IPPB4/4511-727/16-2/JK3 | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie,
Obowi1zki Spó3ki w zwi1zku z wyp3at1 wynagrodzen pracownikom z tytu3u pracy wykonywanej we Francji

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z poYn. zm. ) oraz § 5 pkt 5 rozporz1dzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upowa?nienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie dzia3aj1cy w imieniu Ministra Finansów stwierdza, ?e stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 14 czerwca 2016 r. (data wp3ywu 27 czerwca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotycz1cej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowi1zków Spó3ki w zwi1zku z wyp3at1 wynagrodzen pracownikom z tytu3u pracy wykonywanej we Francji - jest prawid3owe.

UZASADNIENIE

W dniu 27 czerwca 2016 r. zosta3 z3o?ony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotycz1cej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowi1zków Spó3ki w zwi1zku z wyp3at1 wynagrodzen pracownikom z tytu3u pracy wykonywanej we Francji.

We wniosku przedstawiono nastepuj1ce zdarzenie przysz3e.

Wnioskodawca prowadzi dzia3alnooa jako agencja pracy tymczasowej. W ramach prowadzonej dzia3alnooci zatrudnia pracowników i oddelegowuje ich do pracy na terenie Francji. Wnioskodawca zawiera z pracownikami tymczasowymi umowy na czas okreolony o prace tymczasow1 oraz dope3nia inne obowi1zki, które na agencje pracy tymczasowej nak3ada ustawa o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Pracownicy s1 zatrudniani od 1-go dnia pracy tylko i wy31cznie w celach oddelegowania ich do pracodawcy u?ytkownika francuskiego.

Warunki zatrudnienia reguluj1 umowy o prace, akty wewn1trzzak3adowe Wnioskodawcy oraz przepisy prawa pracy. Wnioskodawca zawiera umowy z pracodawcami u?ytkownikami, którymi s1 podmioty maj1ce siedziby we Francji. Przedmiotem umów jest zapewnienie pracodawcom u?ytkownikom pracowników tymczasowych, za umówionym przez strony wynagrodzeniem.

Praca jest wykonywana w miejscach wskazanych przez pracodawców u?ytkowników, tj. na terenie Francji. Pracodawcy u?ytkownicy zobowi1zani s1 do wykonania ci1?1cych na nich obowi1zków pracodawcy u?ytkownika, zgodnie z ustaw1 o zatrudnianiu pracowników tymczasowych i innych obowi1zuj1cych przepisów prawa.

Pracownicy delegowani do pracy u pracodawców u?ytkowników na terenie Francji maj1 miejsca zamieszkania w Polsce. Wnioskodawca nie kontroluje w jakim kraju pracownicy przebywaj1 w dni wolne od pracy (np. soboty, niedziele, urlopy, owieta, okresy choroby). Wnioskodawca nie wymaga od pracowników oowiadczen co do ilooci dni pobytu we Francji. Wnioskodawca nie posiada na terenie Francji zak3adu lub sta3ej placówki.

Praca we Francji wykonywana jest pod kierownictwem i kontrol1 pracodawcy u?ytkownika. Czas pracy jest ewidencjonowany przez pracodawce u?ytkownika. Materia3y i narzedzia do pracy dostarczane s1 przez pracodawce u?ytkownika. Pracodawca u?ytkownik zapewnia pracownikom odpowiednie szkolenia w zakresie wykonywanej pracy. Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialnooci za wydajnooa i wyniki pracy pracowników tymczasowych.

Pracownicy tymczasowi otrzymuj1 wynagrodzenie od agencji pracy tymczasowej, tj. od Wnioskodawcy, przy czym jest ono naliczane na podstawie ewidencji godzin monitorowanych, ewidencjonowanych i zatwierdzonych przez pracodawce u?ytkownika. Pracownicy tymczasowi nie otrzymuj1 owiadczen od pracodawców u?ytkowników. Wnioskodawca nie zatrudnia osób z Polski do bezpooredniego nadzorowania pracy pracowników oddelegowanych.

Wnioskodawca deleguj1c pracowników nie ma ca3kowitej pewnooci, którzy pracownicy przekrocz1 183 dni pobytu we Francji z regu3y dlatego, ?e to kontrahent francuski decyduje o ponownym zatrudnieniu lub przed3u?eniu obecnej umowy o prace - jeoli pracownik wywi1zuje sie w sposób satysfakcjonuj1cy ze swych obowi1zków.

