0115-KDIT3.4011.90.2018.1.MR | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Czy w świetle przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość zapłaconej z własnych środków promesy bankowej, która nie zostanie Spółce zwrócona w jakiejkolwiek formie, poniesionej przed zakończeniem inwestycji, będzie kosztem uzyskania przychodów w dacie zapłaty, czy ma zwiększyć wartość środków trwałych?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1, art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku wspólnym z dnia 30 stycznia 2018 r. (data wpływu 5 lutego 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodu – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 5 lutego 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodu.

We wniosku złożonym przez:

  • Zainteresowanego będącego stroną postępowania:
  • Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania:

przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka komandytowa, w której Zainteresowany jest wspólnikiem, złożyła wniosek o dofinansowanie projektu „Poddziałania 4.2 „Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój”, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 na zasadzie § 11.2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 października 2015 r., poz. 1581. W ramach projektu, aby móc złożyć wniosek o dofinansowanie, Spółka została zobowiązana do uzyskania przyrzeczenia otrzymania kredytu z banku. Za otrzymaną promesę bankową zapłaciła 45.000,00 zł, z własnych środków pieniężnych. Firma nie starałaby się o kredyt, gdyby nie planowana inwestycja. Otrzymany w przyszłości kredyt będzie wykorzystany na tę inwestycję. Ubiegając się o dofinansowanie firma powinna dysponować również własnymi środkami na realizację projektu. Część potrzebnego wkładu własnego Spółka pokryje uzyskanym z banku kredytem. Obecnie przedsiębiorstwo nie posiada podpisanej umowy o dofinansowanie, a jedynie złożyło wniosek o wsparcie finansowe i aby móc złożyć wniosek o dofinansowanie firma musiała przedłożyć przyrzeczenie banku o udzielenie kredytu. Kosztami kwalifikowanymi będą wydatki na projekt, modernizację i rozbudowę budynku oraz zakup maszyn i urządzeń. Wydatek na zakup promesy bankowej nie będzie ujęty w kwocie kosztów kwalifikowanych. Spółka otrzymaną z banku promesę w wysokości 45.000 zł zapłaciła z własnych środków i kwota ta nie będzie ujęta w kosztach kwalifikowanych, nie będzie Spółce zwrócona.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w świetle przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość zapłaconej z własnych środków promesy bankowej, która nie zostanie Spółce zwrócona w jakiejkolwiek formie, poniesionej przed zakończeniem inwestycji, będzie kosztem uzyskania przychodów w dacie zapłaty, czy ma zwiększyć wartość środków trwałych?

Zdaniem Zainteresowanych, wydatki za udzielenie promesy bankowej, związane są z pozyskaniem dotacji, choć nie wykazują związku z konkretnym przychodem, jednak są powiązane z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą i mogą stanowić koszt podatkowy na podstawie art. 22 ust. 1 updof. Wydatki te stanowią tzw. pośredni koszt uzyskania przychodów i zgodnie z art. 22 ust. 5c ustawy, powinny być potrącone w dacie poniesienia. Wydatki poniesione w związku z ubieganiem się o dofinansowanie inwestycji, nie mają wpływu na ustalenie wartości początkowej środków trwałych nabytych/wytworzonych w ramach tej inwestycji. Wydatki poniesione na udzielenie promesy bankowej, jako związane z pozyskaniem dotacji są kosztami pośrednimi związanymi z prowadzeniem działalności. Stanowisko to potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach sygn. IBPB-1-3/4510-346/16/AB z 10 czerwca 2016 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Warunkiem koniecznym pozwalającym zakwalifikować dany wydatek do kosztów podatkowych jest istnienie związku pomiędzy wydatkiem a prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Należy również podkreślić, że wszystkie poniesione wydatki powinny być rzeczywiście poniesione przez podatnika oraz zostać właściwie udokumentowane.

Według art. 8 ust. 1 ustawy przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat oraz ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki niebędącej osobą prawną (art. 8 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy).

W myśl natomiast art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia.

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku (art. 22g ust. 3 ustawy).

Sytuację, gdy środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji normuje art. 22g ust. 17 ustawy - wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Z treści cytowanych przepisów nie wynika, aby wydatki – o których mowa we wniosku –poniesione w związku z ubieganiem się o dofinansowanie realizacji zakupu maszyn i urządzeń, stanowiących środki trwałe i modernizacji oraz rozbudowy budynku, stanowiącej ulepszenie tego środka trwałego miały wpływ na ustalenie bądź podwyższenie wartości początkowej tych składników majątku podatnika.

Wydatki te powinny być zatem oceniane – pod względem skutków podatkowych – w oparciu o przepisy dotyczące kosztów uzyskania przychodów. Na uwadze należy mieć, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonują jednocześnie podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami).

Jako koszty pośrednie przyjmowane są przede wszystkim koszty funkcjonowania podatnika, których ponoszenie jest związane z prowadzeniem działalności. Koszty sporządzenia wniosku o dotację z funduszy unijnych, mogą zostać potraktowane jako koszty funkcjonowania podatnika, prawidłowego prowadzenia przez niego działalności, a więc jako koszty ponoszone w celu zachowania (zabezpieczenia) źródła przychodów.

Według art. 22 ust. 5c ustawy koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Na mocy art. 22 ust. 5d ustawy za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Podsumowując, poniesione przez Spółkę komandytową wydatki w celu uzyskania promesy bankowej, związane z pozyskaniem dofinansowania, co prawda nie mogą być powiązane z konkretnym przychodem uzyskiwanym przez Spółkę komandytową, jednak przejawiają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i mogą stanowić koszt podatkowy Zainteresowanych na podstawie art. 22 ust. 1 z uwzględnieniem art. 8 ust. 1 i 2 ustawy. Wydatki te stanowić będą, tzw. pośredni koszt uzyskania przychodów i w myśl postanowień art. 22 ust. 5c ustawy, powinny być potrącone w dacie poniesienia.

Wobec tego stanowisko Zainteresowanych jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.