IBPB-1-2/4510-516/15/BG | Interpretacja indywidualna

W zakresie obowiązku pobrania podatku u źródła od wynagrodzenia (lub jego części) wypłacanego Faktorowi w związku ze świadczeniem na rzecz Spółki usług faktoringu
IBPB-1-2/4510-516/15/BGinterpretacja indywidualna
  1. faktoring
  2. należności licencyjne
  3. odsetki
  4. płatnik
  5. umowa faktoringu
  6. umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
  7. zryczałtowany podatek dochodowy
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Pobór podatku -> Osoby prawne jako płatnicy
  2. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Podstawa opodatkowania i wysokość podatku -> Zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r. poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z 5 sierpnia 2015 r., (data wpływu do tut. Biura 13 sierpnia 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku pobrania podatku u źródła od wynagrodzenia (lub jego części) wypłacanego Faktorowi w związku ze świadczeniem na rzecz Spółki usług faktoringu (stan faktyczny) – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 sierpnia 2015 r. wpłynął do tut. Biura wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku pobrania podatku u źródła od wynagrodzenia (lub jego części) wypłacanego Faktorowi w związku ze świadczeniem na rzecz Spółki usług faktoringu.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, która w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje sprzedaży wyrobów (i usług), głównie produkowanych przez Spółkę, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT (według stawek innych niż zwolniona).

Z uwagi na trudną sytuację na rynku i trudności finansowe kontrahentów, Spółka w przypadku niektórych odbiorców - nabywców wyrobów i usług Spółki, ustala znacznie wydłużone terminy płatności za sprzedany towar (usługę). Wnioskodawca (będący sprzedawcą), z uwagi na konieczność zabezpieczenia płynności finansowej Spółki, zawiera równocześnie umowę faktoringu (lub forfaitingu) z podmiotami zagranicznymi (są to Banki lub podmioty specjalizujące się w świadczeniu w/w usług; dalej: Faktor). W wyniku zawartych umów faktoringu Spółka dokonuje na rzecz Faktora sprzedaży cesji wierzytelności wynikającej z faktury sprzedaży wyrobów (usług) dla Nabywcy. W wyniku powyższego Faktor wypłaca Spółce środki pieniężne (określone umową) z tytułu nabycia wierzytelności, które wynikają z faktur sprzedaży wyrobów (usług), pomniejszone o własne wynagrodzenie (co następuje przed datą wymagalności wierzytelności od nabywcy).

W związku z zawarciem w/w umowy faktoringu, Faktor realizuje m.in. następujące czynności:

  • nabywa odpłatnie wierzytelności Spółki (w drodze cesji),
  • udostępnienia system, za pośrednictwem którego dochodzi do zbycia cesji wierzytelności Spółki (oraz dokonywany jest monitoring wierzytelności),
  • administruje w/w wierzytelnością w celu otrzymania płatności od wierzyciela Spółki,
  • ponosi ryzyko niewypłacalności nabywcy Spółki (całkowite w przypadku factoringu bez regresu),
  • informuje Spółkę o zarządzaniu wierzytelnością, dokonywaniem spłat przez nabywcę ewentualnie zawartych ugodach w związku z brakiem wywiązania się nabywcy z dokonanych płatności.

Za czynności wykonywane przez Faktora przysługuje mu od Spółki wynagrodzenie, które kalkulowane jest jako odsetki WIBOR, EURIBOR lub LIBOR (kalkulowane zgodnie z umową) powiększone o marżę Faktora.

Płatności wynagrodzenia, w związku z zawartymi umowami faktoringu, dokonywane są na rzecz podmiotów zagranicznych, które nie posiadają na terytorium Polski siedziby, zarządu ani miejsca prowadzenia działalności.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka zobowiązana jest do poboru podatku dochodowego od osób prawnych (podatku u źródła) od wynagrodzenia (lub jego części) wypłacanego Faktorowi w związku ze świadczeniem na jej rzecz usług faktoringu...

Zdaniem Spółki, nie ma ona obowiązku poboru podatku dochodowego od wynagrodzenia wypłacanego na rzecz zagranicznego Faktora z tytułu realizacji umowy faktoringowej, gdyż płatność tegoż wynagrodzenia (ani jego części) nie mieści się w dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: „updop”).

W myśl art. 26 ust. 1 updop, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od wypłat dokonywanych na rzecz w/w podatników z tytułu:

1) odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń

3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,

4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej.

Zatem, dla uznania, że podatnik jest zobowiązany do poboru w/w podatku, konieczne jest zakwalifikowanie dokonywanych przez Spółkę płatności do kategorii wskazanych w art. 21 updop.

