IPPP3/443-1158/11-2/KB | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie,
1) Czy sprzedaż w 2005 roku lokalu użytkowego podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT?
2) Czy w związku ze sprzedażą powstałych w ten sposób (przekształcenie-adaptacja lokali użytkowych) lokali mieszkalnych należy traktować je jako zasiedlane po raz pierwszy i zastosować 8% stawkę VAT?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółdzielni przedstawione we wniosku z dnia 10.08.2011 r. (data wpływu 25.08.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży lokali – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 25.08.2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży lokali.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.
  1. Spółdzielnia Mieszkaniowa w dniu 28 kwietnia 2005 roku zgodnie z aktem notarialnym sprzedała lokal użytkowy, który od momentu oddania budynku do eksploatacji czyli od 1968 r. był przedmiotem najmu i podlegał czynnościom opodatkowanym. Spółdzielnia nie ponosiła wydatków na jego ulepszenie. Wydatki te ponosił we własnym imieniu najemca lokalu. Spółdzielnia interpretując art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług wyszła z założenia, że „zwalnia się od podatku dostawę obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyjątkiem obiektów i ich części, które mają być zasiedlone po raz pierwszy; zwolnienie nie dotyczy części budynków przeznaczonych na cele inne niż mieszkaniowe”. W związku z powyższym sprzedaż została opodatkowana 22% stawką VAT.
  2. Zgodnie z Uchwałą Walnego Zgromadzenia Członków z 2010 roku Spółdzielnia wystąpiła o przekwalifikowanie lokali użytkowych znajdujących się w budynku mieszkalnym oddanym w 1968 r. na lokale mieszkalne, z zamiarem późniejszego ich sprzedania. Lokale użytkowe od 1968 roku były przedmiotem najmu i służyły spółdzielni do wykonywania działalności opodatkowanych podatkiem VAT od momentu wprowadzenia tego podatku. Od 2010 roku najemca zrezygnował z dalszego wynajmu tych lokali i stoją one puste. Do dnia dzisiejszego Spółdzielnia poniosła koszty ulepszenia (projekt) w wysokości 12% wartości początkowej tych lokali. Spółdzielnia dotychczas nie skorzystała z odliczenia podatku naliczonego związanego z ulepszeniem.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
  1. Czy sprzedaż w 2005 roku lokalu użytkowego podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT...
  2. Czy w związku ze sprzedażą powstałych w ten sposób (przekształcenie-adaptacja lokali użytkowych) lokali mieszkalnych należy traktować je jako zasiedlane po raz pierwszy i zastosować 8% stawkę VAT...

Zdaniem Wnioskodawcy:

  1. Zdaniem Spółdzielni Mieszkaniowej sprzedaż lokalu użytkowego w budynku mieszkalnym oddanym do użytkowania w 1968 roku zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt 1 nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i faktura sprzedaży winna być skorygowana.
  2. Zdaniem Spółdzielni Mieszkaniowej sprzedaż nowo powstałych lokali mieszkalnych należy traktować zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 jako dostawę dokonywaną w ramach pierwszego zasiedlenia i tym samym opodatkować odpowiednią 8% stawką VAT
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., a od 26 sierpnia 2011 r. t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...), w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste i zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...) – art. 8 ust. 1 ustawy.

Towarami – w myśl art. 2 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 28 kwietnia 2005 r. – są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu 28 kwietnia 2005 r., zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; zwolnienie dotyczy również używanych budynków i budowli lub ich części, będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.

W myśl art. 43 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 28 kwietnia 2005 r. przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się:

  1. budynki i budowle lub ich części – jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat;
  2. pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 28 kwietnia 2005 r., zwalnia się od podatku dostawę obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyjątkiem obiektów i ich części, które mają być zasiedlone lub zamieszkane po raz pierwszy; zwolnienie nie dotyczy części budynków przeznaczonych na cele inne niż mieszkaniowe.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca w dniu 28 kwietnia 2005 roku zgodnie z aktem notarialnym sprzedał lokal użytkowy, który od momentu oddania budynku do eksploatacji czyli od 1968 r. był przedmiotem najmu i podlegał czynnościom opodatkowanym. Spółdzielnia nie ponosiła wydatków na jego ulepszenie. Wydatki te ponosił we własnym imieniu najemca lokalu. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii opodatkowania ww. sprzedaży i ewentualnej korekty faktury wystawionej ze stawką 22%.

Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej regulacje prawne oraz stan faktyczny sprawy należy zauważyć, iż przedmiotowy lokal użytkowy spełnia przesłanki pozwalające na zaliczenie go do towarów używanych. Zatem należy stwierdzić, iż do przedmiotowej dostawy lokalu użytkowego miało zastosowanie zwolnienie z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Stosownie do art. 106 ust. 8 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia:

  1. określi szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania;
  2. może określić wzory faktur dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności;
  3. może określić przypadki, w których faktury mogą być wystawiane przez inne przedmioty niż wymienione w ust. 1 i 2, oraz szczegółowe zasady i warunki wystawiania faktur w takich przypadkach.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w powołanym artykule, Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360), zwane dalej rozporządzeniem, regulujące zasady dotyczące wystawiania faktur i innych dokumentów z nimi zrównanych m. in. zagadnienia związane z wystawianiem faktur korygujących.

Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku, gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą. Stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku gdy podatnik udziela rabatu w odniesieniu do jednej lub więcej dostaw towarów lub usług, faktura korygująca powinna zawierać co najmniej:

  1. numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
  2. dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
    1. określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4,
    2. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych rabatem;
  3. kwotę i rodzaj udzielonego rabatu;
  4. kwotę zmniejszenia podatku należnego.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku:

  1. zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, o których mowa w art. 29 ust. 4 ustawy ( § 13 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia);
  2. zwrotu nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu ( § 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia).

Stosownie do § 13 ust. 8 rozporządzenia, faktury korygujące powinny zawierać wyraz „KOREKTA” albo wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA”. Natomiast, w świetle § 14 ust. 1 rozporządzenia, fakturę korygującą wystawia się również, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

Na podstawie § 14 ust. 2 rozporządzenia faktura korygująca dotycząca podwyższenia ceny powinna zawierać co najmniej:

  1. numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
  2. dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
    1. określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4,
    2. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych podwyżką ceny;
  3. kwotę podwyższenia ceny bez podatku;
  4. kwotę podwyższenia podatku należnego.

Faktura korygująca wystawiana w przypadku pomyłek, o których mowa w ust. 1, zawiera dane określone w ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, kwoty podane w omyłkowej wysokości oraz kwoty w wysokości prawidłowej (§ 14 ust. 3).

Z przytoczonych uregulowań wynika zatem, iż istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym.

Na podstawie art. 112 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty związane z tym rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ponadto, jak stanowi § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia, podatnicy są obowiązani przechowywać faktury oraz faktury korygujące, a także duplikaty tych dokumentów, do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Biorąc zatem pod uwagę cytowane wyżej przepisy stwierdzić należy, iż korekty faktur powinny być dokonane przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z przedstawionych regulacji art. 112 ustawy oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia wynika, że dla celów podatkowych okres przechowywania faktur VAT związany jest wyłącznie z okresem przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskutek przedawnienia wygasa nie tylko powinność zapłaty (z deklaracji albo z decyzji), ale także prawo do zmiany zobowiązania w stosunku do kwoty wynikającej z deklaracji podatkowej (prawo do korekty deklaracji). Do istoty prawa podatkowego należy ograniczona w czasie możliwość domagania się spełnienia zobowiązań przez podatników, jak i możliwość domagania się przez podatników uwzględnienia przez organy podatkowe przysługujących im praw. Dopuszczenie możliwości korygowania faktur VAT wystawionych sześć lub więcej lat wstecz pozbawia organ podatkowy możliwości skontrolowania, czy korekty są zasadne, a co za tym idzie, czy kwoty wykazane w deklaracjach są prawidłowe.

Jakkolwiek w przepisie art. 29 ust. 4a ustawy, ustawodawca zezwolił na bieżące ujmowanie faktur korygujących, nie oznacza to jednak, że przepis ten funkcjonuje w oderwaniu od zasad ogólnych określających prawo do skorygowania rozliczeń podatkowych, wynikających z przepisu art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca w dniu 28 kwietnia 2005 roku zgodnie z aktem notarialnym sprzedał lokal użytkowy. Sprzedaż została opodatkowana 22% stawką VAT.

Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów, opis zaistniałego stanu faktycznego, jak i fakt rozpatrywania kwestii korekty w świetle stanu prawnego obowiązującego na dzień złożenia wniosku, stwierdzić należy, iż Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do wystawienia faktury korygującej do faktury wystawionej w kwietniu 2005 r., gdyż z dniem 31 grudnia 2010 r. wygasło prawo do wystawienia faktur korygujących do faktur wystawionych w okresie do końca roku 2005. Termin przedawnienia zobowiązań podatkowych za ww. okres rozliczeniowy, na podstawie art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, upłynął bowiem z dniem 31 grudnia 2010 r.

Reasumując, do sprzedaży przedmiotowego lokalu miało zastosowanie zwolnienie z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, jednakże Wnioskodawca nie może już dokonać korekty faktury wystawionej z błędną stawką, bowiem upłynął już ww. okres na dokonanie takowej korekty.

Tym samym stanowisko, Wnioskodawcy, zgodnie z którym sprzedaż ww. lokalu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i faktura wystawiona ze stawką 22% powinna być skorygowana, należało uznać za nieprawidłowe.

Natomiast, odnośnie przedstawionego zdarzenia przyszłego należy powołać przepisy obowiązujące w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1, natomiast ust. 2 powołanego przepisu stanowi, że dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7% , z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Jednakże na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a ustawy, który został wprowadzony art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianach niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578) oraz zmieniony art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726), w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

  1. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
  2. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
  3. stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
  4. stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

Z kolei, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

  1. dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
  2. pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Definicję pierwszego zasiedlenia zawiera art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, zgodnie z którym, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

  1. wybudowaniu lub
  2. ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Żeby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynków (budowli) do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt, lub go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekroczą 30% wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania, nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało natomiast miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany obiekt zostanie sprzedany lub np. oddany w dzierżawę, najem. Zarówno sprzedaż, jak i dzierżawa, czy najem są bowiem czynnościami podlegającymi opodatkowaniu.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

  1. w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
  2. dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b), nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat (art. 43 ust. 7a ustawy o VAT).

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, iż w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z dwóch podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, iż stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Z treści przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Zgodnie z Uchwałą Walnego Zgromadzenia Członków z 2010 roku Spółdzielnia wystąpiła o przekwalifikowanie lokali użytkowych znajdujących się w budynku mieszkalnym oddanym w 1968 r. na lokale mieszkalne, z zamiarem późniejszego ich sprzedania. Lokale użytkowe od 1968 roku były przedmiotem najmu i służyły spółdzielni do wykonywania działalności opodatkowanej podatkiem VAT od momentu wprowadzenia tego podatku. Od 2010 roku najemca zrezygnował z dalszego wynajmu tych lokali i stoją one puste. Do dnia dzisiejszego Spółdzielnia poniosła koszty ulepszenia (projekt) w wysokości 12% wartości początkowej tych lokali. Spółdzielnia dotychczas nie skorzystała z odliczenia podatku naliczonego związanego z ulepszeniem.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że dostawa przedmiotowych lokali nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, bowiem lokale te były przedmiotem najmu oraz wydatki związane z ich przekształceniem na lokale mieszkalne nie przekroczyły 30% ich wartości początkowej. Zatem do dostawy przedmiotowych lokali zastosowanie znajdzie zwolnienie na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Jednocześnie zauważyć należy, iż Wnioskodawcy przysługuje prawo rezygnacji z ww. zwolnienia i wybór opodatkowania transakcji sprzedaży przedmiotowych lokali. Stosownie bowiem do art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:

  1. są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
  2. złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:

  1. imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej dokonującego dostawy oraz nabywcy,
  2. planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części,
  3. adres budynku, budowli lub ich części.

Biorąc pod uwagę powyższe, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym sprzedaż powstałych lokali mieszkalnych należy traktować jako dostawę dokonaną w ramach pierwszego zasiedlenia tut. Organ uznał za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.