IPPB2/4511-309/15-2/MK | Interpretacja indywidualna

Czy dieta wypłacana przez Spółkę za podróż, którą kierowcy odbywają w sposób określony w stanie faktycznym, gdzie dieta zostanie wypłacona w wysokości określonej na podstawie art. 77(5) § 5 Kodeksu pracy oraz Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej stanowić będzie kwotę wolną od podatku zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
IPPB2/4511-309/15-2/MKinterpretacja indywidualna
  1. diety
  2. kierowca
  3. podróż służbowa (delegacja)
  4. zwolnienie
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Zwolnienia przedmiotowe
  2. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Katalog źrodeł przychodów
  3. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Pojęcie przychodu
  4. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Przychody ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 19 lutego 2015 r. (data wpływu 23 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania diet przysługujących pracownikom zatrudnionym na stanowisku kierowcy z tytułu odbywanych podróży służbowych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 23 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania diet przysługujących pracownikom zatrudnionym na stanowisku kierowcy z tytułu odbywanych podróży służbowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka Q. (dalej „Spółka”) posiada siedzibę. Jednocześnie Spółka posiada kilka oddziałów położonych na terenie Polski. Spółka zatrudnia na podstawie umowy o pracę kierowców, którzy dokonują przewozu drogowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t. j. Dz. U. 2012 r., nr 1155 z późn zm.) dalej „Ustawy”. Pracownicy zatrudnieni na stanowisku kierowcy, jako miejsce pracy mają wskazaną miejscowość jednego z oddziałów Spółki, w którym kierowcy rozpoczynają i kończą pracę lub jako miejsce pracy mają wskazane województwo, w którym znajduje się jeden z oddziałów Spółki wraz z sąsiadującymi z nim województwami. Niezależnie jednak od miejsca świadczenia pracy wpisanego w umowie o pracę, kierowca swoją pracę wykonuje co do zasady na rzecz konkretnego oddziału Spółki.

W ramach obowiązków pracowniczych kierowcy zatrudnieni przez Spółkę wykonują m.in. przewozy drogowe towarów pomiędzy własnymi oddziałami. Transport pomiędzy oddziałami dokonywany jest wyłącznie jako przewóz rzeczy na potrzeby własne Spółki, nie zaś w ramach konkretnych przewozów towarów do Klientów. Przewóz towarów do oddziałów w większości przypadków rozpoczyna się w miejscowości S, a następnie przejazd prowadzi do oddziału w B, następnie zaś do oddziału w G. i ostatecznie kierowca wraca do oddziału w S. Powyższa, przykładowa podróż pomiędzy siedzibą oraz oddziałami trwa około 24 godzin.

W związku z wątpliwościami Spółki czy wskazana podróż służbowa pracowników stanowiła jedną podróż służbową czy też każda podróż pomiędzy oddziałami stanowiła odrębną podróż służbową Spółka wstąpiła o opinię do Państwowej Inspekcji Pracy oraz Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju odnośnie interpretacji danej podróży, jako podróży służbowej. Z jednoznacznych opinii przedstawionych przez te organy wynika, że wskazana podróż stanowi jedną podróż służbową zgodnie z art. 2 pkt . 7 lit. a Ustawy.

Zdaniem Państwowej Inspekcji Pracy, wskazanym w piśmie z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt: : „Jeżeli więc kierowca jest zatrudniony np. w siedzibie pracodawcy i wykonuje przewóz drogowy lub wyjeżdża w celu wykonania przewozu drogowego, poza miejscowość, w której siedziba się znajduje, to wówczas jest w podróży służbowej, a konsekwencją wykonywania podróży służbowej jest obowiązek pokrycia kosztów związanych z tą podróżą. Mając na uwadze wskazane wyżej przepisy, opisany w treści pisma przewóz towarów, który rozpoczyna się w oddziale spółki w S. (miejsce wykonywanie pracy), a następnie jest kontynuowany do oddziałów i ostatecznie kończy się w oddziale w S. z chwilą powrotu do niej należy traktować jako jedną podróż służbową”.

Zdaniem Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, wskazanym w piśmie z dnia 10 września 2014 r., sygn.: „kierowcy wykonujący przewozy drogowe pomiędzy różnymi oddziałami Spółki są w jednej podróży służbowej. Ich podróż służbowa zaczyna się i kończy w tej siedzibie Spółki, w której są zatrudnieni mimo, że w trakcie wykonywania przewozu drogowego zatrzymują się w innych oddziałach Spółki, np. w celu rozładowania lub załadowania pojazdu.

W związku z faktem, że zgodnie z powyższymi interpretacjami podróż kierowców Spółki pomiędzy oddziałami ma charakter podróży służbowej w rozumieniu Ustawy, Spółka zamierza wypłacić każdemu z kierowców dietę z tytułu podróży służbowej. Dieta za podróż służbową wypłacana będzie kierowcom na podstawie art. 77(5) § 5 Kodeksu pracy oraz Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Dieta za podróż służbową wypłacana będzie w wysokości wskazanej w ww. rozporządzeniu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy dieta wypłacana przez Spółkę za podróż, którą kierowcy odbywają w sposób określony w stanie faktycznym, gdzie dieta zostanie wypłacona w wysokości określonej na podstawie art. 77(5) § 5 Kodeksu pracy oraz Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej stanowić będzie kwotę wolną od podatku zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na przedstawione pytanie powinna być twierdząca. Podróż, którą odbywają kierowcy zatrudnieni przez Spółkę, w ocenie Wnioskodawcy, powinna być uznana za podróż służbową w rozumieniu Ustawy. Tym samym przepisy wprost odnoszą się do wskazanej sytuacji i o ile dieta za podróż służbową wypłacana jest do wysokości określonej w ww. przepisach wypłacona kwota będzie wolna od podatku dochodowego. Jak przedstawiono we wniosku Spółka zamierza wypłacać zatrudnionym przez siebie kierowcom kwoty wskazane w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Powyższe przemawia zatem za uznaniem, że wypłacana kwota będzie kwotą wolną od podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o . podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy określone zostały źródła przychodów, wśród których wymienia się między innymi: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 12 ust. 1 tej ustawy stanowi, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Jednakże zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce strefy budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Przedmiotowe zwolnienie od podatku obejmuje zatem diety i inne świadczenia otrzymane przez pracownika za czas podróży służbowej, do wysokości określonej w odrębnych przepisach.