W ocenie Spółki płatności dokonywane na rzecz Faktora z tytułu świadczenia na jej rzecz usług faktoringowych nie mieszczą się w żadnej z kategorii wskazanych w w/w przepisie, a w szczególności płatności te nie mogą być uznane za odsetki. Updop nie definiuje wprawdzie pojęcia odsetek, niemniej jednak biorąc pod uwagę treść Modelowej Umowy OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, przez pojęcie odsetek należy rozumieć wyłącznie dochód z wszelkiego rodzaju wierzytelności zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką i zarówno zawierających bądź nie prawo do udziału w zyskach osiąganych przez dłużnika, a w szczególności dochody z państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi papierami wartościowymi, obligacjami lub skryptami dłużnymi (art. 11 ust. 3 Modelowej Umowy).

Tymczasem umowa factoringu nie skutkuje u Faktora powstaniem w/w wierzytelności, gdyż jej zawarcie i realizacja nie powoduje powstania żadnego z w/w instrumentów dłużnych generujących płatności odsetkowe. Należy mieć bowiem na uwadze, że umowy faktoringu zaliczają się do tzw. umów nienazwanych, które łączą w sobie elementy różnych umów, np. cesji wierzytelności i umowy o świadczenie wielu innych, dodatkowych czynności, jednak bez całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z tych umów. Zgodnie z wykształconą w praktyce definicją, faktoring polega zasadniczo na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, w zamian za określoną kwotę odpowiadającą wierzytelności pomniejszoną o prowizję/wynagrodzenie faktora. W ramach tego typu umowy faktor zobowiązuje się również do świadczenia szeregu czynności dodatkowych (tak jak ma to miejsce w przypadku Spółki).

Zatem umowa faktoringu, z uwagi na jej charakterystyczne cechy, nie może być utożsamiana z umową pożyczki/kredytu (gdzie dochodzi do wydania kapitału, za korzystanie z którego wierzycielowi należne są odsetki).

Cechą charakterystyczną dla factoringu (co nie ma miejsca np. w przypadku pożyczki/kredytu), jest przeniesienie danej wierzytelności z przedsiębiorcy na faktora za określoną cenę (zatem w pewnym sensie umowy te można traktować jako zbliżone do umów sprzedaży/cesji wierzytelności). Ponadto, istotą faktoringu jest również zasadniczo oferowanie szeregu dodatkowych usług, które wykonuje faktor, tj. np.: administrowanie nabytymi wierzytelnościami, wcześniejsze przekazanie całości lub części środków pieniężnych z tytułu nabytych wierzytelności, kontakty z dłużnikami, prowadzenie ewidencji i dokonywanie odpowiednich kalkulacji, często także prowadzenie sporów sądowych i czynności windykacyjnych.

Faktoring stanowi zatem kompletną usługę, która niewątpliwie wykracza poza samo dostarczenie środków pieniężnych, a więc np. pożyczkę, kredyt czy wydanie innych instrumentów dłużnych generujących płatności odsetek. Wskazane konkluzje wynikają również z orzecznictwa, w którym podkreśla się, że faktoring należy traktować jako świadczenie w pewnym sensie zbliżone do cesji wierzytelności, które dodatkowo składa się z szeregu innych czynności. Nie należy go natomiast (nawet faktoringu niewłaściwego) traktować na równi np. z umową pożyczki (vide: wyrok NSA we Wrocławiu z 24 lipca 2002 r. sygn. akt I SA/Wr 1992/01). Powyższe świadczy zatem o odmienności umowy faktoringu od „zwykłego” udostępniania środków pieniężnych w formie np. pożyczki/kredytu. Stąd też wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę na rzecz Faktora (ani jego część) nie może być utożsamiana z odsetkami płatnymi z tytułu korzystania z kapitału w czasie (udostępnienie środków pieniężnych), o których mowa w art. 21 ust. 1 updop, gdyż w przypadku przedmiotowych umów nie dochodzi do wydania kapitału. W związku z powyższym wynagrodzenie uzyskiwane przez Faktora nie stanowi przychodu, od którego Spółka zobowiązana byłaby pobierać podatek u źródła, o którym mowa w art. 26 updop.

Zdaniem Spółki, prezentowane przez nią stanowisko, znajduje również potwierdzenie w wydanych przez Ministra Finansów interpretacjach podatkowych m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, w interpretacji indywidualnej z 23 lipca 2009 r. Znak: IBPBI/2/423-505/09/BG, potwierdził, że płatności z tytułu zawartych umów faktoringu nie będą podlegały podatkowi u źródła, co wynika zarówno z polskich przepisów, jak i z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Brak obowiązku podatku u źródła będzie obowiązywał zarówno w stosunku do umów factoringu właściwego jak i niewłaściwego. Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane również w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 2 sierpnia 2010 r. Znak: ILPB3/423-392/10-2/GC.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, że w zakresie zdarzenia przyszłego wydano odrębną interpretację.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Świętego Mikołaja 78-79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.