Do chwili obecnej spó3ka odprowadza3a zaliczki na podatek dochodowy do urzedu skarbowego w Polsce, jednak?e w owietle licznych interpretacji zasady 183 dni wobec pracowników tymczasowych oddelegowanych do pracy we Francji spó3ka uzna3a, ?e do zaistnia3ej sytuacji nie ma zastosowania art. 15 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej miedzy Polsk1 a Francj1 i nie powinna pobieraa zaliczek na podatek dochodowy swoich pracowników do odprowadzenia w Polsce, ale bedzie odprowadzaa zaliczki na podatek dochodowy pracowników delegowanych od 1-go dnia ich pobytu do odpowiedniego biura podatkowego we Francji. Dotyczya to bedzie zarówno pracowników, którzy przekrocz1 183 dni pobytu, jak i tych którzy nie przekrocz1 tego okresu.

W zwi1zku z powy?szym opisem zadano nastepuj1ce pytania:

Czy na Wnioskodawcy ci1?y obowi1zek obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych do organu podatkowego w Polsce od wynagrodzen wyp3acanych pracownikom z tytu3u pracy najemnej wykonywanej we Francji u francuskiego pracodawcy - u?ytkownika w stosunku do wszystkich pracowników delegowanych, bez wzgledu czy przekrocz1, czy nie przekrocz1 okres 183 dni pobytu na terenie Francji?

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie za prace, które pracownicy tymczasowi otrzymuj1 od Wnioskodawcy za prace wykonywan1 we Francji podlega opodatkowaniu na terenie Francji, niezale?nie od tego jak d3ugo dany pracownik przebywa we Francji w danym roku podatkowym. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w art. 15 ust. 1 Umowy miedzy Rz1dem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rz1dem Republiki Francuskiej w sprawie zapobie?enia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i maj1tku z dnia 20 czerwca 1975 roku. Z przepisu tego wynika, ?e w przypadku, gdy osoba maj1ca miejsce zamieszkania w Polsce osi1ga dochody z pracy najemnej wykonywanej we Francji, wówczas osi1gniete za ni1 wynagrodzenia podlegaj1 opodatkowaniu we Francji.

Zdaniem Wnioskodawcy nie znajduje zastosowania wyj1tek opisany w art. 15 ust. 2 Umowy miedzy Rz1dem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rz1dem Republiki Francuskiej w sprawie zapobie?enia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i maj1tku z dnia 20 czerwca 1975 roku, który nakazuje dochody z pracy najemnej opodatkowaa wy31cznie w miejscu zamieszkania pracownika. Warunkiem zastosowania tego wyj1tku jest spe3nienie trzech przes3anek (1.) pracownik przebywa w drugim umawiaj1cym sie Panstwie krócej ni? 183 dni w roku podatkowym, (2.) wynagrodzenie wyp3acane jest przez pracodawce, który nie ma siedziby w drugim umawiaj1cym sie Panstwie, (3.) wynagrodzenia nie s1 ponoszone przez zak3ad lub placówke pracodawcy znajduj1c1 sie w drugim umawiaj1cym sie Panstwie. Na gruncie powy?szych okolicznooci uzasadnione jest stanowisko, ?e wynagrodzenie pracowników Wnioskodawcy podlega opodatkowaniu we Francji a zatem nie znajduje zastosowania wyj1tek od regu3y, który pozwala3by na opodatkowanie dochodów pracownika wy31cznie w Polsce.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, ?e - odnosz1c sie do przes3anki drugiej - wystepuje w roli poorednika a nie pracodawcy i nie spe3nia równoczeonie trzech warunków obliguj1cych Wnioskodawce do obowi1zkowego odprowadzenia zaliczek do polskiego urzedu skarbowego dla pracowników, których pobyt we Francji nie przekroczy 183 dni w roku podatkowym (art. 15 ust. 2 umowy z dnia 20 czerwca 1975 r. miedzy Rz1dem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej a Rz1dem Republiki Francuskiej w sprawie zapobie?enia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i maj1tku).

Zdaniem Wnioskodawcy faktycznym pracodawc1 (na gruncie konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania) jest pracodawca u?ytkownik. Dlatego nale?y uznaa, ?e warunek okreolony w art. 15 ust. 2 pkt b) Umowy miedzy Rz1dem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rz1dem Republiki Francuskiej w sprawie zapobie?enia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i maj1tku z dnia 20 czerwca 1975 roku nie jest spe3niony, a zatem wynagrodzenie oddelegowanych pracowników podlega opodatkowaniu na terenie Francji.

