosztami nie mogą być. W takim przypadku należy badać, czy dany koszt poniesiony został w celu uzyskania przychodów (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów).

W szczególności, część spośród nich prowadzi do bezwzględnego wyłączenia określonych rodzajów kosztów z kategorii kosztów podatkowych, część służy limitowaniu wysokości rozpoznawanych przez podatników rodzajów kosztów uzyskania przychodów (uniemożliwia zaliczenie do kosztów podatkowych wartości przewyższających ustalony przez ustawodawcę poziom wydatków), część – „przesunięciu” momentu rozpoznawania określonych kosztów, wykluczeniu ich związku albo powiązaniu ich z konkretnym przychodem lub momentem podatkowym.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych wyłącza z kosztów podatkowych wydatki sfinansowane otrzymanym dofinansowaniem. I tak, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, np:

  • odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie (art. 16 ust. 1 pkt 48 ww. ustawy),
  • wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47, 48, 52 i 53, lub ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (art. 16 ust. 1 pkt 58 tej ustawy).

Jednocześnie ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku dochodowego niektórych przychodów (dochodów). I tak, stosownie do treści art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych wolne od podatku są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.

Norma ta zawiera stwierdzenie, że wolne od podatku są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a więc zwolnienie to dotyczy dochodów z tytułu wszelkich dotacji, a dla zakresu tego zwolnienia nie jest istotny rodzaj dotacji, ich charakter i to, czy są określane jako dotacje podmiotowe, przedmiotowe czy też celowe. Również nie ma znaczenia sposób wykorzystania tych dotacji - ważne jest natomiast źródło ich pochodzenia, którym musi być budżet państwa lub budżet jednostki samorządu terytorialnego.

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy – Wnioskodawca otrzymuje z samorządu województwa dofinansowanie do przewozów pasażerskich, z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w tych przewozach, a otrzymywane przez Spółkę dofinansowanie jest wolne od podatku dochodowego – wyjaśnić należy, że konsekwencją zwolnienia od podatku środków otrzymywanych przez Wnioskodawcę jest brak możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków sfinansowanych z tych środków. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47, 48, 52 i 53, lub ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Należy przy tym zauważyć, że zawarte w powołanym przepisie sformułowanie „bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów)” nie oznacza, że chodzi wyłącznie o wydatki i koszty wcześniej, uprzednio sfinansowane z określonych dochodów (przychodów) podatnika, tj. sfinansowane przed ich poniesieniem, lecz również o wydatki i koszty, które zostały poniesione, a następnie zwrócone. Innymi słowy, sformułowanie to dotyczy także wydatków, które zostały najpierw poniesione, a dopiero później zrefundowane.

Zatem, wydatki poniesione przez Spółkę, a następnie jej zwrócone – pokryte środkami zwolnionymi od opodatkowania – nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zauważyć przy tym należy, że czym innym jest kwalifikacja przychodów i wydatków pod względem podatkowym, a czym innym na potrzeby rozliczenia dofinansowania, które otrzymuje Wnioskodawca. Tak więc w sytuacji, gdy Spółka otrzymuje środki stanowiące refundację (zwrot) uprzednio poniesionych wydatków, to trudno mówić, że ich kwalifikację podatkową determinuje możliwość swobodnego dysponowania tymi środkami oraz fakt, że z warunków jej przyznania nie wynika, co ma być nią sfinansowane. Możliwość wydatkowania środków na różne cele związane z bieżącą działalnością Spółki nie zmienia faktu, że stanowią one dotację wolną od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika natomiast jednoznacznie, że wydatki sfinansowane z dotacji zwolnionej od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Konsekwentnie, ustawowe wyłączenie określonych wydatków z kosztów uzyskania przychodów powoduje, że – w opisanej sytuacji – nie znajdują zastosowania przepisy art. 15 ust. 2 (oraz art. 15 ust. 2a) ustawy podatku dochodowym od osób prawnych.

Z godnie z art. 15 ust. 2 omawianej ustawy podatkowej, w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Zasada ta obowiązuje również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania – stosuje się wówczas odpowiednio art. 7 ust. 3 pkt 3 (art. 15 ust. 2a tej ustawy).

Przepisy te odnoszą się do sytuacji, gdy podatnik ponosi wydatki, które – co do zasady – mogłyby być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, ale służą uzyskaniu przychodów ze źródeł, z których dochód nie podlega opodatkowaniu. Wobec powyższego, metoda proporcjonalnego dzielenia kosztów, określona w art. 15 ust. 2 omawianej ustawy, ma zastosowanie, jeżeli kumulatywnie zaistnieją następujące przesłanki:

  • podatnik osiąga przychody ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu oraz przychody z innych źródeł,
  • w związku z tym faktycznie ponosi określone koszty uzyskania tych przychodów, które są ujęte łącznie i nie ma możliwości ich wyodrębnienia dla poszczególnych źródeł przychodów.

Należy przy tym podkreślić, że omawiane przepis art. 15 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ma charakter szczególny. Zakresem jego zastosowania objęte są wyłącznie przypadki, gdy przypisanie kosztów uzyskania przychodów do przychodów tworzących dochód opodatkowany i innych przychodów nie jest obiektywnie możliwe, a nie sytuacje, gdy takie wyodrębnienie kosztów było możliwe na podstawie posiadanych dokumentów, lecz podatnik zaniechał dokonania tej czynności. Ponadto zakresem regulacji zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy powinny być objęte tylko te koszty, które jedynie pośrednio prowadzą do uzyskania przychodów.

Z przywołanego art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że Wnioskodawca nie ma możliwości kwalifikowania do kosztów podatkowych wydatków sfinansowanych ze środków z otrzymanego dofinansowania. Jednocześnie, jeżeli Wnioskodawca zaliczył do kosztów uzyskania przychodów te wydatki, które w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie są kosztem podatkowym, powinien je z tych kosztów wyeliminować. Natomiast, skoro dany koszt jest wyłączony z kosztów podatkowych, to nie może być jednocześnie uwzględniany w tych kosztach w proporcji, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji, wydatki sfinansowane z dotacji zwolnionej od opodatkowania należy wyeliminować z kosztów uzyskania przychodów w całości. Potwierdzeniem prezentowanego stanowiska jest ugruntowana, jednolita linia orzecznictwa sądów administracyjnych, por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2003/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 252/10.

Stanowisko Spółki jest zatem nieprawidłowe.

Ponadto, podkreślić należy, że organ nie rozstrzyga o zindywidualizowanych obowiązkach podatkowych strony, gdyż może to nastąpić w ramach przeprowadzonego postępowania podatkowego. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Natomiast w zakresie przywołanych przez Wnioskodawcę orzeczeń polskich sądów administracyjnych, należy zauważyć, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, z późn. zm.), który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podatkowy jest zatem zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.