Odrębne przepisy, o których mowa powyżej zawiera rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167).

Zgodnie z treścią § 2 ww. rozporządzeniu obowiązującym od dnia 1 marca 2013, w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

  1. diety;
    1. zwrot kosztów:
    2. przejazdów,
    3. dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
    4. noclegów,
    5. innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Zatem należności wypłacone pracownikom odbywającym podróż służbową w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, obejmujące między innymi diety, zwrot kosztów za przejazdy, noclegi, dojazdy środkami komunikacji miejscowej, a także innych udokumentowanych wydatków określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych do wysokości określonej ww. rozporządzeniami Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Podstawowym warunkiem otrzymania należności przewidzianych wyżej wymienionymi rozporządzeniami jest jednak odbycie przez pracownika podróży służbowej.

Pojęcie podróży służbowej wiąże się ściśle ze stosunkiem pracy, a w związku z tym że przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji podróży służbowej, w tej kwestii należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.). Zgodnie z art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy , pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Podróżą służbową, zgodnie z tą definicją, jest zatem taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.

W świetle art. 29 § 1 ww. ustawy – umowa o pracę określa strony umowy, rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, w szczególności m.in. miejsce wykonywania pracy. Zatem określenie w umowie o pracę m.in. miejsca wykonywania pracy pozostaje w gestii stron stosunku pracy. Pod pojęciem miejsca pracy rozumie się zarówno stały punkt w znaczeniu geograficznym, jak i pewien oznaczony obszar, strefę określoną granicami jednostki administracyjnej podziału kraju w inny dostatecznie wyraźny sposób, w którym będzie świadczona praca. Miejsce pracy nie musi pokrywać się z siedzibą zakładu pracy, bowiem te pojęcia nie są tożsame. Decyzje o tym czy pracownik odbywa podróż służbową podejmuje pracodawca wysyłający pracownika poza miejsce określone jako miejsce pracy.

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym wskazano, że Wnioskodawca zatrudnia na podstawie umowy o pracę osoby na stanowiskach kierowców, którzy dokonują przewozu drogowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t. j. Dz. U. 2012 r., nr 1155 z późn zm.)

Oznacza to, że w opisanej we wniosku sytuacji odwołać należy się do definicji zawartej w art. 2 pkt 7 ustawy o czasie pracy kierowców. Powołana ustawa, zgodnie z zakresem określonym w jej art. 1, obejmuje bowiem trzy sfery zagadnień, dotyczących pracowników – kierowców i zatrudniających ich pracodawców, do których zaliczyć należy zasady odnoszące się do organizacji czasu pracy kierowców, zasady dotyczące obowiązków pracodawców w zakresie wykonywania przewozów drogowych oraz zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku wynikających z Rozporządzenia WE Nr 561/2006 lub Umowy AETR. Sprawia to, że przepisy tej ustawy, w zakresie, w jakim odnoszą się do pracowników, będących kierowcami, stanowią przepisy szczególne w stosunku do przepisów Kodeksu pracy.

W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy o czasie pracy kierowców określenie podróż służbowa oznacza każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy:

  1. przewozu drogowego poza miejscowość, o której mowa w pkt 4 lit. a) lub
  2. wyjazdu poza miejscowość, o której mowa w pkt 4 lit. a, w celu wykonania przewozu drogowego.

Przy czym, stosownie do art. 2 pkt 4 lit. a) za stanowisko pracy kierowcy uważa się siedzibę pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały.

Ze stanu faktycznego wynika, że z tytułu wykonywania podróży służbowych, kierowcom spółka zamierza wypłacać na podstawie art. 77(5) § 5 Kodeksu pracy diety z tytułu podróży służbowej w wysokości wskazanej w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.

W związku z powyższym wskazać należy, że stosownie do art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców, kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach art. 775 § 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

Zgodnie z art. 775 § 3 Kodeksu pracy, warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 (tj. innego niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej) określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. W myśl § 4 tego przepisu postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2. Z kolei § 5 stanowi, że w przypadku, gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2.

W rezultacie, przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że w opisanej sytuacji otrzymywane przez kierowców – pracowników Wnioskodawcy diety z tytułu podróży służbowej, będą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a), w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej, pod warunkiem jednak, że świadczenie to wypłacane będzie z tytułu odbywania przez nich podróży służbowej w rozumieniu analizowanych przepisów.

Jednakże w przypadku, gdy wystąpi ewentualna nadwyżka świadczeń, które będą przez Wnioskodawcę wypłacane z tytułu podróży służbowej ponad limit określony w powołanym wyżej rozporządzeniu – będzie ona podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i od tej kwoty Wnioskodawca będzie zobowiązany odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012, poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.