2461-IBPB-1-1.4510.344.2016.1.SG | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach,
W zakresie ustalenia, czy w związku z dodaniem do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2017 r. art. 15d - w przypadku uregulowania przez Wnioskodawcę zobowiązania powyżej 15 tys. zł w drodze kompensaty oraz umów barterowych, możliwe będzie zaliczenie takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 6 października 2016 r. (data wpływu do tut. Biura 20 października 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w związku z dodaniem do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2017 r. art. 15d - w przypadku uregulowania przez Wnioskodawcę zobowiązania powyżej 15 tys. zł w drodze kompensaty oraz umów barterowych, możliwe będzie zaliczenie takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 20 października 2016 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy w związku z dodaniem do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2017 r. art. 15d - w przypadku uregulowania przez Wnioskodawcę zobowiązania powyżej 15 tys. zł w drodze kompensaty oraz umów barterowych, możliwe będzie zaliczenie takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka akcyjna (dalej: Wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie innowacyjnych rozwiązań dla taboru kolejowego. W ramach wykonywanej działalności gospodarczej Wnioskodawca nabywa różnego rodzaju usługi i towary od kontrahentów. Zdarza się, że w związku z handlowymi powiązaniami z kontrahentem, Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty na rzecz kontrahenta kwoty X, równocześnie ma roszczenie w stosunku do kontrahenta o zapłatę kwoty Y. W celu uproszczenia wzajemnych rozliczeń, Wnioskodawca i kontrahent często korzystają z instytucji przewidzianej w art. 498 Kodeksu cywilnego, tj. kompensaty, która daje skutek w postaci wzajemnego umorzenia wierzytelności do wysokości niższej z nich. Potrącenie (kompensata) wzajemnych wierzytelności stanowi zapłatę należności.

Zdarzają się również sytuacje, gdy Wnioskodawca i kontrahent biorą udział w transakcjach barterowych, tj. transakcjach handlowych, w których dochodzi do wymiany towaru za towar, usługi za usługę bądź też usługi za towar i odwrotnie. W takim obrocie nie są wykorzystywane środki pieniężne.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy od 1 stycznia 2017 roku w związku z wejściem w życie art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawca będzie miał prawo uznać za koszt podatkowy wydatki o wartości przekraczającej 15.000 złotych, których rozliczenie (uregulowanie) nastąpiło poprzez kompensatę wzajemnych wierzytelności z kontrahentem lub poprzez przeprowadzenie transakcji barterowej?

W ocenie Wnioskodawcy, nowo wprowadzony do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1888, dalej: „ustawa o CIT”) art. 15d, nie dotyczy zobowiązań regulowanych w inny sposób niż poprzez dokonanie płatności, tj. poprzez kompensatę wzajemnych wierzytelności jak również poprzez barter.

Z dniem 1 stycznia 2017 r. wchodzi w życie ustawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2016 r. poz. 780; dalej: „Nowelizacja”). Nowelizacja obniża limit transakcji, które pomiędzy przedsiębiorcami powinny się odbywać za pośrednictwem rachunku bankowego, z obecnych 15 tys. EUR do 15 tys. PLN. Zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1829) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15.000 zł, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

Nowelizacja dodaje nowy art. 15d do ustawy o CIT, który wyłącza z kosztów uzyskania przychodów koszt w tej części, „w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego”.

W ocenie Wnioskodawcy, zobowiązanie może wygasnąć (zostać uregulowane) w związku z dokonaniem płatności (czy to gotówkowej, czy bezgotówkowej za pośrednictwem rachunku bankowego) jak również poprzez dokonanie innych czynności prawnych przewidzianych przepisami prawa np. kompensatą. Nie można zatem uznawać, iż jedyną formą regulowania zobowiązań jest ich płatność (w formie gotówkowej albo bezgotówkowej).

Przez płatność, w ocenie Wnioskodawcy, należy rozumieć sposób regulowania zobowiązań z wykorzystaniem pieniądza, czy to poprzez zapłatę gotówkową, czy za pośrednictwem rachunku bankowego z wykorzystaniem pieniądza elektronicznego. Natomiast, przez termin „uregulowanie zobowiązania” należy rozumieć każdą dopuszczalną prawnie formę efektywnego spełnienia świadczenia skutkującego wygaśnięciem zobowiązania takich jak: zapłata gotówkowa, zapłata na rachunek bankowy, weksel własny, karta płatnicza, potrącenie (kompensata) wzajemnych wierzytelności, datio in solutum, przekaz.