W zwi1zku z faktem, ?e wynagrodzenie pracowników podlega opodatkowaniu we Francji, Wnioskodawca nie ma obowi1zku pobrania zaliczki na podatek dochodowy od wyp3acanego wynagrodzenia. Stanowisko takie wynika z art. 32 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym, który przewiduje, ?e pracodawca nie pobiera zaliczek na podatek, w sytuacji gdy wynagrodzenie podlegaa bedzie opodatkowaniu poza granicami Polski. W zwi1zku z tym w sytuacji, gdy wynagrodzenie za prace wyp3acane pracownikowi podlega opodatkowaniu w innym kraju (we Francji), wówczas Wnioskodawca nie ma obowi1zku pobierania zaliczek zgodnie z ogóln1 zasad1 wskazan1 w art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W owietle obowi1zuj1cego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przysz3ego jest prawid3owe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z póYn. zm.), osoby fizyczne, je?eli maj1 miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegaj1 obowi1zkowi podatkowemu od ca3ooci swoich dochodów (przychodów) bez wzgledu na miejsce po3o?enia Yróde3 przychodów (nieograniczony obowi1zek podatkowy).

W myol art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobe maj1c1 miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uwa?a sie osobe fizyczn1, która:

  1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (oorodek interesów ?yciowych) lub
  2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej d3u?ej ni? 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, ?e osoby fizyczne, je?eli nie posiadaj1ce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegaj1 obowi1zkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osi1ganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowi1zek podatkowy).

Przepis art. 4a wymienionej ustawy stanowi przy tym, i? przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje sie z uwzglednieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stron1 jest Rzeczpospolita Polska.

W myol art. 15 ust. 1 umowy z dnia 20 czerwca 1975 r. miedzy Rz1dem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rz1dem Republiki Francuskiej w sprawie zapobie?enia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i maj1tku (Dz. U. z 1977 r., Nr 1, poz. 5) z zastrze?eniem postanowien artyku3ów 16, 18 i 19 pensje, p3ace i podobne wynagrodzenia, które osoba fizyczna maj1ca miejsce zamieszkania w Umawiaj1cym sie Panstwie osi1ga z pracy najemnej, podlegaj1 opodatkowaniu tylko w tym Panstwie, chyba ?e praca wykonywana jest w drugim Umawiaj1cym sie Panstwie. Je?eli praca jest tam wykonywana, wówczas osi1gniete za ni1 wynagrodzenia podlegaj1 opodatkowaniu w tym drugim Panstwie.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. umowy, bez wzgledu na postanowienia ustepu 1 wynagrodzenia, jakie osoba fizyczna maj1ca miejsce zamieszkania w Umawiaj1cym sie Panstwie osi1ga z pracy najemnej, wykonywanej na terenie drugiego Umawiaj1cego sie Panstwa, podlegaj1 opodatkowaniu tylko w pierwszym Panstwie, je?eli:

  1. odbiorca przebywa w drugim Panstwie podczas jednego lub kilku okresów, nieprzekraczaj1cych 31cznie 183 dni w danym roku podatkowym,
  2. wynagrodzenia s1 wyp3acane przez pracodawce lub w imieniu pracodawcy, który nie ma w tym drugim Panstwie miejsca zamieszkania lub siedziby,
  3. wynagrodzenia nie s1 ponoszone przez zak3ad lub sta31 placówke, któr1 pracodawca posiada w drugim Panstwie

W owietle powy?szego nale?y stwierdzia, ?e wynagrodzenia z tytu3u zatrudnienia na podstawie umowy o prace osoby maj1cej miejsce zamieszkania w Polsce, podlegaj1 opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba ?e s1 to wynagrodzenia osi1gane z pracy najemnej wykonywanej na terytorium innego panstwa (tj. w niniejszej sprawie we Francji).

Z kolei w sytuacji, gdy warunki okreolone w cytowanym art. 15 ust. 2 umowy zostan1 spe3nione 31cznie, to otrzymane przez osobe fizyczn1 maj1c1 miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski wynagrodzenie z tytu3u pracy najemnej wykonywanej we Francji podlega opodatkowaniu wy31cznie w Polsce. Niespe3nienie natomiast któregokolwiek z tych warunków oznacza, ?e zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy ww. wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w panstwie miejsca zamieszkania podatnika oraz w panstwie, w którym praca jest wykonywana.

