IBPP2/443-1077/09/ICz | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach,
Prawidłowość opodatkowania czynności sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym miejscem postojowym i pomieszczeniem gospodarczym.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 21 grudnia 2009r. (data wpływu do tut. organu 29 grudnia 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości opodatkowania czynności sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym miejscem postojowym i pomieszczeniem gospodarczym – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2009r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości opodatkowania czynności sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym miejscem postojowym i pomieszczeniem gospodarczym.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest firmą deweloperską, buduje i sprzedaje lokale mieszkalne na zakupionych działkach. Obecnie planuje wybudować budynek mieszkalno-usługowy, na który posiada prawomocne pozwolenie na budowę.

W zaprojektowanym budynku zaplanowano:

  • lokale mieszkalne - 54 szt.,
  • miejsca postojowe znajdujące się w podziemiach budynku stanowiące otwartą przestrzeń wydzielone jedynie linią i oznaczone numerem - 37 szt.,
  • pomieszczenia gospodarcze znajdujące się w podziemiach budynku, stanowiące pomieszczenia zamknięte i oznaczone numerem - 37 szt.,
  • pomieszczenia gospodarcze zamknięte, oznaczone numerem znajdujące się na wyższych kondygnacjach budynku - 6 szt.,
  • lokale handlowo-usługowe - 3 szt. o łącznej powierzchni 490 m2 (stanowiącą 8% powierzchni budynku).

Mieszkania będące przedmiotem sprzedaży spełniają definicję budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, o którym mowa w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT. Mieszkania sprzedawane będą samodzielnie lub z pomieszczeniem gospodarczym i miejscem postojowym znajdującymi się w podziemiach budynku, lub też mieszkania sprzedawane będą wraz z pomieszczeniem gospodarczym znajdującym się w części mieszkalnej budynku i miejscem postojowym znajdującymi się w podziemiach budynku - jako jedna transakcja sprzedaży.

Zarówno miejsca postojowe jak i pomieszczenia gospodarcze sprzedawane będą jako prawo każdego właściciela konkretnego lokalu do wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego (pomieszczenia gospodarczego) znajdującego się w częściach wspólnych budynku. Podziemie budynku nie jest bowiem samodzielnym lokalem użytkowym w rozumieniu ustawy o własności lokali. Ponadto według tej samej ustawy do lokalu mogą przynależeć jako części składowe inne pomieszczenia (piwnica, strych, garaż), choćby nawet nie były położone w obrębie tego samego budynku. Za wyżej wymieniony przedmiot sprzedaży zostanie określona cena w łącznej kwocie brutto, w której zawarty będzie podatek VAT w obowiązującej stawce 7%. Każdy lokal handlowo-usługowy znajdujący się w budynku będzie wyodrębniony i stanowić będzie samodzielny lokal użytkowy. Sprzedaż takiego lokalu nastąpi w kwocie brutto, w której zawarty będzie podatek VAT w obowiązującej stawce 22%.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:
  1. Czy wyżej opisana sprzedaż mieszkania z przynależnym miejscem postojowym i pomieszczeniem gospodarczym znajdującymi się w podziemiach budynku w całości powinna być opodatkowana według 7% stawki podatku od towarów i usług...
  2. Czy wyżej opisana sprzedaż mieszkania z przynależnym miejscem postojowym znajdującym się w podziemiach budynku i pomieszczeniem gospodarczym znajdującym się na wyższej kondygnacji budynku w całości powinna być opodatkowana według 7% stawki podatku od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z pomieszczenia gospodarczego i miejsca postojowego znajdującego się w podziemiach budynku, jak również sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z pomieszczenia gospodarczego znajdującego się w części mieszkalnej budynku i miejsca postojowego znajdującego się w podziemiach budynku winna być opodatkowana stawką VAT właściwą dla lokalu mieszkalnego, tj. 7%. Podziemie nie zostanie wyodrębnione jako osobny lokal użytkowy a stanowić będzie zgodnie z decyzją administracyjną wspólną i nierozerwalną część lokalu mieszkalnego znajdującego się w jednym budynku. Przedmiotowa sprzedaż nastąpi jednym aktem notarialnym. Nie będzie możliwości sprzedaży miejsca postojowego czy też pomieszczenia gospodarczego w „oderwaniu” od sprzedawanego lokalu mieszkalnego. Spółka również nie jest władna określić wartości, jaką winna przyjąć do podstawy opodatkowania dla prawa do korzystania z miejsca postojowego (pomieszczenia gospodarczego) znajdującego się w budynku, które nie zostało wyodrębnione jako osobny lokal użytkowy.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2005r. I FSK 2480/04, I FSK 103/05 oraz z 5 lipca 2006r., I FSK 945/05.