Biorąc pod uwagę powyższe, mimo że zarówno zapłata (płatność) jak i kompensata prowadzą do takich samych konsekwencji, tj. wygaśnięcia zobowiązania (uregulowania zobowiązania) to nie można ich utożsamiać.

To, że ustawodawca rozróżnia te dwa pojęcia świadczy między innymi art. 59 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek, czy to zapłaty czy potrącenia. Innymi słowy, Ustawodawca zapłatę i potrącenie uznaje za dwa odrębne zdarzenia powodujące wygaśniecie zobowiązania podatkowego.

Zatem, w ocenie Wnioskodawcy kompensata, czy też rozliczenia w formie barteru jako inna niż zapłata forma regulowania zobowiązania pieniężnego nie będzie podlegała nowo wprowadzanym ograniczeniom wynikającym z art. 15d ustawy o CIT.

Powyższe potwierdza przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 1075/10, w którym NSA uznał: że zobowiązanie danego podmiotu wygasa przede wszystkim poprzez jego spełnienie, co w przypadku świadczenia pieniężnego ma miejsce w sytuacji zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Należy mieć także na uwadze i to że zobowiązanie pieniężne wygasa także poprzez kompensację wzajemnych wierzytelności, potrącenie, zgodnie z instytucją prawa cywilnego przewidzianą w art. 498 Kodeksu cywilnego, stosowaną w obrocie gospodarczym. Zastosowanie potrącenia pozwala uniknąć dwukrotnego, wzajemnego świadczenia należności, a co za tym idzie i kosztów z tym związanych. Zatem zobowiązanie pieniężne wygasa nie tylko poprzez jego zapłatę, ale także i poprzez potrącenie. Wobec tego przepis art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, mówiący o płatnościach, zapłacie, odnosi się do spełnienia świadczenia w formie pieniężnej, rozliczeń pieniężnych. W tym też zakresie wprowadza on obowiązek regulowania należności powyżej określonej w nim kwoty za pośrednictwem rachunku bankowego.

Chociaż wskazany powyżej wyrok, wydany został na podstawie art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej obowiązującym do 31 grudnia 2016 r., w ocenie Wnioskodawcy, przedstawione tezy będą dalej aktualne po wejściu w życie nowej treści przepisu art. 22 ustawy o działalności gospodarczej.

Zatem, zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez NSA nakaz dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku bankowego nie dotyczy regulowania zobowiązań w formie potrącenia, ale tylko zapłaty, (tj. rozliczeń pieniężnych).

Na zakończenie, Wnioskodawca chciałby wskazać, iż Minister Finansów również prezentuje stanowisko, że obowiązujące od 1 stycznia 2017 r. przepisy dotyczące konieczności wyłączenia z kosztów podatkowych płatności dokonanych z pominięciem rachunku płatniczego nie będą dotyczyły innych form regulowania zobowiązania. Zgodnie z odpowiedzią Ministra Finansów na zastrzeżenia w tym zakresie składane m.in. przez Związek Banków Polskich, Minister wprost stwierdził: przepisy art. 22 ustawy SDG odnoszą się do płatności gotówkowych/ bezgotówkowych, a nie do regulowania zobowiązań (które to pojęcie ma szerszy zakres). W przypadku płatności może ona być dokonana w formie gotówkowej lub bezgotówkowej. Jeżeli zatem ma miejsce uregulowanie lub wygaśnięcie zobowiązania z innych powodów niż dokonanie płatności, wówczas omawianych przepisów nie stosuje się (źródło: http://legislacja.rcl.gov.pl/docs//2/12281453/12334334/12334335/dokument210918.pdf).

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku dokonywania przez Wnioskodawcę kompensat zobowiązań w kwocie powyżej 15.000 PLN, lub też umów barterowych o wartości powyżej 15.000 PLN nie będzie miał zastosowania art. 15d ustawy o CIT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.