W konsekwencji, je?eli wynagrodzenie jest wyp3acane przez pracodawce lub w imieniu pracodawcy, który ma miejsce zamieszkania lub siedzibe we Francji, dochód pracownika od pocz1tku jego pobytu we Francji i niezale?nie od okresu jego tam przebywania podlega opodatkowaniu zarówno we Francji, jak i w Polsce.

W celu unikniecia podwójnego opodatkowania znajduje natomiast zastosowanie tzw. metoda wy31czenia z progresj1 okreolona w art. 23 ust. 1 pkt a) ww. umowy oraz w art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadaj1ce osobowooci prawnej, zwane dalej „zak3adami pracy”, s1 obowi1zane jako p3atnicy obliczaa i pobieraa w ci1gu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskuj1 od tych zak3adów przychody ze stosunku s3u?bowego, stosunku pracy, pracy nak3adczej lub spó3dzielczego stosunku pracy, zasi3ki pienie?ne z ubezpieczenia spo3ecznego wyp3acane przez zak3ady pracy, a w spó3dzielniach pracy – wyp3aty z tytu3u udzia3u w nadwy?ce bilansowej.

P3atnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazuj1, z zastrze?eniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesi1ca nastepuj1cego po miesi1cu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzedu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzedu skarbowego w3aociwy wed3ug miejsca zamieszkania p3atnika wykonuje swoje zadania, a je?eli p3atnik nie jest osob1 fizyczn1, wed3ug siedziby b1dY miejsca prowadzenia dzia3alnooci, gdy p3atnik nie posiada siedziby. Je?eli miedzy kwot1 potr1conego podatku a kwot1 wp3aconego podatku wystepuje ró?nica, nale?y j1 wyjaonia w deklaracji, o której mowa w ust. 1a (art. 38 ust. 1 ww. ustawy).

Na podstawie art. 32 ust. 6 ww. ustawy zak3ad pracy nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez pracownika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem ?e dochody te podlegaj1 lub bed1 podlegaa opodatkowaniu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na wniosek podatnika zak3ad pracy pobiera zaliczki na podatek dochodowy, stosownie do przepisów ust. 1-5, z uwzglednieniem art. 27 ust. 9 i 9a.

Wobec powy?szego, pracodawca odstepuje od poboru zaliczek na podatek przy spe3nieniu przes3anek wskazanych w przepisie zacytowanym powy?ej, tj. w przypadku gdy wyp3acane przez niego dochody podlegaj1 lub bed1 podlegaa opodatkowaniu poza Polsk1. Przy tym, okolicznooci1 o której mowa w tym przepisie nie jest fakt, ?e pracownik opodatkowuje b1dY bedzie opodatkowywa3 swoje dochody poza Polsk1, lecz to, ?e jego dochody podlegaj1 (lub bed1 podlegaa) opodatkowaniu poza Polsk1. W zwi1zku z tym nie jest istotne czy i jak pracownik albo pracodawca wywi1zuj1 sie z obowi1zków na3o?onych przepisami podatkowymi kraju oddelegowania, lecz istotne jest czy zgodnie z odpowiedni1 umow1 o unikaniu podwójnego opodatkowania dochody te podlegaj1 lub bed1 podlegaa opodatkowaniu poza Polsk1.

Ze wzgledu na fakt, ?e postanowienia ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie zawieraj1 definicji „pracodawcy”, zasadne zatem jest, w myol art. 3 ust. 2 ww. umowy, dokonanie interpretacji tego pojecia na gruncie krajowych przepisów podatkowych lub innych w3aociwych przepisów prawa wewnetrznego.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. umowy przy stosowaniu umowy przez Umawiaj1ce sie Panstwo, je?eli z jej treoci nie wynika inaczej, ka?de inaczej nie zdefiniowane okreolenie ma takie znaczenie, jakie przyjmuje sie wed3ug prawa danego Panstwa w zakresie podatków, które s1 przedmiotem niniejszej umowy.

Podstawowa definicja „pracodawcy” znajduje sie w art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502, z póYn. zm.), zgodnie z którym pracodawc1 jest jednostka organizacyjna, choaby nie posiada3a osobowooci prawnej, a tak?e osoba fizyczna, je?eli zatrudniaj1 one pracowników.

Dodatkowo pojecie „pracodawcy u?ytkownika” wprowadza ustawa z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 166, poz. 1608, z póYn. zm.). Ustawa ta reguluje zasady zatrudniania pracowników tymczasowych przez pracodawce bed1cego agencj1 pracy tymczasowej, zatem celowoociowo w3aociwe jest stosowanie jej przepisów przy interpretacji istoty stosunku pracy, którego stron1 jest agencja pracy tymczasowej.