W wyrokach tych NSA orzekł, że miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych oraz, że „w przypadku czynności o charakterze kompleksowym, na które składa się czynność podstawowa i czynność pomocnicza niezbędne do wykonania tej pierwszej, przyjmować należy jednolitą stawkę VAT dla całego kompleksu czynności, właściwą dla czynności podstawowej. W tym przypadku sprzedaż mieszkania można uznać za czynność podstawową, a sprzedaż miejsca postojowego za pomocniczą”.

Powołując się na powyższe wyroki podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 7 grudnia 2009r. (III SA/Wa1110/09).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast pod pojęciem towarów rozumieć należy, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Art. 41 ust. 1 ustawy o VAT określa, że stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 tej ustawy, stawkę podatku w wysokości 7% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W myśl art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

W myśl tego zastrzeżenia, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się:

  1. budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;
  2. lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

Stosownie do art. 41 ust. 12c ustawy, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Przez obiekty budownictwa mieszkaniowego, w myśl art. 2 pkt 12 ustawy, rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

W myśl § 37 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799), w okresie do dnia 31 grudnia 2010r. stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy, obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 – w zakresie, w jakim wymienione, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.

Z unormowań zawartych w przytoczonych przepisach wynika zatem, iż preferencyjna stawka podatku od towarów i usług w wysokości 7% ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym, zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem. Należy mieć jednak na uwadze wyłączenia, jakich dokonał ustawodawca w ww. przepisach, dotyczące lokali użytkowych.

Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie formułują definicji lokalu użytkowego ani lokalu mieszkalnego. Definicję lokalu mieszkalnego zawiera art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Natomiast w myśl ust. 4 ww. przepisu, do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnice, strych, komórka, garaż, zwane dalej w ustawie „pomieszczeniami przynależnymi”.

Definiując pojęcie „samodzielnego lokalu mieszkalnego”, ustawodawca czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy dwoma pojęciami normatywnymi:

  • pojęciem pomieszczenia pomocniczego, czyli takiego pomieszczenia, które wraz z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, w danym wypadku chodzi więc wyraźnie o taki funkcjonalny związek tych pomieszczeń z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, który polega na wykorzystywaniu całej tej przestrzeni bezpośrednio dla zaspokajania mieszkalnych potrzeb ludzi; oraz
  • pojęciem pomieszczenia przynależnego, które w sensie prawnym stanowi wprawdzie część składową lokalu mieszkalnego, jednakże w sensie funkcjonalnym nie jest przestrzenią przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, lecz służyć ma zaspokojeniu innych potrzeb tych osób, które korzystają z samodzielnego lokalu mieszkalnego. W tym kontekście ustawodawca wymienił przykładowo: „piwnicę, strych, komórkę, garaż”.

Z regulacji zawartych w ww. ustawie wynika, że garaż w budynku mieszkalnym składający się z miejsc postojowych nie należy do pomieszczeń pomocniczych, służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a przede wszystkim nie jest lokalem mieszkalnym ani też nie jest za taki uznawany. Jak wynika z powyższego ww. ustawa rozróżnia pojęcia lokali mieszkalnych i lokali o innym charakterze. Pojedyncze miejsce postojowe, jako wyodrębniona jedynie liniami część hali garażowej nie może stanowić samo w sobie pomieszczenia przynależnego. Pomieszczeniem tym jest wielostanowiskowa hala garażowa, jako całe pomieszczenie, w którym znajdują się poszczególne miejsca postojowe. Jedno miejsce postojowe jest więc ułamkową częścią pomieszczenia przynależnego. W związku z powyższym zasadnym jest stwierdzenie, iż garaż w budynku mieszkalnym składający się z miejsc postojowych jest lokalem użytkowym.

Zwrócić należy również uwagę, iż definicję pojęcia „lokal użytkowy” zawiera § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem lokalu użytkowego należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.

Pod pojęciem mieszkania, zgodnie z § 3 pkt 9 ww. rozporządzenia, należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego.

Pod pojęciem pomieszczenia technicznego - zgodnie z § 3 pkt 12 wskazanego wyżej rozporządzenia - należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku.

Natomiast przez pomieszczenie gospodarcze – należy rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia).

Odrębną kategorię stanowi - wg cyt. rozporządzenia - pomieszczenie pomocnicze zdefiniowane jako pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (§ 3 pkt 11).

Na podstawie powyższych uregulowań ww. rozporządzenia, można stwierdzić, że garaż w budynku mieszkalnym, w którym znajdują się konkretne, oznakowane miejsca postojowe nie jest mieszkaniem, jak również nie mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, w związku z czym stanowi lokal użytkowy.

Treść przepisów art. 41 ust. 12 i ust. 12a ww. ustawy o VAT oraz § 37 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. wyraźnie wskazuje, iż intencją ustawodawcy nie było objęcie obniżoną stawką lokali użytkowych sprzedawanych razem z lokalem mieszkalnym. Obniżone stawki mają bowiem charakter wyjątkowy i winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Wyłączenie sprzedaży lokali użytkowych spod działania przepisu art. 41 ust. 12 ustawy i § 37 rozporządzenia Ministra Finansów wskazuje, że intencją ustawodawcy było objęcie preferencyjną stawką wyłącznie tych obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, które spełniają funkcje mieszkaniowe.

A zatem garaże, czy też jego ułamkowe części – wydzielone miejsca postojowe, nie stanowią lokalu mieszkalnego (części mieszkaniowej budynku mieszkalnego) ani pomieszczenia służącego bezpośredniemu zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych. Miejsca postojowe mogą przynależeć do lokalu ale nie zmienia to ich funkcji użytkowych. Oznacza to, że garaże, miejsca postojowe nie mieszczą się w zakresie preferencji wynikającej z przepisów ustawy o VAT, bądź ww. rozporządzenia Ministra Finansów, a zatem dotyczące ich czynności (sprzedaż miejsca postojowego czy też sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego) są opodatkowane zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług stawką w wysokości 22%.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca jest firmą deweloperską, buduje i sprzedaje lokale mieszkalne na zakupionych działkach. Obecnie planuje wybudować budynek mieszkalno-usługowy, na który posiada prawomocne pozwolenie na budowę.

W zaprojektowanym budynku zaplanowano:

  • lokale mieszkalne- 54 szt.,
  • miejsca postojowe znajdujące się w podziemiach budynku stanowiące otwartą przestrzeń wydzielone jedynie linią i oznaczone numerem - 37 szt.,
  • pomieszczenia gospodarcze znajdujące się w podziemiach budynku, stanowiące pomieszczenia zamknięte i oznaczone numerem - 37 szt.,
  • pomieszczenia gospodarcze zamknięte, oznaczone numerem znajdujące się na wyższych kondygnacjach budynku - 6 szt.,
  • lokale handlowo-usługowe - 3 szt. o łącznej powierzchni 490 m2 (stanowiącą 8% powierzchni budynku).