Ustawa ta odró?nia pojecia „pracodawcy” i „pracodawcy u?ytkownika”.

Zgodnie z art. 7 tej ustawy, agencja pracy tymczasowej zatrudnia pracowników tymczasowych na podstawie umowy o prace na czas okreolony lub umowy o prace na czas wykonania okreolonej pracy.

Stosownie do art. 4 tej ustawy, pracodawca nie mo?e bya pracodawc1 u?ytkownikiem w stosunku do pracowników pozostaj1cych z nim w stosunku pracy.

Natomiast art. 2 pkt 1 tej ustawy, wprowadza definicje pojecia „pracodawcy u?ytkownika”, które oznacza pracodawce lub podmiot niebed1cy pracodawc1 w rozumieniu Kodeksu pracy wyznaczaj1cy pracownikowi skierowanemu przez agencje pracy tymczasowej zadania i kontroluj1cy ich wykonanie.

Nale?y podkreolia, ?e przepisy ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych zosta3y wypracowane w celu uregulowania stosunku pracy, który powstaje na gruncie relacji trójstronnej: miedzy pracodawc1, bed1cym stron1 umowy o prace, pracownikiem oraz pracodawc1 u?ytkownikiem, który pomimo, ?e nie jest formalnie stron1 stosunku pracy, wstepuje w miejsce pracodawcy ze wzgledu na to, ?e pracownik owiadczy prace na jego rzecz i za wyp3acanym przez niego wynagrodzeniem. Przepisy te znajd1 zatem zastosowanie przy definiowaniu pojecia pracodawcy na gruncie prawa krajowego na potrzeby stosunku pracy zawi1zanego przez agencje pracy tymczasowej.

Dokonuj1c wyk3adni celowoociowej, nale?y podkreolia, ?e pojecie „pracodawcy u?ytkownika”, wprowadzone przepisami ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, nie jest to?same z pojeciem „pracodawca” zastosowanym w art. 15 ust. 2 pkt b) polsko-francuskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zawierane przez Polske umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania s1 wzorowane na Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i maj1tku OECD, zatem interpretacja ich postanowien powinna uwzgledniaa ustalenia przyjete na szczeblu OECD, znajduj1ce wyraz w wypracowanym przez panstwa cz3onkowskie tej organizacji, w tym równie? Polske, Komentarzu do Modelowej Konwencji (MK).

W tym miejscu nale?y podkreolia, ?e w3aociwe s1 wyjaonienia dotycz1ce interpretacji pojecia „ekonomicznego pracodawcy” na gruncie pkt 8-8.13 Komentarza do art. 15 MK. Nie ulega bowiem w1tpliwooci, ?e pod pojeciem „pracodawcy” zastosowanym w art. 15 ust. 2 pkt b) MK mieoci sie podmiot spe3niaj1cy kryteria „ekonomicznego pracodawcy”.

Jak stanowi przytoczony pkt 8 Komentarza do art. 15 ust. 2 MK, oceniaj1c czy podmiot, na którego rzecz jest wykonywana praca spe3nia wszystkie elementy pozwalaj1ce uznaa go za „pracodawce”, nale?y poddaa analizie szereg elementów stanu faktycznego, wskazuj1cych na to, ?e pracownik stanowi integraln1 czeoa przedsiebiorstwa pracodawcy, miedzy innymi oceniaj1c: kto ponosi odpowiedzialnooa lub ryzyko zwi1zane z wynikami pracy pracowników, czy na u?ytkowniku spoczywa obowi1zek instruowania pracownika, czy prace wykonywane s1 w miejscu znajduj1cym sie pod kontrol1 i odpowiedzialnooci1 u?ytkownika, czy wynagrodzenie poorednika oblicza sie na podstawie czasu wykorzystanego na prace lub na podstawie jakiegoo zwi1zku miedzy wynagrodzeniem poorednika a prac1 pracownika, czy narzedzia i materia3y dostarczane s1 przez faktycznego u?ytkownika pracy, czy liczbe i kwalifikacje pracowników okreola tylko poorednik czy te? faktyczny u?ytkownik pracy.

Jednoczeonie fakt, ?e podmiot mieoci sie w definicji „pracodawcy u?ytkownika”, o którym mowa w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych nie przes1dza, ?e podmiot ten jest „faktycznym pracodawc1”, do którego odwo3uje sie art. 15 ust. 2 pkt b) umowy. Jak wynika z przytoczonych wy?ej wyjaonien, pojecie „faktycznego pracodawcy” ma charakter szerszy ni? wynika to z definicji krajowej „pracodawcy u?ytkownika”. Pojecie umowne odwo3uje sie bowiem nie tylko do wyznaczania zadan pracownikowi i kontroli ich wykonania, lecz równie? m.in. do ponoszenia odpowiedzialnooci i ryzyka za wyniki pracy oraz kontroli nad miejscem pracy.

Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wskaza3, ?e Wnioskodawca - agencja pracy tymczasowej, oddelegowuje polskich pracowników do pracy we Francji. Spó3ka zawiera umowy z o owiadczenie us3ug (u?yczanie pracowników tymczasowych) ze spó3kami francuskimi, gdzie zobowi1zuje sie dostarczya pracowników za odpowiednim wynagrodzeniem. Spó3ka zatrudnia ich na umowe o prace na czas okreolony. Pracownicy maj1 rezydencje podatkow1 w Polsce. Pracownicy s1 zatrudniani od 1-go dnia pracy tylko i wy31cznie w celu oddelegowania ich do pracodawcy u?ytkownika francuskiego. Spó3ka nie posiada zak3adu lub sta3ej placówki we Francji. Praca we Francji wykonywana jest zarówno przez okresy nieprzekraczaj1ce 31cznie 183 dni w roku podatkowym, jak i okresy przekraczaj1ce w danym roku podatkowym 183 dni. Wnioskodawca nie ma ca3kowitej pewnooci, którzy pracownicy przekrocz1 183 dni pobytu we Francji, gdy? to francuski kontrahent decyduje o ponownym zatrudnieniu lub przed3u?eniu umowy o prace. Praca we Francji wykonywana jest pod kierownictwem i kontrol1 kontrahenta francuskiego. Spó3ka nie ponosi odpowiedzialnooci za wydajnooa i wyniki pracy pracowników tymczasowych. Godziny czasu pracy s1 monitorowane i ewidencjonowane przez kontrahenta francuskiego. Materia3y i narzedzia do pracy dostarczane s1 przez kontrahenta francuskiego. Koszty wynagrodzen ww. pracownika w ca3ooci ponosi Spó3ka i s1 one naliczane na podstawie ewidencji godzin przys3anych i zatwierdzonych przez kontrahenta francuskiego. Spó3ka nie zatrudnia osób z Polski do bezpooredniego nadzorowania pracy oddelegowanych pracowników.

Maj1c zatem na uwadze powy?sze, w przedmiotowej sprawie nale?y stwierdzia, ?e Wnioskodawca (agencja pracy tymczasowej) nie wystepuje w roli wyp3acaj1cego wynagrodzenia pracodawcy w rozumieniu art. 15 ust. 2 pkt b) umowy miedzy Rz1dem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rz1dem Republiki Francuskiej w sprawie zapobie?enia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i maj1tku, a tym samym nie zosta3a spe3niona przes3anka okreolona w tym przepisie. W konsekwencji, wyp3acane przez Wnioskodawce wynagrodzenia pracowników tymczasowych z tytu3u pracy wykonywanej we Francji na rzecz podmiotu maj1cego siedzibe we Francji, przebywaj1cych we Francji podczas okresów przekraczaj1cych i nie przekraczaj1cych 31cznie 183 dni w danym roku podatkowym podlegaj1 opodatkowaniu stosownie do art. 15 ust. 1 ww. umowy, tj. zarówno w Polsce, jak i we Francji. Od ww. wynagrodzen Wnioskodawca nie ma zatem obowi1zku obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy w Polsce, z uwzglednieniem dyspozycji art. 32 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W zwi1zku z tym stanowisko Wnioskodawcy, nale?a3o uznaa za prawid3owe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przysz3ego przedstawionego przez Wnioskodawce i stanu prawnego obowi1zuj1cego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przys3uguje prawo do wniesienia skargi na niniejsz1 interpretacje przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodnooci z prawem. Skarge wnosi sie do Wojewódzkiego S1du Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piomie organu, który wyda3 interpretacje – w terminie 14 dni od dnia, w którym skar?1cy dowiedzia3 sie lub móg3 sie dowiedziea o jej wydaniu – do usuniecia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed s1dami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z póYn. zm.). Skarge do WSA wnosi sie (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doreczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usuniecia naruszenia prawa, a je?eli organ nie udzieli3 odpowiedzi na wezwanie, w terminie szeoadziesieciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarge wnosi sie za poorednictwem organu, którego dzia3anie lub bezczynnooa s1 przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w P3ocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 P3ock.