Mieszkania będące przedmiotem sprzedaży spełniają definicję budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, o którym mowa w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT. Mieszkania sprzedawane będą samodzielnie lub z pomieszczeniem gospodarczym i miejscem postojowym znajdującymi się w podziemiach budynku, lub też mieszkania sprzedawane będą wraz z pomieszczeniem gospodarczym znajdującym się w części mieszkalnej budynku i miejscem postojowym znajdującymi się w podziemiach budynku - jako jedna transakcja sprzedaży.

Zarówno miejsca postojowe jak i pomieszczenia gospodarcze sprzedawane będą jako prawo każdego właściciela konkretnego lokalu do wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego (pomieszczenia gospodarczego) znajdującego się w częściach wspólnych budynku. Podziemie budynku nie jest bowiem samodzielnym lokalem użytkowym w rozumieniu ustawy o własności lokali. Ponadto według tej samej ustawy do lokalu mogą przynależeć jako części składowe inne pomieszczenia (piwnica, strych, garaż), choćby nawet nie były położone w obrębie tego samego budynku. Za wyżej wymieniony przedmiot sprzedaży zostanie określona cena w łącznej kwocie brutto, w której zawarty będzie podatek VAT w obowiązującej stawce 7%. Każdy lokal handlowo-usługowy znajdujący się w budynku będzie wyodrębniony i stanowić będzie samodzielny lokal użytkowy. Sprzedaż takiego lokalu nastąpi w kwocie brutto, w której zawarty będzie podatek VAT w obowiązującej stawce 22%.

Mając na uwadze okoliczności przedstawione we wniosku oraz przytoczone wyżej regulacje prawne stwierdzić należy, że podziemny garaż znajdujący się w budynku nie stanowi lokalu mieszkalnego ani pomieszczenia służącego bezpośredniemu zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych i na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi lokal użytkowy. Może on przynależeć do lokalu mieszkalnego, ale nie zmienia to jego funkcji użytkowych.

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz opisane zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, iż:

  • obniżona do wysokości 7% stawka podatku VAT będzie miała zastosowanie w odniesieniu do sprzedaży części obiektów budownictwa mieszkaniowego – tj. lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z pomieszczenia gospodarczego znajdującego się w podziemiach budynku, natomiast sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego będzie opodatkowane stawką podstawową, tj. 22%.
  • obniżona do wysokości 7% stawka podatku VAT będzie miała zastosowanie w odniesieniu do sprzedaży części obiektów budownictwa mieszkaniowego – tj. lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z pomieszczenia gospodarczego znajdującego się na wyższej kondygnacji budynku, natomiast sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego będzie opodatkowane stawką podstawową, tj. 22%.

W odniesieniu do powołanych we wniosku wyroków tut. organ zauważa, iż nie podziela poglądu w nich wyrażonego.

Przychyla się natomiast do poglądu odmiennego wyrażonego m. in. w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2009r. sygn. akt I SA/Rz 756/08, wyroku WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2009r. sygn. akt III SA/Gl 884/09 czy też wyroku WSA w Gdańsku z dnia 19 maja 2009r. sygn. akt I SA/Gd 251/09 gdzie wskazano, iż cyt. „miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym jako oddzielnym od lokalu mieszkalnego - lokalu użytkowym, nie jest pomieszczeniem przynależnym (nie jest ograniczone ścianami), nie jest też urządzeniem w rozumieniu ustawy o własności lokali, zatem nie jest przyporządkowane w sensie prawnym do lokalu mieszkalnego; skoro miejsce postojowe należy do części wspólnej budynku, to tym samym nie może być przynależne do lokalu mieszkalnego. Nabywca lokalu mieszkalnego nabywa jednocześnie udział we współwłasności lokalu niemieszkalnego (garażu wielostanowiskowego), z możliwością korzystania z przyznanego mu miejsca parkingowego. Uzasadnionym tym samym staje się twierdzenie, że w takim przypadku czynność sprzedaży obejmuje dwa przedmioty tj. lokal mieszkalny oraz udział w lokalu niemieszkalnym (użytkowym) w budynku mieszkalnym”.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.